Bjørn Riis – Forever Comes to an End

De Noorse muzikant Bjørn Riis werd bekend als frontman van de enerverende viermansformatie Airbag, goed voor inmiddels vier studioalbums. Op hun laatste werk disconnected (2016) leken ze daadwerkelijk een beetje afgedwaald te zijn van hun eens zo gebalanceerde composities en werd het op muzikaal gebied wat te veel van hetzelfde. Op sologebied laat de gitarist wat meer van zijn eigen kunnen zien, zo bewees hij drie jaar geleden met zijn debuut Lullabies in a Car Crash. Invloeden van de progressieve muziek en classic rock uit het verleden vormen altijd een belangrijk onderdeel van zijn uitgesponnen composities. Voor het tweede album Forever Comes to an End liet hij zich dan ook beïnvloeden door de muziek van onder andere Marillion, Black Sabbath en Steven Wilson. Als veelbesproken muzikant in de gitaarwereld neemt hij de luisteraar ditmaal weer mee op een muzikale reis, waarnaast hij ook in de teksten de emoties aanwakkert in verlies, gebroken relaties en het zoeken naar vergeving.

Hoewel de opbouw naar de climax vaak centraal staat in het werk van Bjorn, hakt de titeltrack Forever Comes to an End er direct in. De hevige klanken van de gitaren voeren zich met het stevige drumwerk van Henrik Fossum naar een verbroken relatie, pijn en afgunst vermengen zich in de opkomende woede. De onderliggende melodieën vormen een compacter geheel, waar vooral in de rustige stukken de kracht van het samenspel duidelijk wordt. In dit openingsgeweld van 8 minuten toont Bjorn aan de duisternis niet uit de weg te gaan, waardoor het geheel een wat zwaarder gezet geluid krijgt. Halverwege dreigen de gitaarriffs zelfs volledig te ontsporen, maar altijd wordt er weer teruggepakt naar de subtiele klanken van de gitaar en het keyboard. Zijn interesse in filmmuziek is merkbaar in de complexe structuren en de herhalende opbouw. Wanneer de storm aanwakkert op Absence drukt de afwezigheid van een dierbare dieper door in het verhaal. De pianoklanken worden verbonden met de emotionele diepgang van het gitaarspel en de synths. De golven doemen voor je op in The Waves, de rust lijkt wedergekeerd. Bijna weggezonken in de emoties bezingt Riis de moeilijke momenten uit zijn leven, ondersteund door de aanrakingen van de piano door Simen Johannessen. De zachte tonen brengen je in vervoering en de golvende beweging van het leven snelt binnen. Wanneer de gitaarpartijen in tempo omhoog gaan komt de verdrinkingsdood je tegemoet. Het is een constante pijn, die enkel wordt verlicht door de momenten waarin je in rustig vaarwater terecht komt.

Getaway brengt zowel een verandering in het leven als in de melodiestructuur teweeg. Een terugkeer naar de ambient en new wave muziek, met een doorlopende beat en een aanstekelijke combinatie van de klanken van de mellotron en gitaar. Het muzikale geheel ontwikkeld zich gestaag door het steeds toevoegen van een subtiele verandering in de songstructuur. Wanneer de percussionist de drums van extra kracht voorziet begint Bjorn zijn solo uit te bouwen. De typische vervormde klanken voegen naast een verbintenis met het werk van Airbag ook een connectie met Porcupine Tree en Pink Floyd toe. Vooral de wisselwerking tussen zacht en hard roept referenties op naar de eerstgenoemde. De aanwezige baspartijen worden zwaar aangezet en voeren de onderhuidse spanning op. Het verlies wordt op deze manier effectief verwerkt in een poging om te vluchten uit zowel de emoties als het leven. Op Calm zorgt Johannessen met zijn pianospel voor het terugkeren van de ontspanning, de rust in je hoofd keert terug. Het is een verlangen waar Bjorn zo naar op zoek is en dat hij vindt in dit filmische nummer. De synthesizers vormen de aangrijpende weg die is ingezet, aangevuld met de wegebbende klanken van de gitaar.

Winterse taferelen komen samen in het zesde nummer van het album. De neergedaalde kou duwt je dieper de depressies in. Het verlies van een geliefde wordt gebracht in de harmonieën van Riis en Sichelle Mcmeo Aksum. De vermenging van de mannelijke en vrouwelijke zangpartijen dikken de emoties en het verlangen aan. Als langste nummer draagt Winter het album, want na vier minuten duikt de donkere hemel in sneltreinvaart over het witte landschap heen. Niet lang daarna drukt de zware gitaarriff zich tegen het werk van Black Sabbath’s Toni Iommi aan. Na elk punt van ontlading keert de stilte weer even terug, of het nou door het akoestische gitaarspel of het trage ritme van het keyboardspel komt, effectief is het op elk moment. Gelukkig lijkt hij alles weer op een rijtje te hebben als het nummer met alleen het drumspel eindigt. Tijd voor een moment van bezinning als Where Are You Now aanvangt. Breekbaarheid in een emotionele doodslag, het zijn de vragen die Bjorn stelt waardoor alles verloren lijkt te zijn. Waar is je dierbare gebleven? Is er nog kans om de mooie tijden uit het verleden een vervolg te geven? Het nummer borduurt vooral voort op de synth partijen van het album, waarnaast de pianoklanken steeds maar weer de emoties aanwakkeren. Aan het einde ben je persoonlijk leeg gestreden, maar ruim drie kwartier rijker aan muzikale kennis.

Forever Comes to an End brengt je in een emotionele achtbaan en laat je niet meer los voordat je het volledige album hebt beluisterd. Bjørn Riis weet op effectieve wijze zijn muzikale invloeden te vermengen binnen het complexe geheel. Of het nou de duistere klanken van de bas- en gitaarpartijen of de rustige melodieën vormgegeven door de piano en synths zijn, het album weet continu je aandacht op te eisen. De diepgang en verhaallijn zit dan ook verpakt in de muzikale uitingen en minder in de weinige woorden die hiervoor worden gebruikt. Het maakt het album er niet minder mooi om, want Forever Comes to an End geeft maar weer eens aan wat een geweldige muzikant Bjørn Riis is.

8,0

Tracklist:

  1. Forever Comes to an End (8:18)
  2. Absence (2:42)
  3. The Waves (7:24)
  4. Getaway (7:53)
  5. Calm (3:50)
  6. Winter (10:16)
  7. Where Are You Now (7:32)

Speelduur: 47:55
Genre: Progressive Rock, Ambient
Releasedatum: 19 mei 2017

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Malcolm Holcombe - Pretty Little Troubles

Malcolm Holcombe – Pretty Little Troubles

De in Noord-Carolina opgegroeide Malcolm Holcombe is een muzikant die alleen al met zijn krakerige en …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *