Mark Knopfler – Tracker

Mark Knopfler - TrackerMark is muzikaal gezien nog steeds zeer actief, zo verscheen in 2012 het prachtige album Privateering. Inmiddels is hij alweer toe aan zijn achtste album, genaamd Tracker. Zijn weg zoekend door de verschillende decennia haalde hij inspiratie uit het observeren van mensen, plaatsen en het terugkijken op zijn verleden. Een goed uur gevuld met een palet aan klanken en bovenal de herkenbare zang van Mark.

Openingstrack Laughs and Jokes and Drinks and Smokes kent na de ritmische opening een herkenbaar geluid. Op het album werken namelijk een groot aantal personen mee die ook onderdeel waren van de sound van Privateering. Naast het kenmerkende gitaargeluid is het de fiddle (viool) die voor het meeslepende volkse gevoel zorgt. Het plezierige verleden neemt de boventoon in een druk café, genietend van de voorbijkomende verhalen. Basil is een prachtig en inspirerend nummer, perfect weggelegd voor de stem van Mark. Het meeslepende gitaarspel golft op en neer en weet als vanouds het niveau op te stuwen. River Towns is een rustig nummer waarbij te horen is dat Mark zijn leeftijd invloed heeft op het stemgeluid. Niet op elk moment even zuiver, maar nog steeds ongekend warm en opfleurend. De saxofoon schalt droevig door het geheel heen terwijl de rivier in alle rust doorstroomt. De drank slaat in als je de herinneringen probeert weg te drinken.

So I get the bottle open
But something’s hit a nerve
And I’m looking in the mirror
At the face that I deserve

Skydiver kent een opmars aan instrumentatie, de ritmische gitaar voegt zich bij het opzwepende drumritme om in het zanggedeelte weer volledig weg te vallen. Het nummer oogt daardoor wat kaal aan en weet over het geheel niet te overtuigen. Ook de samenzang met Ruth is niet meer van het niveau van Privateering. Mighty Man opent met zijn cowboyklanken wat grauwer dan voorgaande nummers. De mist is neergeslagen en het wat druilige weer weet de spanning vast te houden. Het volkse karakter met zijn accordeon en wegebbende gitaarklanken maken er een vol geheel van. De manier waarop we Mark het liefst aan het werk zien. Broken Bones neem dan weer zijn slag terug in een ritmisch en bij vlagen funky geluid. Het nummer blijft te lang in zijn eenvoud doorgaan en kent te weinig variatie in de slagen van de ritmische gitaar. De muzikale afwisseling op het album vinden we ook weer terug in Long Cool Girl. Vanuit een inspirerende opbouw met het gitaarspel als de basis vormt zich een schitterend bezongen nummer. Mark en Ruth lijken zich hervonden te hebben, waarbij de stemmen rond elkaar tollen. De eenvoud van de teksten doet weinig af voor de liefdesverklaring. Lights of Taormina is rustgevend en zet het verdriet van een verloren liefde in de aandacht. Met een wat diepere bewoording neemt Mark je mee naar Taormina, terwijl de Siciliaanse oorlogschepen om je heen varen. Lang vervlogen tijden van spuwende vulkanen en een hartstochtelijke liefde.

They were young and love was shining
Like the colours of the rainbow
Desire felt like choking
Love was smoking under the volcano

De klanken van de akoestische gitaar vormen de opening van Silver Eagle. Het keyboard is verantwoordelijk voor de kleine ondersteuning, terwijl het geluid de ruimte vult. De donkere wegen zorgen voor de duistere inslag die het verhaal wat emotioneler maken. Beryl voert ons terug naar de tijd van Dire Straits. Een vol geluid waarbij Mark’s gitaarspel de aandacht opeist. De nodige afleiding komt van het keyboard op de achtergrond. Afsluiter Wherever I Go is een prachtig intiem nummer, waarbij Ruth de aandacht op zich vestigt met haar zwoele stem. Duizenden kilometers van elkaar vandaan is het wonderschone gevoel nog niet weg. Een mooi, maar ook iets te zoetsappig nummer.

Voor Mark is het niet nodig om zijn heil te zoeken in vernieuwing in zijn muziek. Zijn oude vertrouwde geluid vormt in combinatie met zijn stem de perfecte aanleiding voor een stel sterke nummers. Deze muziek vinden we deels terug op Tracker, waarnaast toch ook wel een aantal overbodige tracks zich aandoen. Over het geheel is het te afwisselend om met zijn voorganger Privateering te kunnen concurreren. Gelukkig is Mark zijn speelstijl nog niet verleert en weet hij ook deze keer weer een aantal prachtige nummers neer te zetten.

7,3

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Lee Hazlewood - Requiem For An Almost Lady

Lee Hazlewood – Requiem for an Almost Lady (1971)

‘I asked [Hazlewood] what inspired him to enter the music business. “Poverty,” he growled, lighting …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *