Toto – XIV

Toto - XIVToto staat al sinds eind jaren 70 bekend om hun toegankelijke muziek. Met hits als Africa, Hold the Line en Rosanna hebben ze een trouwe schare fans weten op te bouwen. Het album Falling in Between dateert alweer uit 2006 en wegens contractuele verplichtingen werd het tijd voor nieuw werk van de band. Dat oud-bassist Mike Porcaro een week voor het verschijnen van het album XIV aan de gevolgen van de spierziekte ALS overleed zorgt voor een rauw randje rondom deze release.

Running Out of Time kent een krachtige start met vocalen van Joseph Williams. Het welbekende geluid van de band weet al snel de toon te zetten in een krachtig geheel. De band rondom frontman Steve heeft vooral met de samenzang in het refrein een sterke troef in handen. De hebzucht van de mens grijpt in de openingstrack om zich heen. Een nieuw begin lijkt de enige optie om nog iets van het leven te maken, terwijl de tijd voorbij vliegt. De keyboardklanken zetten zich vast in het begin van Burn, een rustige opbouw die in het refrein uiteenspat. Williams weet zijn stemkracht binnen de beperkingen te houden zodat deze niet teveel overslaat. De uitspattingen van de liefde vullen het nummer over de gehele linie, met krachtig drumwerk en de basisklanken van het keyboard. Holy War kenmerkt zich door het welbekend eighties geluid van de band. Niet het meest verrassende nummer van het album met een wat ongelijk instrumentaal gedeelte. De geluiden van de gitaren, drums en keyboards worden door elkaar verweven zonder een strakke structuur te vinden. De zang van Williams en Lukather lijkt te lijden onder  teveel bewerking in de eindproductie. De titel 21st Century Blues maakt direct duidelijk waar het omdraait. De muziek doet het woord blues flink tekort, daar het met zijn saxofoon nog enkele zieltjes probeert te winnen. Steve weet met zijn gitaarsolo’s het voor de rest wat treurig getoonzette nummer hier en daar wat op te fleuren. Orphan kan met zijn zonnige gitaarklanken en volle keyboardgeluid een mooie opening zetten voor het nummer. Opgegroeid op de straat en in een leven vol tegenslagen probeer je als wees je weg te vinden. Ondanks de eenzaamheid ben je niet alleen en worden de ogen geopend van de mensen om je heen. Je wordt liefdevol ontvangen en opgenomen als iemand die deel uitmaakt van een familie die om je geeft.

Someone said we’re one family
How can that be with all this poverty?
Time to reach out and make a start
Hold each others hands and lift each others hearts

Unknown Soldier opent met het warme geluid van de akoestische gitaar. De song is een ode aan de soldaten die elk jaar sterven in de vreselijke oorlogen wereldwijd. Ze zetten zich in om de wereld een stukje beter te maken, maar worden vaak meegetrokken in een eindeloos gevecht. In het refrein voegen de drums en gitaren zich tot een krachtig geheel die de boodschap van een extra lading voorzien. The Little Things kenmerkt zich door het gebruik van veel stem en weinig overspoelende geluiden. Porcaro neemt de zang voor zijn rekening waarmee hij het toch al zoete nummer van een extra klontje suiker voorziet. Hierdoor lijkt het nummer eerder afkomstig van een boyband en weet het aan overtuigingskracht in te leveren. Deze inzinking wordt met Chinatown nog niet volledig recht getrokken. Al weet de zang van Paich, Williams en Lukather wel voor een fijne afwisseling te zorgen door het nummer heen. De combinatie van het funky geluid met krachtige gitaargeluiden geeft het geheel wat meer inhoud. Toto kent zijn klassiekers en weet ook in Chinatown op zorgvuldige wijze bekende geluidselementen te verwerken in de sound. All the Tears That Shine is een rustgevend en prachtig vertolkt liefdesnummer. Tranen van verdriet stromen door de klanken van het keyboard en het vocale werk van Paich.

It’s time to let you go
And still my heart keeps holding on
And will I ever know
That the thought of loving you was right or wrong

Fortune is een typisch rockend Toto nummer, niet te hevig qua inhoud met hier en daar wat gitaarklanken. Het bluesy ritme weet zich op lichte wijze te ontwikkelen door het nummer. Afsluiter Great Expectations gaat na een rustige opening via de melodieuze klanken van de tokkelende gitaar over in een steviger geluid. Het bandgeluid verenigt zich nog één keer om in samenzang de grote verwachtingen waar te maken. Het nummer ontwikkeld zich continue door de veranderingen in instrumentatie en de snelheid. Van schelle gitaarklanken naar het klapperen van de drums en van korte bassloopjes naar de geluiden van het tokkelen op gitaren.

Toto weet na bijna 40 jaar nog steeds voor de dag te komen met de welbekende sound die ze al decennialang machtig zijn. Je mag daarom ook niet verwachten dat ze met een geheel nieuwe speelstijl voor de dag komen. Toch weet de band hier en daar wat te experimenteren met wisselingen in tempo en instrumentatie. Dit pakt op nummers als Orphan en Running Out of Time goed uit, terwijl 21st Century Blues en The Little Things het gemiddelde toch weer naar beneden weten te halen. Met een herhaling van zetten is het een degelijk album geworden, dat makkelijk kan worden geplaatst tussen het jaren tachtig materiaal van de band.

6,5

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Lee Hazlewood - Requiem For An Almost Lady

Lee Hazlewood – Requiem for an Almost Lady (1971)

‘I asked [Hazlewood] what inspired him to enter the music business. “Poverty,” he growled, lighting …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *