Roger Waters – Is This the Life We Really Want?

Terug van weggeweest is Roger Waters niet, zo stond hij de eerste jaren van dit decennium veelvuldig op het podium met zijn The Wall Live tour. Na het in 1992 verschenen Amused to Death is Is This the Life We Really Want? echter wel zijn eerste studio album in 25 jaar. De jaren van zijn deelname aan Pink Floyd liggen al tijden achter ons, toch zijn het de muzikale klanken en scherpzinnige teksten van Waters die ons altijd zijn bijgebleven. Van de mix tussen de psychedelica en progressieve rock van Meddle tot zijn woede-uitbarstingen over oorlogsgeweld op The Final Cut, als laatste onderdeel van het hoofdstuk Floyd. Dat hij als muzikant terugkeert met solowerk mogen we dan vooral te danken hebben aan de angstige tijden en de wankelende houding van politici in een wereld van nep nieuws, oorlogen en terreur. Voor de opnames van zijn nieuwe album werkte de nu 73-jarige muzikant samen met producer Nigel Godrich, bekend van zijn langdurige samenwerking met Radiohead. Met Godrich’s invloed worden de traditionele klanken uit het Floyd universum gewaarborgd en weet Waters tevens zijn boosheid over wereldse problematieken opnieuw tot uiting te brengen. Naast de toegevoegde waarde van Godrich dragen ook de Amerikaanse gitarist Jonathan Wilson en de componist David Campbell een steentje bij aan het klankenpalet van het album.

In When We Were Young doemt de tikkende tijdbom op, de verbintenis van het verleden wordt met Time van Dark Side of the Moon aan de huidige politieke spanningen gekoppeld. De angsten van Roger Waters zijn niet verdwenen, de rust niet herstelt, “Who gives a fuck, it’s never really over”. In een lichtflits beleeft hij zijn Déjà Vu, waar zijn akoestische gitaarspel de weg creëert voor de emotionele waarde van Pigs on the Wing. Als god zijnde zou hij de wereld een stukje beter maken, of het nou voor de verslaving van een alcoholist of voor de moordlust van de vroegere Romeinen is. De combinatie van het pianospel en de muzieklagen van synths en strijkers zorgen voor de diepgang van zijn tekstuele uitingen. Hij beleeft het verleden keer op keer opnieuw, maar weet zijn woede nu te richten op de onvoorspelbaarheid van een moordende drone, het verzieken van wat moeder natuur ons gegeven heeft en het zieltjes winnen door een politicus als Trump. The Last Refugee opent met enkele nieuwsberichten in de oplopende kracht van de synths. De vluchteling is neergestreken op een nieuwe plek, waar de herinneringen aan het verleden de onzekerheid voor wat de toekomst brengen moge versterkt. De elektronica krijgt een diepere klankstructuur wanneer de keyboards en synths zich met elkaar vermengen. Een treurig afscheid van een moeder aan haar kind. Terwijl ze denkt dat het jongetje nog vrolijk spelend over het strand slentert spoelt deze levenloos aan op het zand, voordat mensen met hun mobieltje het schrikbeeld vastleggen. Zijn verwijzing naar het Syrische jongetje Alan Kurdi doet de pijn uit het verleden wederkeren. De donkere klanken van de elektrische gitaar en keyboard weten beslag te leggen op het visuele beeld dat je hierbij vormt, tragisch en zwaar. De woorden spreken voor zich om de beelden erbij te vormen, zo bewijst ook de vierde track Picture That. De muzikale terugkeer naar de soundscapes van Pink Floyd, van de baslijn, de ontwikkelende synths en de vervormde keyboardklanken. Afbeeldingen van kindsoldaten, hongersnood en oorlogen vliegen als drones aan je voorbij. Trump krijgt er hardhandig van langs, terwijl de muzikale klanken zich steeds breder verspreiden. Een emotionele doodslag vermengt in de komst van social media verslavingen en het moment voordat een auto-ongeluk aan onschuldige mensen een einde maakt. Verwijzingen naar klassiekers als Wish You Were Her en Two Suns in the Sunset zijn door het nummer heen te vinden, waar de gitaarpartijen van Jonathan Wilson de psychedelica van hun begindagen vermengt in de klankstructuur van hun latere werken.

De akoestische insteek van Broken Bones werkt intensief samen met de ontroering van de strijkerssegmenten. Het verleden laat Waters niet los, in zijn aangeslagen bariton zang gaat hij in op het einde van de Tweede Wereldoorlog en de American Dream waarvoor gekozen werd. Geboren als onschuldige baby’s worden mensen gedurende hun leven blootgesteld aan de verwoesting om hun heen en beïnvloed door wat hun wordt gezegd. Terwijl de slide gitaar de warmte van de zon als vernietiging over het landschap laat opgaan, maakt Roger zich boos over indoctrinatie. De violen en cello slepen de muziek dieper de emoties in, waar de gekte zich ontvouwd in het oplopende volume. De tijd is niet terug te draaien, maar we kunnen wel stoppen met luisteren naar wat het regime ons te melden heeft. De titeltrack opent met een geluidsfragment van Trump, gevolgd door de spanningsopbouw van de gitaarklanken. Donker en zwaar, met referenties naar King Crimson, maar vooral ondersteunend aan de afkeer tegen de macht van de Amerikaanse president. De angstvallige toonzetting wordt verstevigd door de manier waarop we als mensen in een hoekje worden gedrukt, overtuigd van de ware reden van terreur en misdaden. Het nationalisme doemt op in de blindheid van de mensen, terwijl de klanken van strijkers en keyboards de spanningen doen vergroten. Tijd om iedereen wakker te schudden en weer met beide voeten op de grond neer te zetten. De wekker van Bird in a Gale zorgt voor deze hardhandige aanpak in combinatie met afweergeschut. Het blijkt opnieuw dat klassieker Time zowel in de muziekstructuur als in de boodschap een belangrijke rol vervult. Verschillende radiofragmenten zetten de toon voor de drone oorlog. Roger verpakt sarcasme in de bijtende houding van de kogelregen. Een vrolijk nieuwjaar zal het niet gauw worden voor Waters, want hij lijkt weg te zinken in zijn afgunst tegenover de wereldse praktijken. De aanwezigheid van produceren en muzikant Nigel Godrich is duidelijk merkbaar in de openingsklanken van The Most Beautiful Girl. Het pianospel vult de kwetsbaarheid van Water’s zangstem aan. Breekbaar en aangeslagen zingt hij over de manier waarop vrijheid overvloeit in het te ver voortduwen van je ideeën en mensen te proberen hiervan te overtuigen. De blazers zwellen aan terwijl de nieuwsberichten om ons heen vliegen. De bom slaat in wanneer het al te laat is, het verleden zwijgend achtergelaten.

De stilte voor de storm vangt aan met Smell the Roses. Have a Cigar en ontspan nog even al genietend van de geur van de rozen. De swing in de gitaarpartijen en de funk in het drumritme. Een gesprek tussen een man en vrouw, al biedt de invloed van geld een warm Welcome To The Machine. De klanken van het metaalwerk wanneer de bommen worden gesmeden en de tijdbom weg tikt. De verantwoording voor de daden die je als mens ondergaat, de spanning stijgt. De gitaarsolo ondersteund de aanvallen en de oorlog die gaande is. De vrouw komt weer bij haar bewustzijn, maar de machine speelt in op haar gevoelens. Een nieuwe dag is aangebroken en het verleden wordt achter je gelaten, de machine bedankt de vrouw voor haar hulp: Girl you know you couldn’t get much higher. Van The Doors naar een gedicht van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish, Wait for Her. De klanken van het wegebbende keyboard gaan over in de akoestische gitaar, waar het bedroevende schouwspel een ingetogen vervolg krijgt. De liefde verpakt in de gevoelens voor een ander, Breathe out, Breathe in. Kom je beloftes na en laat je niet tegenhouden is wat de boodschap luidt. Terwijl de meeuwen boven de zee verschijnen opent Oceans Apart. Een kort ogenblik van rust, de liefde voordat een Part of Me Died. Het slotstuk waar hij nog eenmaal zijn ongenoegen uit en de teleurstellingen uit zijn leven benoemd. De liefde overwint echter en een stukje van de vreselijke gebeurtenissen om hem heen lijkt weg te vallen. Terwijl hij zijn laatste sigaret opsteekt weet Waters dat zijn einde nabij is, de spijt over wat hij niet heeft kunnen betekenen voor deze wereld is niet voorbij, maar hier in haar armen kan hij veilig sterven.

Is This the Life We Really Want? Het is de vraag die centraal staat op het gelijknamige album van Roger Waters. Een vraag die hij beantwoordt in zijn boosheid over het huidige politieke spel, de niet te stoppen oorlogen en de vele slachtoffers in de vluchtelingenstromen. Het album staat bol van de muzikale verwijzingen naar klassiekers uit de tijd van Pink Floyd, maar krijgt door de invloed van producer Nigel Godrich de nodige kleine muzikale vernieuwingen. Vooral door het gebruik van elektronische snufjes en orkestrale klanken wordt de diepgang van het geheel verstevigd.  Hoewel de emotionele toonzetting het merendeel van het album beslaat, is er tegen het einde aan toch nog een sprankje van hoop aan de horizon te bespeuren. De muzikale verpakking sluit daarbij moeiteloos aan bij de aangrijpende zanglijnen en de vele beelden die op het netvlies worden geprojecteerd. Ook al weet Roger Waters dat dit niet het leven is dat hij omarmt, in de liefde vindt hij een veilige plek om in alle rust zijn naderende einde af te wachten.

8,6

Tracklist:

  1. When We Were Young (1:38)
  2. Déjà Vu (4:27)
  3. The Last Refugee (4:12)
  4. Picture That (6:47)
  5. Broken Bones (4:57)
  6. Is This the Life We Really Want? (5:55)
  7. Bird in a Gale (5:31)
  8. The Most Beautiful Girl (6:09)
  9. Smell the Roses (5:15)
  10. Wait for Her (4:56)
  11. Oceans Apart (1:07)
  12. Part of Me Died (3:12)

Speelduur: 54:06
Genre: Progressive Rock
Releasedatum: 2 juni 2017

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Raw Flowers – No Time Like The Present

Raw Flowers – No Time Like The Present

Na hun debuutplaat uit 2014, keert de band Raw Flowers terug met een nieuwe bassist en het album No …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *