Prophets of Rage – Prophets of Rage

Wanneer je naar de cover van dit album kijkt, kun je eigenlijk in één oogopslag zien waar het, in grote lijnen, over gaat. De cover is ontworpen door street-art icoon Shepard Fairey. Opgezet in de stijl van propagandaposters van linkse regimes, doet het design vermoeden dat er een politieke boodschap schuilt in dit album. De opgeheven vuist laat je denken dat die boodschap met enige boosheid wordt gebracht. En bij de naam van de band, Prophets of Rage, zou je al de connectie kunnen leggen met de band van weleer, waarvan drie van de ‘prophets’ lid waren. Rage Against The Machine. En dit klopt allemaal; er is een politieke achtergrond, er is boosheid en veel geluiden op het album doen denken aan Rage Against The Machine (vanaf nu aangeduid als: RATM). De gitarist, bassist en drummer van RATM hebben de handen ineen geslagen met rapper Chuck D en DJ Lord (beide vroeger Public Enemy) en rapper B Real (voorheen Cypress Hill). Ze komen met een harde boodschap die (onder andere) anti-Trump is. Om dit te onderstrepen, hebben ze de bekende, veel gebruikte slagzin van Trump in de verkiezingstijd een beetje verdraaid tot: ‘Make America Rage Again’.

Het eerste nummer Radical Eyes begint donker, maar laat tegelijkertijd zien dat de ex-RATM leden een basis kunnen neerleggen, die zowel hard is als swingend. Rapper Chuck D gebruikt die basis om een verhaal te vertellen over de overheid en hoe ze volgens hem tegen ‘het volk’ aan kijkt. Ze houden je in de gaten en kijken in je hoofd. En als je een eigen mening hebt, ben je geradicaliseerd: ‘They say I’m radicalized, see my radical eyes’. Of ze radicaal zijn blijft dus een beetje de vraag. Wel is het tekstueel mooi gevonden dat als je radicalized uit elkaar trekt, je radical eyes overhoudt. De solo is van Tom Morello, de gitarist, en is volkomen origineel. Ik hoor een wah-wah pedaal, een hoop distortion, maar hoe hij dat geluid eruit perst… De sound op Unfuck The World begint loodzwaar, maar laat na een tiental seconden horen dat er wat meer melodie is gekomen in de instrumentatie sinds RATM. Niet per se nodig, maar wel mooi hier. Na een in koor uitgeschreeuwde uithaal naar racisten en haat in het algemeen, begint B Real te rappen. Zijn stemgeluid is wat scherper en minder zwaar dan dat van Chuck D, wat goed is voor de afwisseling. B Real roept op tot actie, niet wachten en stilstaan, maar vooruit, anders is de wereld al verpest. Het is oorlog: ‘Civilians buried in the rubble where dreams die, politicians spew lie after (…) lie.’ Mooi gerijmd met een boodschap, over een melodieuze riff van Morello. Gespeeld met vibrato op het gitaar geluid, is het een mooi canvas waar de rappers hun teksten als het ware op kunnen gooien als action-painters. Het tweede couplet is voor Chuck D, die verder gaat met doemscenario’s schetsen over totalitaire regimes. Maar als mensen beginnen met een standpunt in te nemen, komt het niet zover: ‘Evil can’t stand, when the people take a stand’. Een opbeurende boodschap op een, ik verraad het alvast, vrij zwartgallig album. Na de uitgeschreeuwde boodschap ‘unfuck the world!’, een fijne muzikale versnelling, die we nog van vroeger kennen (ik blijf het zeggen). De versnelling leidt als het ware de solo van Morello in, die weer uitblinkt door originaliteit. Er is volgens mij geen snaar, hendel of knop op zijn gitaar waar hij niet aanzit in deze solo. Je moet het horen, het is moeilijk te beschrijven, maar onder andere horen we een machinegeweer nagebootst op de gitaar. De solo gaat vooraf aan het outro, waarin ons – en de gevestigde orde – nog een laatste keer op het hart gedrukt wordt, dat het verzet nooit kapot gaat.

Legalize Me is een verzoekje aan Trump dat, durf ik wel te zeggen, niet ingewilligd gaat worden. B Real houdt een funky betoog voor het legaliseren van hash en/of wiet. Je kunt volgens hem en Chuck D, rustig een jointje roken en morgen weer doorgaan met de revolutie. De tekst is gezet op een psychedelische maar toch, zoals gezegd, funky toon. Het begint met een Spaans klinkende intro  om vervolgens bij zo’n onverwoestbare riff van Morello uit te komen. De drummer Brad Wilk en bassist Tim Commerford vormen de swingende basis die je zo nodig hebt bij funk. Handgeklap en in koor gezongen zinnetjes, afgewisseld met in koor geroepen kreten, maken het geheel compleet. Alright! Fijn dat het niet alleen maar over verzet, revolutie en andere radicale ideeën gaat, hoewel de strekking van het nummer voor veel Amerikanen dus wel radicaal zal zijn. De titel van het volgende nummer Living On The 110, verwijst naar een verhoogde snelweg in Los Angeles, waar veel daklozen onder wonen. Het is fijn om (ten minste) twee gitaarsporen te horen op dit lied. Morello bewijst wederom dat hij niet meer bang is voor melodie, het is niet alleen maar hoekige riffs wat de klok slaat. Hij lijkt te begrijpen dat een melodieuze riff óók hard en opruiend kan zijn. De tekst gaat over armoede en dat het iedereen kan overkomen om dakloos te worden: ‘Hope and pray, it could be you someday’. Mensen willen de armoede niet zien, maar – zo lijken de prophets te suggereren – met een rechtse regering als die van Donald Trump, wordt het verschil tussen arm en rijk steeds groter. De hopeloosheid die uit de tekst spreekt is aangrijpend. Ook de solo van Morello laat die wanhoop horen, hij laat zijn gitaar schreeuwen en huilen tegelijk.

Gelukkig komt er letterlijk een tegenoffensief. Na de laatste tonen van Living On The 110, mag DJ Lord even los gaan met The Counteroffensive. Hij toont zich een ervaren platendraaier, en scratcht er op los. In de samples horen we de stem van Chuck D en een melodietje dat gespeeld zou kunnen zijn door Morello. Hij is ertoe in staat, maar ik durf niet met zekerheid te zeggen of het zijn geluid is, omdat hij zoveel effecten over zijn gitaargeluid legt. De tegenaanval is in ieder geval ingezet en ze richten zich meteen op het hart van de gevestigde orde, namelijk de president, met het volgende nummer. Hail To The Chief is het lied dat gedraaid of gespeeld wordt als de president van de VS ergens officieel zijn opwachting maakt. In de tekst van dit lied wordt het bijna blinde vertrouwen uitgesproken in de president. En het is met name het woordje ‘blinde’ waar de Prophets Of Rage in opstand tegen komen met hun Hail To The Chief. Chuck D neemt het eerste couplet voor zijn rekening, met een tekst over de grote ‘chief’, die eigenlijk niets goed doet en nog te lui is om te rennen. Wat bevestigd wordt in het refrein: ‘All hail to the chief, who came in the name of a thief, to cease peace. He’ll be comin’ around that mountain. And he didn’t even run.’ Het laatste woord wordt herhaald door het scratchen van DJ Lord, die hier voor het eerst op de voorgrond treedt, alsof hij zich bewezen heeft met het kleine intermezzo The Counteroffensive. Van mij mag hij best wat vaker opduiken. Gelukkig neemt hij ook in het outro van Hail To The Chief een belangrijke rol op zich. Het intro van Take Me Higher zou niet misstaan onder een scene uit een Quentin Tarantino film. Een Spaans gitaartje over de bekkens van drummer Brad Wilk. Maar na het intro verandert het nummer in een funk werkstuk dat doet denken aan de eerste albums van de Red Hot Chili Peppers. Probeer je hoofd maar eens stil te houden op deze bas-gedreven aanklacht tegen drones en bemoeienis van de regering in het algemeen.

Strength In Numbers is alweer nummer acht van de twaalf. Het begint met dat fijne stemgeluid van B Real, dat altijd door de mix snijdt als een mes door de boter. Over een riff van Tom Morello die klinkt als een tokkende kip. Of ben ik de enige met die associatie? De eerste twee coupletten zijn voor B Real en het laatste is voor Chuck D. De tekst gaat over het verenigen van krachten om samen een vuist te kunnen maken, iets dat vrij letterlijk op de cover van het album wordt uitgebeeld. In dat geval betekenen grote cijfers kracht: ‘Stand together because there’s strength in numbers. (…) Unify or it’s do or die.’ De teksten op dit album gaan vaak over hetzelfde, maar dan net uit een andere invalshoek. Het thema lijkt me nu wel duidelijk; Verantwoordelijkheid nemen, in opstand komen en voor jezelf denken. Maar de overeenkomsten zijn niet een zwakte, omdat het simpelweg de missie van de Prophets Of Rage is, om in opstand te komen tegen misstanden in de samenleving. Je moet dan de verschillen in het muzikale deel aanbrengen en dat doen ze volgens mij erg goed. Strength In Numbers is bijvoorbeeld een oorlogskreet, gezet op typische stampende rap-metal, terwijl Fired A Shot meer begint als een langzaam riff-heavy Black Sabbath nummer. Om vervolgens via die briljante ritme-sectie in het couplet weer naar frisse rap, rock en funk te gaan. En na het refrein wordt de Black Sabbath riff weer herhaald, de bas samen met de gitaar. Aan het eind van het nummer krijgen we een soort modulatie, met Morello die een kenmerkende solo speelt. Dan weer even terug naar de funkstijl en een wegstervend verstoord gitaarakkoord als afsluiter. Who Owns Who is de titel van het volgende nummer en een vraag die ook op het hele album terugkomt. Het standpunt van de Prophets Of Rage is uiteraard dat het volk in ieder geval niet het bezit is van de overheid. Dus kom in opstand: ‘The governments can’t stand, when the people take a stand. Mind over matter. In their minds, we don’t matter.’ Het ritme van dit nummer is bijna punk, met de stemmen van de rappers en fills van Morello er bovenop. Het geluid in het begin van de gitaarsolo is op zijn zachtst gezegd onorthodox. Spoel even naar 2 minuut 14 en je hoort een soort 8-bit spelcomputer op pootjes die angstkreetjes uitslaakt. Dit omdat hij achterna wordt gezeten door een elektrische gitaar op een skateboard, terwijl de regen de elektrische systemen van beide kemphanen aantast. Het eind van de solo is iets normaler maar wel een fijne herrie, in plaats van de standaard ‘ik wil zoveel mogelijk noten per seconden raken’ solo. Daarna nog een fijn geroepen refrein en door naar de fade-out.

Geen tijd om bij te komen, nee meteen je handen omhoog steken voor het volgende nummer! Hands Up heeft een riff die doet denken aan Beastie Boys’ werk, dat Prophets of Rage ook live gecoverd heeft. Dit nummer lijkt ook specifiek geschreven voor live-optredens; zo’n nummer waarop het publiek lekker tweeënhalve minuut kan springen. Daarom niet minder aangenaam om gewoon thuis te beluisteren. De rappers pakken allebei een couplet en zwepen de luisteraar op met uh… opzwepende teksten. Na deze explosie van energie valt de naald alweer in de laatste track van de LP. Smashit heeft één van de langste teksten van het album. Het gaat over het neerhalen van muren met een sloopbal. Ze beschrijven zichzelf in dit nummer: ‘Backed by Marshall stacks (…) Feel the burn coming from the power six pack. Save the babies, Prophets on attack, we smashit!’. Stoere taal, maar het is een geruststellende gedachte dat ze zichzelf in dit nummer Amerikanen noemen. Volgens mij is dit de enige plaats op het album, waar ze dit expliciet doen: ‘You’ll never read my American mind’. Het geeft een beetje hoop, het hele album zeggen ze wat er allemaal fout is aan Amerika, maar aan het eind van het liedje (album) blijven ze toch Amerikanen. En de positieve boodschap is dat alleen Amerikanen Amerika kunnen veranderen. Van onderaf, zoals elke revolutie. Maar met meer melodie in de muziek dan ‘vroeger’. Morello bewijst nog eens zijn geweldige beheersing van gitaargeluiden. En het album eindigt toepasselijk met de uitroep ‘Smashit!’.

Het album Prophets Of Rage is geproduceerd door Brendan O Brien. Als je een album ‘van hem’ opzet, weet je dat het goed zit met de bas en drum. Die zijn vol, zo niet enorm, maar gaan niet ten koste van het gitaargeluid of de vocalen. Zo ook bij Prophets Of Rage. Daar komt bij dat er een redelijk grote variatie zit in de songs, waardoor ik het een prettig luisterbaar, opzwepend album vind. Aan de teksten doen ze echter geen concessies, als je het voorgaande tenminste concessies wilt noemen. Die teksten zijn af en toe wat eentonig en je mist soms een beetje humor. Als je bijvoorbeeld een nummer hoort als Legalize Me, dat ik interpreteer als minder serieus, is dit een zeer aangename afwisseling. Ze proberen heel af en toe, bijvoorbeeld in het gesproken intro van Drones, grappig te zijn, maar dat komt wat mij betreft enigszins gekunsteld over. Dit gezegd hebbende, is Prophets Of Rage ontstaan als een muzikaal project tijdens de verkiezingen. Ze hebben het vanaf het begin hun missie gemaakt om politiek geladen muziek te maken; Een tegengeluid. Bovendien was zowel Rage Against The Machine als Public Enemy, waarin vijf van de zes bandleden hebben gespeeld, zeer politiek geëngageerd. Als je dan gaat klagen over het steeds terugkerende thema, is het een beetje alsof je een pak chocomel gaat kopen in de winkel en vervolgens gaat klagen dat het naar chocola smaakt. De politieke en maatschappelijke statements zijn ook alleen vervelend als ze niet gemeend zijn, en dat zijn ze hier sowieso wel. De Prophets zitten er niet in voor het geld. Het grootste gedeelte van de tour van het laatste jaar (het was toen nog niet eens de bedoeling om een plaat op te nemen) ging naar de plaatselijke dakloze-opvanghuizen. Al met al een zeer sterk album waarop ze waarmaken wat ze beloven: ‘A musical revolution, featuring original members of Rage Against The Machine, Public Enemy and Cypress Hill.’

8,5

Tracklist:

  1. Radical Eyes (3:22)
  2. Unfuck the World (4:10)
  3. Legalize Me (3:35)
  4. Living on the 110 (3:48)
  5. The Counteroffensive (0:37)
  6. Hail to the Chief (4:08)
  7. Take Me Higher (3:47)
  8. Strength in Numbers (3:08)
  9. Fired a Shot (3:28)
  10. Who Owns Who (3:28)
  11. Hands Up (2:39)
  12. Smashit (3:25)

Speelduur: 39:35
Genre: Rap Rock
Releasedatum: 15 september 2017


Prophets of Rage - Prophets of Rage

 

Over Berrie Reijs

Berrie Reijs
Sinds de cassettebandjes in de auto op weg naar de zomervakantiebestemming ben ik geobsedeerd door muziek. Veel van de artiesten die toen voorbij kwamen zijn nu deel van mijn platencollectie. Later is mijn smaak breder geworden en vandaag gaat die van country via punkrock naar hiphop en weer terug. Ik sluit me in deze volledig aan bij Jimi Hendrix die stelde dat er maar twee soorten muziek bestaan: Goede en slechte. Schrijven vind ik een aangename bezigheid en door te schrijven voor deze site, wil ik mensen kennis laten maken met de muziek waar ik van houd en mijn schrijfstijl.

Lees ook eens

Sam Baker - Land of Doubt

Sam Baker – Land of Doubt

De stem van de geboren Texaan Sam Baker is een aparte. Ik heb een hekel …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *