Haken – Affinity

Haken - AffinityDe uit Londen afkomstige progressive metal/rock band Haken zorgde vanaf hun eerste album Aquarius voor opschudding binnen de wereld van de progressieve muziek. De band bleek over de kracht te bezitten om hun fraaie concepten om te buigen in gestructureerde en fijnzinnige nummers, die over de gehele lengte de aandacht wisten op te eisen. De grote doorbraak kwam in 2013 met hun album The Mountain, waarmee hun eigen grenzen verlegd werden en de muziek nog meer als een eenheid klonk. Voor hun vierde album, genaamd Affinity, zijn ze dieper gedoken in de muziek van de jaren 80, waar de muziekstukken van Yes, King Crimson en Toto centraal werden gesteld. Daarnaast spelen de invloeden van hun optredens met Leprous en The Neal Morse Band een belangrijke rol in hun muzikale ontwikkeling. Alhoewel er deze keer geen overkoepelend concept is voor het album komen onderwerpen als de connectie tussen alle levende wezens en persoonlijke relaties veelvuldig terug in de teksten. Met een wijziging in de succesvolle formule van de band en de minimalistische hoes stralen ze uit wat de voor hun belangrijke muzikale invloeden voor verwantschap hebben met het album.

Wanneer de bliepjes van een oude computer affinity.exe starten bevinden we ons in de jaren tachtig. De muzikale trein wordt in werking gesteld wanneer de klanken van keyboards het gehoor in draven. Het programma start op en de drums van Raymond Hearne dringen naar binnen. De klanken gaan over in de stevige gitaarriff van Griffiths. Initiate geeft de eenheid van de band weer, een zware onderlaag aan drums en bass klinken door in de meeslepende keyboardklanken. Het compacte nummer is het begin van de oorlogsvoering die de mensheid in de greep houdt. Hoe het nummer zich openstelt voor het onbekende en dieper ingaat op de droomwereld die we om ons heen creëren. De invloeden van de jaren 80 stromen door in 1985. Neem Yes’ 90125 en voeg dit samen met Rush’ Subdivisions en Toto’s IV. Het zijn de invloeden van dit decennium die een krachtige combinatie vormen met de muziek uit de moderne tijd. De speelstijl op het keyboard gaat gepaard met krachtige drum en gitaar riffs. Ross Jennings weet met zijn hoge zang de melodieën van een fraai randje te voorzien. Het samenspel drijft het tempo van de rust naar de snelheid van de prog metal. Diego Tejeida legt met zijn keyboardspel de basis van de muzikale lijn, om vervolgens de indringende kracht over te laten aan het strakke drumspel van Hearne en Griffiths klankrijke gitaarspel. De muzikale verandering die vanaf 5 minuten in werking wordt gesteld sleurt je door de tijd,  in de klanken van Toto met de start van het game tijdperk en de progressieve jaren 90 van Dream Theater’s metal. De verbondenheid tussen de mensen dringt dieper door in Jennings’ stem en doet de controle over het bestaan verliezen. Het ontwerp van de wereld die als een uit elkaar vallende puzzel de stukjes in de rondte laat vliegen.

Lapse vervolgd de weg met een wonderschone vocale show van Jennings. Muzikaal gezien spelen vooral de synths en drums een grote rol, al blijft de impact vergeleken met de rest van het album vrij beperkt. De groovy gitaarsolo beweegt zich opnieuw naar de muziek uit de jaren 80 toe. Hoe de tijd en ruimte zich voortbeweegt door ons planetenstelsel en de levende wezens en hun gedachten met elkaar verbindt. Het epische centrum ligt in de ruim 15 minuten durende track The Architect. De duisternis daalt neer wanneer de beginklanken van het nummer tot ons komen. Het gitaarspel van Henshall en Griffiths komt in alle hevigheid voorbij in zwaar beladen riffs, ondersteunt door het machtige drumwerk van Hearne. De tempowisselingen die in beweging worden gezet door de keyboards en drums zorgen voor de verspreiding van het vergif van de verbroken verwantschap tussen de mensen. De metalriff van het begin wordt overgenomen door de atmosferische klanken van de keyboards en zang. Jennings vraagt het uiterste van zijn stem door zijn hoge zang in te ruilen door een zwaardere aanpak. Het experimentele karakter draagt de elektronica uit de jaren 80, gecombineerd met de kracht van prog rock en metal. Het is een aanpak die van begin tot eind werkt en het nummer in het samenspel van King Crimson meesleept naar groovy gitaarpartijen en een zinderende basssolo van Conner Green. Aanwezig blijft hun eigen signatuur, al zijn de invloeden van Opeth en Leprous naar het einde toe niet weg te denken. Dit komt mede door de grommende bijdrage van gastzanger Einar Solberg (Leprous). De krachtige samenhang van bulderende drums en zwaar beladen gitaarpartijen, afgewisseld met meeslepende melodielijnen van het keyboard blijft ook naar het einde toe fascinerend. Wanneer de chorus terugkeert is de sympathie voor de mensen om ons heen compleet verdwenen, maar blijkt de affiniteit toch te sterk om af te sterven. Earthrise doet nog het meest poppy aan van alle nummers op het album en kenmerkt zich door het melodieuze gitaarspel. Invloeden van Toto en The Alan Parsons Project sijpelen door in de rustige gedeeltes, terwijl het refrein meer leunt op de kracht van de drums. Het gitaarduo Henshall/Griffiths sluit goed aan bij de muzikale onderlaag van Tejeida. Ook in een meer compacte track als Earthrise slaagt de band erin hun technische vaardigheden tentoon te spreiden. Het revolutionaire karakter is terug te vinden in de wederopstanding van de mensheid en de verbintenis tussen eenieder. Het pianospel van Tejeida staat voor het onroerende element in het verhaal.

Red Giant roert zich in de opkomst van de elektronische muziek uit de jaren 80. Oneven maten en drumpartijen die duidelijk invloeden kennen uit de new wave verbinden de fraaie ambient synths aan de zang van Jennings. Het buitenaardse dat in het nummer doorstraalt doet ons bewust worden van de grootsheid van de cosmos en de angst voor het onbekende. Griffiths brengt de boel tot rust in de ontroering van zijn gitaarspel. Het technisch meest complexe muziekstuk volgt daarna in de vorm van The Endless Knot. De eindeloze knoop die doorgehakt moet worden vertaalt zich naar machinale gitaarpartijen en inkomend drumwerk. De dromen die worden overgenomen door nare gedachten en de verhalen van een held die wij als mensen nodig hebben. Het zijn de teksten die Jennings op bijzonder fraaie wijze brengt en hem doet wisselen in toonhoogte. Een andere wisselwerking is die in het instrumentale stuk dat volgt. De keyboardklanken draaien hierbij rondjes om de melodieuze gitaarpartijen. Hier voeren de invloeden van de elektronische muziek zich naar de hedendaagse muziekwereld, pulserend en meeslepend tot in het diepste van de muziek. De kleine 10 minuten van slottrack Bound by Gravity worden vooral gevuld met de rustige kant van hun muziek. De zwaartekracht die onze planeet doet verbinden aan plekken waar we nooit zullen komen. De ballad roept opnieuw herinneringen op aan Toto, maar beweegt zich ook rond de muzikale stijl die we van Anathema kennen. De emotionele zang van Jennings en de harmonieën gedurende het nummer worden door de rust benadrukt. Tejeida blinkt uit als toetsenist en volgt de muzikale golven van de synths. De  bellen die klinken brengt de mensheid terug naar de werkelijkheid en uit de droomwereld die we om ons heen creëren. Wanneer de computergeluiden terugkeren wordt het programma afgesloten en blijven we achter in de impact die Haken opnieuw naar de troon doet stijgen.

Affinity is een verbluffend krachtig meesterwerk, waar de technische vaardigheden van de bandleden continue op de proef worden gesteld. De vernieuwende klanken in de vorm van de wave en synths van de jaren 80 worden op ongekende wijze geïmplementeerd binnen de complexe structuren van Haken’s muziek. De zangpartijen sluiten hierbij perfect aan op de muzikale lagen, van de rustige en atmosferische stukken tot de felle en krachtige gedeeltes. Daarnaast roept de muziek de emoties op van de diepgaande teksten. Met elke release weten ze weer een stukje vernieuwing te verbinden aan hun eigen composities en op Affinity zit de productie daarbij opnieuw strak in elkaar. Het album behoort daarmee tot het beste wat het jaar 2016 ons tot nu toe heeft gebracht.

8,2

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Mark Lanegan - Gargoyle

Mark Lanegan Band – Gargoyle

De in Ellensburg te Verenigde Staten opgegroeide muzikant Mark Lanegan is de vijftig al gepasseerd, maar denkt …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *