Mark Lanegan Band – Gargoyle

De in Ellensburg te Verenigde Staten opgegroeide muzikant Mark Lanegan is de vijftig al gepasseerd, maar denkt er niet over na om het rustiger aan te gaan doen, met naast zijn solowerk diverse bijdrages aan bands als Queens Of The Stone Age, Soulsavers en The Twilight Singers. Zijn muzikale diversiteit kwam in het verleden (1985-2000) al tot uiting in de muziek van zijn band The Screaming Trees, met op de grunge, hard rock en psychedelica gerichte muziek. Later volgde zijn succesvolle blues rock periode, om daarna de donkere klanken van de synths te integreren binnen zijn veranderende muziekstijl. Toch is in al die jaren de diepzinnigheid van zowel zijn warme als grauwe stemgeluid overeind gebleven. Op zijn tiende solowerk Gargoyle voert hij de luisteraar terug naar de jaren 80, waar de alternatieve klanken zich vermengden in de new wave, post-punk en alternative rock. Samen met Rob Marshall schreef hij het songmateriaal voor het nieuwe album, terwijl Alain Johannes samen met Marshall opnieuw het duo vormt achter de diversiteit aan keyboard, orgel, synth en gitaarpartijen.

De pulserende werking van Death’s Head Tattoo voer de donkere klanken aan in diversiteit aan synths en opzwepende gitaarriffs. De bariton zangstem van Lanegan brengt de duivelse werelden van het nummer in beweging. Op de achtergrond herleeft Gary Numan’s Cars en zet de band een klankpatroon neer die ons direct in contact brengt met begin jaren 80. De vervormde gitaarklanken begeven zich al snel in de ruis van percussie en synths. Het vervolg Nocturne leunt met de baspartijen op de kracht van Joy Division, terwijl de onderhuidse spanning toeneemt in de hevigheid van de zwevende synths en ontaarde drums. De verloren liefde doet de meest bizarre taferelen onthullen, terwijl de spanningsboog behouden blijft. Het is een kunst die Mark de laatste jaren tot perfectie heeft uitgebouwd, waarmee ook in het bijzijn van een verscheidenheid aan muzikanten een sterke indruk achterlaat. Alain Johannes en Rob Marshall werken samen in de meest uiteenlopende klanken, al blijft in alle muzikale lagen de verbintenis aanwezig. Met Blue Blue Sea duikt de band de wereld in van Philip Glass’ Koyaanisqatsi, waar de orgelklanken en synths een wonderbaarlijke macht tevoorschijn toveren. Al vertellend benoemt Lanegan de “Gargoyle perched on gothic spire” en worden de harmonieën versterkt door zangeres Shelley Brien. Met Beehive keert hij terug naar de rock van de jaren 80, denk aan een mengeling van U2, Joy Division en The Stone Roses. De gitaar- en baslijn creëren een meeslepend patroon, waarmee de omliggende muzieklagen bij elkaar worden gehouden. De klanken van de moog van Greg Dulli vormen de drugs waarop Mark zijn vocale performance geeft, zwaar en meeslepen, geleefd en rauw. Het zijn de klanken die de verbinding vormen met zijn voorgaande werken Phantom Radio en Blues Funeral, maar tevens in woord zijn meest poëtische getinte werk laten zien.

Sister toont vooral de klasse van multi-instrumentalist Alain Johannes, waar de hypnotiserende klanken van zijn mellotron en b3 orgel je laten meevoeren in zijn spirituele zang. De psychedelica leeft op in de schoonheid van het onwetende, terwijl Lanegan de eenzaamheid op treffende wijze beschrijft. De klanken van Duke Garwood’s hoornspel roepen om zich heen als een laatste schreeuw voor help. Emperor spring eruit in zijn meer oplevende klankstructuur, terwijl Lanegan’s zangpartijen de gelijkenis met Iggy Pop laat horen. Het ritmische geheel met veel melodieuze stukken van de gitaar en harpischord brengt het verhaal over een verloren gevecht in beweging. Het einde van een machtsperiode, het zinkende schip, Lanegan beschrijft het treffend in zijn zangstukken. De akoestische klanken van de gitaar delen rake klappen uit in het wonderschone Goodbye to Beauty. Het valt uit de toon met de rest van het album, maar doet niettemin de macht van Lanegan’s vertoon verder omhoog duwen. Rob Marshall brengt met zijn gitaarklanken de zonnige herrijzenis na de donkere nachten, terwijl Mark zijn niet te stoppen grauwe machtsvertoon laat zien.

Met Drunk on Destruction doet de band de post-punk revival aan. De drumcomputer brengt het ritme op maat, terwijl de gitaren diverse lagen aanbrengen in het geheel. Niet het meest verrassende nummer, waar er vooral qua klankstructuur veel referenties zijn naar de vroege dagen van U2 en Joy Division. First Day of Winter toont een ander beeld, het trage ritme brengt stilistische klanken in de snelle vaart van het album. De koele weergaven van de synths vermengen zich met de percussie en vocale harmonieën. De aantrekkingskracht van het nummer ligt vooral in de herhaling. Old Swan sluit het nummer af met een positieve noot, zowel aan het moederschap als het aan ons gegeven leven. De ruim zes minuten worden ingevuld met Marshall’s gitaarpartijen op een onderliggend drumritme. De structuur van de melodielijnen krijgt een meeslepend effect door op fraaie wijze kleine wijzigingen aan te brengen. Terwijl de vervagende klanken steeds verder weg raken duikt er een nieuwe storm op, de storm van verandering.

Gargoyle mag dan niet de boeken in gaan als Mark Lanegan’s meest verrassende of imponerende werk, inhoudelijk staat het album weer als een huis. De synthesizers en gitaren voeren net als in zijn voorgaande werk de toon voor de veelzijdigheid aan klanken, terwijl Mark in zang de donkere dagen op aangrijpende wijze beschrijft. Het is de blues die wegebt in de opleving van de post-punk, alternative rock en new wave, maar toch nog steeds de kracht van Lanegan’s kunnen weet te behouden. Mark toont hiermee aan dat ook kleine veranderingen kunnen bijdragen aan het behouden van je eigen signatuur. Het maakt van Gargoyle een album waarmee hij zonder moeite weer enige jaren vooruit kan.

7,7

Tracklist:

  1. Death’s Head Tattoo (4:21)
  2. Nocturne (4:22)
  3. Blue Blue Sea (3:24)
  4. Beehive (3:49)
  5. Sister (5:03)
  6. Emperor (3:36)
  7. Goodbye to Beauty (3:15)
  8. Drunk on Destruction (3:25)
  9. First Day of Winter (3:27)
  10. Old Swan (6:30)

Speelduur: 41:12
Genre: Alternative Rock, Post-Punk
Releasedatum: 28 april 2017

Mark Lanegan - Gargoyle

 

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Ralph de Jongh - Dancing on a Volcano

Ralph de Jongh – Dancing on a Volcano

De vulkaan die op uitbarsten staat, zo begint het verhaal van de nu al legendarische Nederlandse …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *