Quantcast

Matthew and the Atlas – Temple

Matthew and the Atlas - TempleMatt Hegarty wist zich 2 jaar geleden met het donkere en ontroerende Other Rivers, onder zijn naam Matthew and the Atlas, definitief te vestigen binnen de folkscene. De jaren daarvoor bracht hij al een drietal EP´s uit, waaronder de eerste release op het befaamde folk en indie label Communion Records. Opgericht door onder andere Ben Lovett van Mumford & Sons en Kevin Jones van Bear’s Den wist het label namen als Ben Howard en Daughter aan zich te verbinden. Matt wist zich vanaf zijn 16e te ontwikkelen als tekstschrijver en draagt met de invloeden van Nick Drake, Bob Dylan en Neil Young en meer recent Sufjan Stevens en Damien Jurado het hart van een pure singer-songwriter. Op zijn tweede album Temple keert het donkere figuur van het debuut terug, al kent de muziek een meer oplevende toon. Met de sfeerbeelden van fotograaf Dave Watts en tekenaar Ben Risk verbindt hij de muziek aan verlaten locaties en kleurrijke schilderingen.

Het zijn de klanken van de gitaren en keyboards die het wonderschone muzieklandschap van Graveyard Parade weergeven. De dromerige sfeerbeelden vormen een donker figuur die gebogen over Matt heen staat. Terugkijkend op de traumatische gebeurtenissen van zijn jeugd, waaronder een steekpartij, doen de klanken je van het leven de dood insturen. De drums die met hun pulserende ritme de kracht van de synths tonen en de gitaren doen samensmelten met de piano. Matt’s zang toont zijn emoties en vindt extra kracht in het harmonieuze refrein. Als vaderfiguur toont hij op On a Midnight Street aan dat de wereld om hem heen hem zijn ogen doet openen. Het licht dat naar binnen schijnt vertaald zich in de klimaatsveranderingen en de schoonheid die in de natuur langzaam verloren gaat. De drums houden het ritme strak, terwijl de synths de emoties vormgeven. De veranderingen van de moderne maatschappij doen hem realiseren dat het leven in de donkere zijde van deze samenleving hem verder van het licht afduwt. De voortstuwende klanken laten hem geloven dat het allemaal maar een droom is, de realiteit ontwijkend. Titeltrack Temple doet je het gevoel geven dat er ergens in je brein herinneringen schuil gaan uit een ander leven. Reïncarnatie doet de geest openen in de klanken van gitaren en synths. De strijkers vormen de verbinding met het werk van Arcade Fire en laten vriendschappen opleven en herinneringen verloren gaan. Het zwarte figuur doemt op wanneer de geest zich meer ruimte toe-eigent en ons doet vastlopen in ons verlangen.

Op Elijah krijgt de akoestische gitaar een hoofdrol toebedeeld. Het nummer dat geïnspireerd is op de moeilijke tijden die een vriend van Matt doormaakte ontwikkeld zich gestaag tot een ontroerend juweeltje. De strijkers en harmonieën doen Matt bewust maken van de hulp die hij had kunnen geven. In het refrein doet zijn falsetto stem aan als Sufjan Stevens en bereikt de vrouwelijke zang de aansluiting met zijn ontroerende zang.  De titel van Modern World verwijst naar de veranderingen die er in de huidige maatschappij plaatsvinden. De sociale media die een steeds belangrijkere plek inneemt in ons leven en het verlangen naar vrijheid. De oplevende toon van de bass en drums doet de onzekerheid en boosheid verhullen van personen die worden opgeslokt door de veranderingen. De volkse klanken van de gitaren drijven de gedachten verder weg van de moderne wereld en doen het verlangen terugkeren van vroegere tijden. Old Master opent met de kracht van de akoestische gitaar en gaat in op het einde van een relatie. De pijn en de weg naar een nieuwe toekomst brengen de emoties aan de oppervlakte. Matt’s ingebeelde vriend doet zijn trauma’s verwerken. Het vinden van de ontspanning en een nieuwe stap zetten in het leven duwen de keyboardklanken naar hogere sfeerbeelden toe. De slide gitaar krijgt een plekje toegewezen op het prachtige Mirrors, een nummer in het verlengde van Temple. De claustrofobische en de tot zichzelf gekeerde persoon doet de realiteit van de droomwereld onderscheiden. De gitaarklanken krijgen een ruigere toon naarmate het zwarte figuur zijn herintrede kent. Hij is de persoon die alle problemen van Matt onderstreept en hem van de werkelijkheid afhoudt.

Can’t You See gaat direct in op het vaderschap van Hegarty en de beloftes die hij zijn dochter maakt. De liefde die hij geeft en de wonderlijke wereld die nog voor haar openligt. Zijn ontroerende zang doet de muziek tot het minimum terugbrengen. Centraal staan vooral het langzame drumritme en de strijkers, waardoor het nummer de juiste ondersteuning krijgt. De babygeluiden voeren je door het slotgedeelte van het nummer heen. Gutter Heart doet je in de banjoklanken bewust worden van de donkere kant die ieder persoon heeft. Het doet je de pijn verlichten en laat je bewust worden van de zonnige kant. De balans tussen de positieve en negatieve gedachten staan hierbij centraal en laten je van de duistere kant weer naar het licht toe leven. Het bezwerende drumritme en gitaarklanken brengen wonderlijke melodieën teweeg, die door de band op energieke wijze worden gebracht. Op Glacier krijgt de piano een centrale rol toegewezen, dit ter ondersteuning van de emotierijke context van het nummer. De poëtische onderlaag brengt hem dichter bij de ontwikkeling van de mensheid in de verschillende eeuwen. Reïncarnatie speelt opnieuw een rol, nu in de vorm van de verwardheid van het nut van het leven en de tijden dat de geschiedenis zich lijkt te herhalen. De pianoklanken ontwikkelen gestaag met de synths en blijft de rust behouden van het nummer. Slotnummer When the Light Hits the Water gaat in op het verlies van belangrijkere mensen in je leven. De momenten van puur geluk die ons verlaten en de nasleep die er op volgt. De herinneringen die we soms los moeten laten en ons zetten op de weg naar verlossing. De dramatische ondertoon dringt door in het pianospel en de harmonieuze samenzang. Ontroerend van begin tot eind en een prachtig slot van deze emotionele rit.

Matthew And The Atlas dompelt zich met Temple onder in de schoonheid van hun muziek, waarbij de zware onderwerpen vooral in de teksten tot uiting komen. De combinatie van de folk en indie muziek brengt niet alleen de kracht van Matt’s stemgeluid tot leven, maar zorgt er ook voor dat de muziek in elk nummer telkens weer op een andere manier tot ontwikkeling komt. Het moderne leven en de veranderingen die we ondergaan als mensen worden op verbluffende wijze door Matt belicht, de ene keer in de vorm van wedergeboorte en de andere keer in de veranderingen van klimaat en sociaal gedrag. Het zijn de muzikale randjes die door de band verder zijn uitgewerkt en meer betekenis geven aan de ontroerende teksten. Temple kan hiermee worden bestempeld als een kunstwerk van de menselijke ziel, ondergedompeld in de emoties van het leven.

8,0

Lees ook eens

Sturgill Simpson - A Sailor's Guide to Earth

Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide to Earth

In 2014 was het de Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson die met zijn tweede soloalbum Metamodern Sounds in …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *