Album vd Week: Slowdive – Slowdive

De traditionele shoegaze muziek mag dan al jaren uit het zichtveld zijn verdwenen, het eind jaren 80 ontstane muziekgenre wordt nog altijd levend gehouden in de combinatie met metal als blackgaze of met pop muziek als dream pop. Eén van de belangrijkste spelers binnen de muzikale ontwikkeling van het genre in de jaren 90 is de Engelse band Slowdive. Lof voor hun muziek kregen ze in die jaren nauwelijks, de pers kraakte ze voornamelijk af en na drie albums hield het label waarbij ze aangesloten waren het in 1995 voor gezien. Samen met bands als My Bloody Valentine, Ride en The Jesus and Mary Chain werd de shoegaze muziek vooral populair in Groot-Brittanië. Toch bleek de invloed die ze hadden gehad binnen het genre pas in de jaren daarna duidelijk te worden, zo kon de band op steeds meer waardering rekenen uit binnen- en buitenland. Intussen hadden ze zelf een doorstart gemaakt onder de naam Mojave 3, met een geluid wat meer richting de indie rock en folk ging. Verrassend was het dan ook toen ze in 2014 een reünie aankondigde voor het Primavera Festival te Barcelona, waarna ze in de zomer in Nederland te zien waren op het Best Kept Secret festival in Hilvarenbeek. Terwijl ze vroeger andere bands beïnvloede binnen het genre was hun comeback vooral te danken aan het succes van de dream pop van Beach House en de blackgaze van Alcest. Het succes smaakte uiteindelijk naar meer en zo verschijnt ruim 22 naar dato het vierde album, toepasselijk genaamd Slowdive, waarmee de band een nieuwe start maakt en terugkeert naar de door hun zo geliefde muziek.

De hallucinerende werking van Slomo maakt direct duidelijk dat we hier met een echt Slowdive plaat te maken hebben. Het voeten staren is weer begonnen, terwijl de feedback van de gitaren de melodielijnen doet aanwakkeren. De zonnige klanken vermengen zich in de post-punk van weleer, terwijl de folk muziek herleeft in de zang van Neil Halstead. De drums van Simon Scott ondersteunen de langzaam ontwikkelende melodieën. De schoonheid van het aangrijpende geheel neemt toe wanneer in de zang van Rachel Goswell de heropleving van de band wordt neergezet. Zowel de harmonieën als de continue veranderende gitaarlagen voeren je mee door de wonderbaarlijke wereld van de shoegaze muziek. Star Roving weet als eerste single van het album het gevoel te geven wat we zo hebben gemist, het neigt de kant op van hun albumklassieker Souvlaki. De dromerige sfeer wordt verspreid in een ruim opgezet klankentapijt, waar de drums zich moeiteloos verweven in de alsmaar ontwikkelende gitaarpartijen. Goswell’s wonderschone stem mag dan iets hebben ingeboet aan kracht, haar falsetto zangstem doet nog steeds het wonderlijke in hun muziek naar boven halen. Het verhalende draagt het muzikale verleden van de band, de liefde die er was, maar niet door de mensen om hen heen werd gedeeld. Don’t Know Why leunt in het begin vooral op Scott’s pulserende drumwerk, maar weet naarmate het nummer vordert zowel de hoge klanken van gitaren als betoverende zang binnen het geheel te integreren. Halstead blijkt in zijn vocale werk te zijn gegroeid door zijn soloalbums binnen de pop en folk muziek. Daarbij sluiten de harmonieën tussen zijn zang en dat van Goswell mooi op elkaar aan. De pakkende klankstructuren weten ook in het meer poppy aandoende Sugar for the Pill tot een verfijnde ontwikkeling te komen. De donkere dagen herpakken zich wanneer de mensen zich door jaloezie laten leiden, Neil lijkt uit zijn persoonlijke ervaringen te spreken. De werkelijkheid wordt een droom en de droomwereld wordt realiteit, de verschillende werelden zijn niet meer uit elkaar te houden. De baspartijen van Nick Chaplin delen net zo makkelijk dat emotionele tikje uit als de persoonlijke teksten en klankrijke gitaar melodieën. Nergens voelt het gelukkig aan als een herhaling van zetten.

Het is de perfecte afstelling tussen de verhalen en meeslepende muziekpassages waar het ook het aan Amerika gerichte Everyone Knows in opbloeit. Het folkse karakter sluit genadeloos aan bij de terugkerende klanken afkomstig van de Fender Telecaster en Rickenbacker gitaar. De vervreemde structuren kennen een toon die in de lijn ligt met Star Roving, feller en in de live versie waarschijnlijk een kosmisch genot waarvan je oren beginnen te suizen. Het album weet net als bij hun eerdere werken Just for a Day en Souvlaki als geheel de verbinding aan te gaan, pauzes zijn er, maar hoofdzakelijk om de tekstuele uitingen van elkaar te scheiden en niet zozeer omdat de muziekstructuren heel veel afwijken. No Longer Making Time toont dit aan door de leugens en bedrog die een rol spelen in de zangstukken, maar de melodieën nog steeds een hoofdrol spelen. Hoop is wat de harmonieën in zang tot leven wekken, hoop op een fijnere toekomst samen, een toekomst waarin de liefde weer overwint. De gitaarmelodie herhaalt zich op een rustgevende manier, de pure shoegaze is in het nummer ingeruild voor een wat toegankelijker geluid. De grauwe en angstaanjagende klanken van Go Get It voeren de nodige afwisseling door in het geheel. De synth en gitaarpartijen leunen op het buitenaardse van Pink Floyd en het intrigerende van Talk Talk. Het is een aangename mengelmoes van stijlen waarin het nummer zich begeeft. De baslijn stuwt het geheel voort, terwijl de drums het tempo in bedwang houden. Het album wordt afgesloten met de minimalistische klanken van de piano op Falling Ashes, al lijken deze direct van Radiohead te zijn overgenomen. Het is een ontroerend eindschot wanneer het gitaarspel zich vermengt in het geheel, de shoegaze lijkt te zijn ingewisseld voor de post-rock. De opbouw staat centraal en wordt mede door de samenzang van Goswell en Halstead van een wonderschone tekstuele inhoud voorzien. Hoe het leven van een jongeman aan je voorbij trekt en de ouderdom steeds meer de overhand krijgt, maar ook de liefde die steeds maar weer wederkeert. De pianolijn voert de ontroerende diepgang van de gitaarlagen aan en laat je gebroken achter, wetende dat Slowdive na al die jaren je nog steeds kan raken.

Slowdive is naast de terugkeer naar de vertrouwde shoegaze muziek van de band ook een album waarop de ontwikkeling centraal staat, te horen in de diversiteit aan klanken en zangstukken. Juist de vernieuwingen die ze doorvoeren in hun muziek maakt het album in het tijdperk waarin we ons nu bevinden relevant. De shoegaze vormt nog steeds de basis van de prachtige harmonieën tussen Goswell en Halstead en de diverse gitaarlagen, maar wordt tevens aangevuld met muziekstructuren uit de post-rock, folk en dream pop. Ruim drie kwartier is dan ook genoeg om tot de conclusie te komen dat de band na 20 jaar niet aan kracht heeft ingeboet en de hedendaagse veranderingen binnen de muziek moeiteloos weet te integreren binnen hun eigen werk. De comeback waarop je alleen maar kan hopen, Slowdive laat het werkelijkheid worden.

8,0

Tracklist:

  1. Slomo (6:53)
  2. Star Roving (5:38)
  3. Don’t Know Why (4:36)
  4. Sugar for the Pill (4:30)
  5. Everyone Knows (4:22)
  6. No Longer Making Time (5:48)
  7. Go Get It (6:09)
  8. Falling Ashes (8:00)

Speelduur: 45:56
Genre: Shoegaze, Post-Rock, Dream Pop
Releasedatum: 5 mei 2017

Slowdive - Slowdive

 

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Ralph de Jongh - Dancing on a Volcano

Ralph de Jongh – Dancing on a Volcano

De vulkaan die op uitbarsten staat, zo begint het verhaal van de nu al legendarische Nederlandse …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *