The Afghan Whigs – In Spades

In 1988 verscheen als eerste van de 12 platen van The Afghan Whigs, Big top Halloween. Hun meesterwerk Black Love is als 20th Anniversary Edition voor de tweede keer uitgebracht in 2016 en Unbreakable uit 2006 was een verzamelaar. Gentlemen at 21 uit 2014 was een re-release van Gentlemen uit 1993, met bonustracks. Dat betekent dat ze eigenlijk slechts 8 cd’s hebben gemaakt in 27 jaar tijd. Niet veel. Erg weinig zelfs. Opvallend is dat In Spades, net als twee oudere albums, ook op cassette is uitgebracht. Wanneer je al het artwork bekijkt dan zie je een duidelijke overeenkomst; nergens worden de bandleden afgebeeld. De gebruikte foto’s, tekeningen en graphics creëren een raadselachtige sfeer. Wie zijn dat, The Afghan Wigs? Al zoekend kom je er dan achter dat de band een tijd uit elkaar is geweest, om in 2012 weer definitief herenigd te worden. De periode van stilte wordt gekenmerkt door gedonder met de oude platenmaatschappij en side-projects van zanger Greg Dulli; Dulli heeft ook in een depressie gezeten, naar verluidt veroorzaakt door het getouwtrek met platenmaatschappij Elektra. In de eerste periode heeft de band veel op festivals gespeeld, ook in Nederland. In 2012 stonden ze nog op Pinkpop.

Waar de band eerste rauwe grunge produceerde werd het geluid later verfijnder, met soul en R&B invloeden. Ik ben erg benieuwd wat In Spades te bieden heeft. Wanneer ik opener Birdland draai vraagt mijn vrouw “Is dat muziek?”. En verrek, dat vraag ik me ook af. Ik hoor een experimentele aaneenschakeling van geluiden, waar ik niets, maar dan ook helemaal niets boeiends in kan ontdekken. Gelukkig is dat met Arabian Heights zeker niet het geval. Eind jaren 80 was ik roadie bij een PA bedrijf, waarmee ik nogal eens in het Nijmeegse Doornroosje kwam. Ik was toen een keer heftig onder de indruk van de Legendary Pink Dots en Einstürzende Neubauten, met een dubbelshow. En dat geluid hoor ik hierin terug. Veel 80’s synthesizers, harde drums en daar doorheen een fijne melodieuze zang. Demon In Profile borduurt daar wel op verder. Qua compositie is het grunge, maar door de productie en het gebruikte instrumentarium wordt het new wave. Zou deze plaat dus een crossover zijn tussen grunge en new-wave? Interessant! Het wordt nog leuker: in Toy Automatic hoor je duidelijk Depeche Mode, waarna Oriole weer een gitaarnummer is.

Absoluut hoogtepunt is I Got Lost. De emotie knalt door de kamer heen, wanneer Greg Dulli het over zijn depressie heeft. Je voelt de pijn dwars door je botten gaan. Het nummer is (ik denk bewust) klein gehouden; hierdoor hoor je dat Dulli een van de beste grunge-zangers was (of is???). Je kan het allemaal goedkoop jatwerk noemen; in afsluiter Into The Floor hoor je zelfs OMD (Orchestral Manoeuvres in the Dark) terugkomen. Maar als je de geschiedenis van The Afghan Whigs bekijkt (en beluistert!) dan weet je dat dat niet zo is. Je wordt meegenomen op een tijdreis.

Er zullen mensen zijn die door deze plaat de synthesizer-rock van de genoemde bands gaan ontdekken, en dan in het retrospective van die bands bij het begin van de grunge uitkomen. En welke band was toen samen met een paar andere toonaangevend? Juist. Dat maakt In Spades een geniale plaat. Een overzicht van 1988 tot nu, maar niet door (weer) oude nummers opnieuw uit te brengen, maar door de luisteraar aan de hand mee te nemen op een verrekt leuke muzikale tijdreis. Behalve het vertrekpunt dan. Maar zelfs dat kan een functie hebben. Je moet soms over een drempel heen gaan om daarna de prachtigste dingen te ontdekken.

Tracklist:

  1. Birdland (2:49)
  2. Arabian Heights (5:07)
  3. Demon in Profile (3:23)
  4. Toy Automatic (2:56)
  5. Oriole (4:05)
  6. Copernicus (3:29)
  7. The Spell (3:46)
  8. Light as a Feather (3:10)
  9. I Got Lost (3:20)
  10. Into the Floor (4:17)

Speelduur: 36:22
Genre: Alternative Rock, New Wave
Releasedatum: 5 mei 2017


The Afghan Whigs - In Spades

 

Over Ton Odijk

Ton Odijk
Bij toeval stuitte ik op de interessante website van Platendraaier. Leuk! Ik ben nu de 50 gepasseerd en al sinds mijn 18e platendraaier. Nooit van kunnen leven, maar wel professioneel bezig; nu met mijn eigen Golden Oldies Disco Party. De muziek is wel goed voor mijn boterham: ik ben artiestenmanager en -boeker, waarbij ik enkele wereldberoemde, legendarische artiesten en bands vertegenwoordig in Europa, maar ook, en met net zo veel plezier, een hele leuke punkcoverband, die voor de (wel ruime) reiskosten speelt. Sinds enige tijd schrijf ik recensies voor Platendraaier en een column voor Track.

Lees ook eens

Raw Flowers – No Time Like The Present

Raw Flowers – No Time Like The Present

Na hun debuutplaat uit 2014, keert de band Raw Flowers terug met een nieuwe bassist en het album No …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *