Album vd Week: Mount Eerie – A Crow Looked At Me

Een Kraai Keek Naar Mij…….. Een bijna Bløferiaanse titel. Het is de titel van het achtste album van Mount Eerie, het sinds 2004 lopende solo-project van Phil Elverum. Elverum is een drukke baas: hij runt zijn eigen platenlabel, waarop hij zeker niet alleen zijn eigen platen uitbrengt (ook al draagt het label zijn naam). In fotografie-kringen is hij zeer bekend en hij is singer/songwriter. Eerst in zijn band The Microphones (1996-2003), sindsdien onder zijn alter ego Mount Eerie. Tussen de bedrijven door is hij ook kunstenaar, waarbij hij de drukkunst beoefent. Hij maakt op een aparte manier boeken. Het gaat te ver om dat hier uit te diepen, want dit stuk gaat immers over A Crow Looked At Me. Dit is een bizar conceptalbum, over de dood van zijn echtgenote, Geneviève Castrée, ook muzikante, tevens cartoonist; haar artiestennaam was Ô Paon. Zij stierf aan alvleesklierkanker. Samen hebben zij een dochter, die was 1 jaar oud toen zij overleed.

In 11 nummers beschrijft hij niet alleen de dood, maar ook en vooral de liefde. Vanuit die liefde gaat het om het gemis wat hij voelt. Wat hij doet op dit album is herinneringen en momenten van het nu delen. Ik ken zijn eerdere werk niet, dus het is mij onbekend of zijn andere platen dezelfde sfeer uitademen. Wat ik hoor zijn verhalen die op muziek zijn gezet. Klein begeleidt, vooral op akoestische gitaar. Het openingsnummer, Real Death, is treffend. Er is het volledige besef dat ze er niet meer is, maar hij verhaalt over hoe iemand doorleeft, ook na de dood. De onderstaande regels zeggen alles: hoe Geneviève  zich had neergelegd  bij haar sterven, zo kort na de geboorte van hun dochter, en hoe Phil zijn diepste gevoelens voor haar met ons deelt, inclusief zijn geloof in het er nog zijn. Zij had immers een cadeau besteld waar hun dochter pas over jaren wat aan heeft; Phil stortte in elkaar toen hij werd geconfronteerd met dit relativerend vermogen van zijn lief.

And inside was a gift for our daughter you had ordered in secret
And collapsed there on the front steps I wailed
A backpack for when she goes to school a couple years from now

Dit album is eigenlijk een verhalenbundel op muziek. De muziek is in ieder nummer duidelijk ondergeschikt aan wat er te vertellen valt. Het blijft subtiel, maar wel boeiend. Je hoort het niet alleen aan de zang dat deze plaat ergens over gaat. Een woord wat je niet in de teksten terugvindt, maar wel een kernwaarde is in de teksten, is acceptatie. Kort na het overlijden heeft Phil zijn spullen gepakt, hun dochter meegenomen en is hij op reis gegaan. Hij zegt: “Voor een psycholoog had ik geen tijd; ik ben alleenstaande vader”. Het zevende nummer, When I Take Out The Garbage at Night, vat in de tekst de hele plaat samen, het hele zijn, het complete gemis, het gevoel dat er iets nog niet klaar is. De tekst zegt het helemaal, ik kan daar niets aan toevoegen.

En dat doet Phil ook, uiteindelijk, in het laatste nummer, Crow. Dan snap je ook de titel van de plaat. Hierin zingt hij niet over  Geneviève, maar vertelt hij een herinnering aan zijn dochter, een herinnering van een gebeurtenis met zijn dochter. Hoe hij met zijn dochter (waarvan de naam niet wordt onthult. Dit is opmerkelijk; Phil en Geneviève hebben hun privéleven altijd afgeschermd, wat met deze plaat is doorbroken. Maar de naam van hun dochter, die blijft bij hun), slapend in zijn rugzak, ‘s nachts door het bos liep, met slechts het geluid van die ene kraai. En hoe de dochter in haar slaap zachtjes “Crow”, “Crow” murmelde.

Sweet kid, I heard you murmur in your sleep
“Crow,” you said, “Crow”
And I asked, “Are you dreaming about a crow?”
And there she was

Deze plaat is één van de meest aangrijpende platen welke mij ooit ter ore zijn gekomen. De opnames zijn gemaakt in het huis van Phil en  Geneviève, in haar kamer, met haar instrumenten. De dood wordt heel dichtbij gehaald, maar niet op een deprimerende manier. Zeker geen hallelujah-muziek; of juist wel? Het is prachtig om deze plaat te luisteren met de teksten erbij. Dan dringt de betekenis ten volle tot je door. Muzikaal valt dit niet in een hokje te stoppen, wel in een referentiekader; Leonard Cohen, veel nummers van Dimitri van Toren, Wonderful Tonight van Eric Clapton. Phil Elverum heeft ook een aantal boeken geschreven, zoals ik al meldde. Ik ben erg benieuwd of die ook in het Nederlands zijn verschenen. Muzikaal ga ik mij verder verdiepen in zijn oeuvre, dat verdient hij. Laat zijn kracht een inspiratiebron zijn voor velen. Qua waardering valt deze schijf niet in sterren uit te drukken; het zouden er altijd te weinig zijn.

Tracklist:

  1. Real Death (2:27)
  2.  Seaweed (3:01)
  3.  Ravens (6:39)
  4.  Forest Fire (4:15)
  5.  Swims (4:07)
  6.  My Chasm (2:22)
  7.  When I Take Out the Garbage at Night (2:25)
  8.  Emptiness, Pt. 2 (3:28)
  9.  Toothbrush / Trash (3:52)
  10.  Soria Moria (6:33)
  11.  Crow (2:21)

Speelduur: 41:30
Genre: Indie rock, indie folk
Releasedatum: 24 maart 2017

Mount Eerie – A Crow Looked At Me

 

Over Ton Odijk

Ton Odijk
Bij toeval stuitte ik op de website van Platendraaier. Leuk! Ik ben nu 54, en al sinds mijn 18e platendraaier. Nooit van kunnen leven, maar wel professioneel bezig; nu met mijn eigen Golden Oldies Disco Party. De muziek is wel goed voor mijn boterham: ik ben artiestenmanager en -boeker, waarbij ik enkele wereldberoemde, legendarische artiesten en bands vertegenwoordig in Europa, maar ook, en met net zo veel plezier, een hele leuke punkcoverband, die voor de (wel ruime) reiskosten speelt. Sinds enige tijd schrijf ik recensies en een column voor Track en nu ook op Platendraaier.nl.

Lees ook eens

Laura Marling – Semper Femina

Album vd Week: Laura Marling – Semper Femina

Ze is pas 27 jaar oud, maar Laura Marling heeft nu al een muziekcarrière achter de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *