The Feelies – In Between

The Feelies - In BetweenOm te zeggen dat The Feelies een zeer actieve band is….. nou, nee. In Between is sinds het ontstaan van de band in 1976 het zesde album, waarbij de side-projects The Trypes en Yung Wu niet zijn meegenomen in de telling. Wanneer je de biografie op de eigen website leest dan krijg je de indruk van een zeer eigenzinnige band, onder leiding van een eigenzinnige man, Glenn Mercer. De samenwerking met Bill Million loopt wel als een rode draad door de geschiedenis van The Feelies, maar is ook een verhaal op zich met zijn eigen ups en downs. De band kende zijn echte start in 1976 op het moment dat de punk niet als een golf maar als een tsunami begon. Daarvoor speelden Glenn en Bill al samen in The Outkids, maar daarmee kwamen ze niet echt ver uit de buurt van hun hometown Haledon in New Jersey (USA).

Het duurde tot 1979 voordat de eerste single, Fa Cé-La, van The Feelies kwam, die wel de aandacht bij Stiff Records trok, het label waarop vele punk – en new wave bands terecht kwamen. In 1980 was daar het debuutalbum Crazy Rhythms, een plaat waar ook een band als R.E.M. zich door heeft laten beïnvloeden. Je kan je niet aan de indruk onttrekken dat Glenn Mercer iemand is die het allemaal zelf erg goed weet, en zich niet de wet voor laat schrijven. Zo kwam het met Stiff tot een breuk omdat de maatschappij volgens de band teveel met de maatschappijbelangen bezig was, in plaats van met Crazy Rhythms. Ja maar ho nu even! Betaal jij dan het personeel, het pand, de promotie, het transport etc? Nee toch? Je hebt toch bewust getekend bij een maatschappij, wat een bedrijf is, wat natuurlijk gerund moet worden en op zijn minst kostendekkend moet werken, maar eigenlijk gewoon winst moet maken? Opvallend is wel dat de volgende cd’s allemaal wel bij grote(re) maatschappijen zijn verschenen. Wellicht toch een leermoment geweest voor Glenn en de zijnen. Een andere reden voor de breuk met Stiff was dat de band een hekel had (en heeft? Als ik zo naar de agenda kijk….) aan optreden.

Ja, dan kom je er wel….. Regelmatig vier keer per jaar spelen….Dat zeg ik cynisch, maar is toch wel zo. In Nederland kennen we The Feelies immers ook. Het debuutalbum geldt hier als een klassieker. Maar hoe dat eigenlijk komt? Zijn er ooit journalisten geweest die er wat, al dan niet terecht (ik ken het album zelf niet) in zagen? Ja, die zijn er in de loop van de jaren wel geweest. En optredens? Van voor 2008 kan ik daar niets over vinden, maar van 2008 t/m 2016 heeft de band, tenzij ik me heb verteld of er iets niet is vermeld, “maar liefst” 86 keer gespeeld, vrijwel alleen in de eigen contreien. En toch zijn ze erin geslaagd om voor de tweede plaat Peter Buck (R.E.M.) als co-producer te strikken en live met Lou Reed op pad te gaan. Wordt het tijd dat ik mijn eigen marketing-wet (laat je als band in het begin zoveel mogelijk zien, ga spelen waar je maar kan) in het archief gooi? Laat ik daarvoor het nieuwste album van The Feelies bij de kop pakken. Dit is tenslotte ook een cd-recensie, nietwaar?

In Between is het eerste album in zes jaar tijd, en geproduceerd door Glenn Mercer en Bill Million zelf. Beiden spelen ze gitaar en verzorgen ze de zang, daarbij ondersteund door Dave Weckerman op percussie, Brenda Sauter bas-gitaar en Stan Demeski op drums, sinds 1985 de vaste bezetting van The Feelies. Dit vijftal maakt(e) ook deel uit van The Trypes, waarmee in 1984 een psychedelische EP werd gemaakt, en in 2012 een album, feitelijk een re-release van de EP met een hele rits bonus-tracks.
De hoesfoto van In Between is razend knap: eigenlijk een simpele foto van twee rijen bomen, maar door het perspectief en het licht een uitnodiging om te luisteren en je te verdiepen in The Feelies. Die foto blijkt heel representatief te zijn voor hoe Glenn en Bill denken. Op de website val te lezen: “On the new record we did a lot of it at my house in my home studio with extra equipment, explains Glenn. “It’s the same room where we rehearsed. We’ve been here since we reformed and a little bit prior to taking the hiatus in the 90’s. So it’s a room we’re really familiar with and feel comfortable in. We also did some recording at an engineer’s studio, so it was all done very low key. We refer to it as “off the clock” when you’re not paying an hourly rate, so in that sense it was a lot more relaxed. I don’t think anyone would notice a drastic change in the sound or the vibe of the record. I think it sounds a lot more relaxed and laid back.”

Keep It Simple. Een strategie die werkt. Recht op je doel af, geen poespas. Je vraagt je dan af waar het naar het toe gaat. Dat afvragen is iets wat gelijk in mij opkomt bij het eerste nummer, het titelnummer. Ik grijp gelijk naar het hoogste: waar zou het naar toe zijn gegaan wanneer The Beatles percussie hadden gebruikt? Naar In Between! Waar zou het naar toe zijn gegaan wanneer The Beatles nog zouden hebben bestaan? Naar In Between! Dave Weckerman duwt het nummer vooruit en houdt het in zijn eenvoud boeiend, doordat je steeds weer een nieuw geluidje hoort. Ik heb eigenlijk geen idee hoe ze heten, die eenvoudig lijkende twee houten stokjes. Je kent ze nog wel. Die domineren dit nummer, zonder dat ze op de voorgrond komen. Die voorgrond komt van de akoestische gitaren van Glenn en Bill, gedragen door zeer harmonieuze zang. Ik zit in ieder geval rechtop nu. Dan verder met Turn Back Time. Akoestische retro-punk, bestaat dat? Blijkbaar wel. Talking Heads is de eerste naam die in me opkomt, misschien gestuurd omdat ik die al ergens had gelezen als invloed op een van de platen van The Feelies. Reeds nu bekruipt mij het gevoel dat we hier te maken hebben met een op zijn minst geniale plaat. Stay The Course dan. Van alles schiet er door mij heen: Auto American van Blondie, Bad English, mijn eigen idool Dave Edmunds, CCR… maar dan allemaal in akoestische variant he! Ik snap nu ook het eigenwijze karakter van Mercer (en Million? Die is er wel een poos tussenuit geweest). Tot nu toe lijkt het allemaal bij elkaar gejat (beter goed gejat dan slecht gemaakt) maar dat is het niet. Behalve de Lennon/MacCartney-kloon In Between kan je er namelijk niet maar 1 vinger opleggen. Je moet het omarmen om het te kunnen bevatten. Zo te horen heeft het tweetal onnoemlijk veel muziek geluisterd om tot deze plaat te komen. Vandaar ook het tempo waarin ze platen maken. Maar ik dwaal af.

Terug naar de plaat: Flag Days. Duisternis komt opzetten, een hele diepe basgroove. Geen akoestische gitaren maar elektrisch. Catchy, retropret-newwave. Undertones?? Ik weet het, het zijn niet de minste referenties die ik oplepel. Maar allemachtig wat een plaat! Dit maakt recensies schrijven zo leuk! Had ik anders bedacht om de nieuwe van The Feelies aan te schaffen??? Pass The Time: Britpop, maar dan uit Amerika. The Kinks met hoe-heet-die-ook-alweer??? Dat is juist het sterke punt. Voortdurend zoek je naar dat nummer waar het van gejat is. Maar dat vindt je niet, want het is niet gejat. Volgende: When To Go. Ver weg hoor ik een fluit, die meegaat in de melodielijn van de gitaar; prachtig gedaan. Vanaf nu geef ik me over aan deze plaat, en stop ik met zoeken naar wat ik toch niet vind. The Feelies bewijzen met deze plaat dat het quatsch is om te zeggen dat alles al een keer gedaan is in de muziek. Degene die de teksten op hun website schrijft zal ook best gelijk hebben: al hun platen worden daar fantastisch, briljant of geweldig genoemd. Het enige wat voor mij niet had gehoeven zijn die steeds terugkomende, soms (zoals in Stay The Course) bijna onhoorbare intro-achtergrondgeluiden. Been Replaced en Gone, Gone, Gone neigen wat naar meer van hetzelfde, maar dat is geen ramp. Ik begin het jammer te vinden dat we al bijna klaar zijn met dit meesterwerk. In Time Will Tell komen McGuinn, Clark & Hillman nog voorbij, zou je denken; nee, niet The Byrds. Deze drie hebben ook een paar platen gemaakt onder deze naam, met een grote hit toen (Don’t You Write Her Off). Dat was toen al een kruising tussen 60’s en 80’s, en daar voegen The Feelies nu dit decennium aan toe. Make It Clear is eigenlijk het laatste nummer, want het allerlaatste is een lange reprise van In Between. Ik ben toch weer aan het vergelijken geslagen, en kom nu bij The Boomtown Rats Unplugged. Is nooit gedaan, maar zo zou het geklonken hebben! Dan die reprise van In Between. Wat een domper is dat dan! Veel geweld barst er ineens los, alsof ze willen laten horen dat ze dit ook kunnen. Kerels toch! Jullie hebben net 10 fantastische nummers op me losgelaten…weer zes jaar wachten op het volgende meesterwerk? Geen punt! Heb ik ervoor over! Maar goed dat op een cd de audio van binnen naar buiten gaat, dus ik kan hem eraf zagen, bij wijze van spreken. Gewoon skippen kan ook. Ik heb nu medelijden met degenen die deze plaat op vinyl aanschaffen. Je zult de eerste keer echt van schrik overeind schieten. Maar goed, ik vergeef het ze. Tien van zulke draken en 1 meesterwerk: ik ben blij met je plaat. Nu is het andersom, dus who cares??

Al met al: ik geloof dat ik wel een paar keer heb gezegd nogal ondersteboven te zijn van deze plaat. Ik zal bezoek tot vervelens toe van mijn vrouw hiermee gaan bestoken. Als je een beetje van muziek houdt en je mist dan deze plaat, dan heb je daar eeuwig spijt van. En ik? Ik ben ook nogal eigenwijs, maar ik heb wat geleerd van Glenn Mercer en Bill Million, iets wat iedere huismoeder ook in de keuken toepast: goed bereid vraagt even tijd.

Over Ton Odijk

Ton Odijk
Bij toeval stuitte ik op de website van Platendraaier. Leuk! Ik ben nu 54, en al sinds mijn 18e platendraaier. Nooit van kunnen leven, maar wel professioneel bezig; nu met mijn eigen Golden Oldies Disco Party. De muziek is wel goed voor mijn boterham: ik ben artiestenmanager en -boeker, waarbij ik enkele wereldberoemde, legendarische artiesten en bands vertegenwoordig in Europa, maar ook, en met net zo veel plezier, een hele leuke punkcoverband, die voor de (wel ruime) reiskosten speelt. Sinds enige tijd schrijf ik recensies en een column voor Track en nu ook op Platendraaier.nl.

Lees ook eens

Otis Taylor - Fantasizing About Being Black

Album vd Week: Otis Taylor – Fantasizing About Being Black

De Amerikaanse bluesmuzikant Otis Taylor groeide op in het Amerika van de jaren 50 en …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *