Album vd Week: Deep Purple – Infinite

Een band met de reputatie van Deep Purple behoeft nauwelijks een introductie. Bijna 50 jaar geleden drongen ze met hun debuutalbum Shades of Deep Purple door tot in de lijsten, voordat ze van hun meer psychedelische en progressieve rock de succesvolle overstap maakten naar de hard rock en metal. Als pioniers van dit genre brachten ze tal van fenomenale songklassiekers uit, zoals het veelgeprezen Child in Time en vluchtige Highway Star. Vorig jaar werd de band nog geïntroduceerd in de Hall of Fame, een meer dan terechte onderscheiding voor dit legendarische gezelschap. Al moeten ze het al enige jaren doen zonder de fenomenale toetsenist John Lord (overleden in 2012) en Ritchie Blackmore (sinds 1993 niet meer actief in de band), ook in hun huidige bezetting maken ze zowel live als op albumgebied nog grote indruk. De jarenlange podiumervaring van kopstukken Ian Gillan (zang), Ian Paice (drums, percussie) en Roger Glover (bas) drong vier jaar geleden maar weer eens door op het indrukwekkende comeback album Now What?!. Toch mag de invloed van Steve Morse (gitaar) en Don Airey (keyboards) zeker niet onbenoemd gelaten worden, met hun jarenlange ervaring in diverse bands en als soloartiesten drukken zij een duidelijke stempel op het huidige geluid. Het 20ste album Infinite zal zomaar eens het slotstuk kunnen worden van hun imposante carrière, de mannen halen samen met producer Bob Ezrin dan ook nog eens alles uit de kast om er een waar muziekspektakel van te maken. De ijsbreker schetst het oneindige van hun muziek op de toepasselijke hoes, waar naast het symbool ook de initialen DP zichtbaar op zijn.

Time for Bedlam opent het album in de klanken van de keyboards, voordat de drums en gitaren het traditionele Purple geluid in het gehoor brengen. Gillan weet nog steeds zijn vocalen tot het uiterste te drijven, al zijn de lange hoge uithalen al jarenlang niet meer van de partij. De klanken van het hammond orgel van Airey verspreiden zich in de tocht naar het gekkenhuis. Het ruige geluid wordt net als in het begin weer onderbroken door de futuristische klanken van het eindwoord. Het vervolg met Hip Boots voert je naar de blues rock, van de pakkende gitaarriffs naar de volle klanken van het orgel. Het aangename vermengt zich met het furieuze, de gifbeker is nog lang niet leeg zo blijkt uit het geweldige samenspel. Op All I Got Is You slaan ze wat meer de emotionele weg in, met het melancholische aandoende gitaarspel van Morse. Het muzikale geheel sluit moeiteloos aan bij het geluid van het vroegere Deep Purple. Airey weet de keyboardklanken prachtig te vermengen in het ondersteunende basspel van Glover en het strakke drumspel van Paice. One Night in Vegas opent zich als een tweede Woman from Tokyo, voordat de drank de beleving van een wilde nacht in Vegas in gang zet. Hoe de liefde wordt gevonden in de alcohol die zich langzaam in je greep krijgt. Het funky ritme sleept je moeiteloos door naar de krankzinnigheid van het hammond orgel op Get Me Outta Here. De stevige gitaarklanken brengen een zware lading aan muziek teweeg, terwijl de instrumentale stukken iedere muzikant de gelegenheid geven volledig los te gaan.

De duistere openingsklanken van The Surprising brengen een ander geluid terug, mysterieus, herkenbaar en tevens angstaanjagend. Zowel de baslijn als het gitaarspel zorgen voor een meer progressieve inhoud. Alle ruimte wordt er gelaten voor de keyboards en Airey weet de inhoudelijke sfeer dan ook te bevestigen. De inslagen van de drums worden steviger, terwijl de duivelse dilemma’s je bij de keel grijpen. Een absoluut hoogtepunt die in de klanken van Johnny’s Band een meer bluesy vervolg krijgt. Het funky ritme is terug, terwijl Gillan het verhaal van Johnny Jones bezingt. Verwijzingen naar hun eigen carrière zijn alom aanwezig en brengen het afscheid van de band dan ook meer naar voren toe. On Top of the World brengt opnieuw het klassieke geluid van de band onder de aandacht, vooral liggend op de bluesy orgelritmes en melodieuze gitaarlagen. De voorlaatste track sluit aan op het zwaardere werk van de band, zich banend door geweld en opofferingen die er gemaakt moeten worden. Het aandoenlijke geheel blaast zich door de felle orgelklanken en meeslepende gitaarsolo’s heen. De afsluiter van het album is een cover van het door mij zeer geliefde Roadhouse Blues van The Doors. De blues is alom aanwezig, maar Gillan mist de poëtische kracht die Jim Morrison ten volle benutte. Toch laat het nummer alle ruimte voor eigen interpretatie en dit wordt dan ook ten volle benut met lange gitaarsolo’s van Morse en het honky tonk pianospel van Don Airey. Gillan besluit zijn harmonica nog eens op te pakken, alvorens het afnemende volume het einde van het album aanduidt.

Infinite overtuigd als geheel door de jarenlange ervaring van de bandleden. Niet op elk moment wordt de de volledige ruimte van hun muzikale kunnen benut, maar de uitvoerige instrumentale solo’s zijn alom aanwezig. Het album laat een wat gemoedelijkere toon horen dan voorganger Now What?! en schittert hierdoor vooral in de kracht van de melodieuze muziekpatronen. De stevigere segmenten voeren je als luisteraar terug naar een band op de top van hun kunnen, terwijl de funky inslagen de volledige carrière weergeven. Deep Purple bewijst hiermee na bijna 50 jaar nog steeds stevig in hun schoenen te staan, laten we dan ook hopen dat hun muziek in het oneindige mag voortleven.

7,7

Tracklist:

  1. Time for Bedlam (4:35)
  2. Hip Boots (3:23)
  3. All I Got Is You (4:42)
  4. One Night in Vegas (3:23)
  5. Get Me Outta Here (3:58)
  6. The Surprising (5:57)
  7. Johnny’s Band (3:51)
  8. On Top of the World (4:01)
  9. Birds of Prey (5:47)
  10. Roadhouse Blues (6:00)

Speelduur: 45:37
Genre: Hard Rock, Blues Rock
Releasedatum: 7 april 2017

Deep Purple - Infinite

 

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Raw Flowers – No Time Like The Present

Raw Flowers – No Time Like The Present

Na hun debuutplaat uit 2014, keert de band Raw Flowers terug met een nieuwe bassist en het album No …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *