Bospop 2015

Bospop Weert 2015 Zondag

Bospop is alweer toe aan de 35ste editie en beschikt ook dit jaar weer over een handvol van het beste wat de rockwereld ons brengt. In het verleden stonden artiesten als Neil Young, Deep Purple en Alice Cooper al eens op de podia van het festival. De zondag brengt ons de top van de progressieve rock/metal met Steven Wilson, Anathema en Dream Theater. Ook oudgedienden Europe, Thunder en FM zijn vandaag van de partij.

Het contrast met de zaterdag is groot in zowel het weer als in de muziek. Op de zaterdag was het vooral de wat lichtere rockmuziek, blues en pop wat te horen was op de podia van het festival. De zaterdag was zonnig en warm en op de zondag dalen de eerste regendruppels al snel op ons neer. De Nederlandse psychedelische rockband Pauw mag vandaag de spits afbijten. De band was met maar liefst 38 shows de topact van de Popronde 2014. Met één EP hebben de mannen pas enkele nummers uitgebracht, maar hun eerste album is in aantocht. Vandaag openen de mannen op het hoofdpodium voor de eerste toeschouwers die het festivalterrein inmiddels hebben betreden. De band klinkt opgewekt en speelt naast materiaal van hun eerste EP ook de eerste single van de band: Visions. Bij de dromerige landschappen die de mannen met hun muziek creëren ontbreekt alleen nog het zonnige weer. Na 40 minuten is het tijd om ons richting het andere podium te begeven. Het festivalterrein staat vol met de nodige tentjes waar naast merchandise artikelen je zelfs een massage kunt krijgen of een piercing kunt laten zetten. Tijd voor ontspanning vindt de menigte ook in het Crossroads café, waar verschillende biertjes op de kaart staan.

Pauw

In de grote tent die op terrein staat bevindt zich het tweede podium waar de Britse band FM vandaag mag starten. Het vijftal was actief gedurende half jaren tachtig tot half jaren negentig en sinds 2007 zijn ze in een iets gewijzigde opstelling weer te horen. Sinds hun rentree hebben ze alweer vier albums uitgebracht en nummers daarvan komen vandaag dan ook veelvuldig langs. De AOR muziek trekt een volle tent, terwijl ook mensen een afdak zoeken tegen de regen buiten. De band oogt vrolijk en hier en daar horen we een korte gitaarsolo door de muziek heen. Frontman Steve Overland weet het publiek in vervoering te brengen met de nodige ballads, terwijl het aantal decibellen gestaag toeneemt.

FM

Na FM is het de beurt aan The London Souls op het hoofdpodium buiten. Het duo neemt maar een klein gedeelte van het grote podium in beslag. Tash Neal en Chris Hilaire zijn de mannen achter de band die eerder met Stu Mahan als een trio te horen was. De New Yorkers laten de jaren zestig en zeventig herbeleven met hun stevige rock en blues. Tash oogt soms als een jonge Jimi Hendrix, al ontbreekt het hem echter aan gitaarkunstjes. De rauwe stem van Tash vormt in combinatie met de hoge stem van Chris een mooi afwisselend geluid. De band lijkt het al binnen het uur voor gezien te houden, maar komt nog even terug voor een extra nummer. Het ontbreekt nog een beetje aan lef en originaliteit, al tovert het duo een aangenaam geluid uit de instrumenten.

The London Souls

In de tent maakt inmiddels The Gentle Storm zich op voor hun uur. Het nieuwe project van Arjen Lucassen (Ayreon, Star One) en zangeres Anneke van Giersbergen (The Gathering, Globus) is pas sinds 2014 bij elkaar. Hun album The Diary is opgesplitst in een akoestisch en elektrisch gedeelte en bevat hierdoor zowel zware metal als folk rock. Het is vandaag niet alleen de muziek van The Gentle Storm wat we te horen krijgen, want ook twee nummers van zowel Ayreon als The Gathering brengen ze ten gehore. Het publiek staat inmiddels buiten de tent om iets mee te krijgen van het optreden. Qua muziek is dit niet erg moeilijk, want de trommelvliezen slaan binnen stevig aan het trillen. Anneke kan het publiek niet te vaak bedanken voor hun komst en geniet oprecht van de drukte.

The Gentle Storm

Na de storm kunnen we ons oren nog geen rust gunnen als Black Label Society op het hoofdpodium staat. De band rondom gitarist en vocalist Zakk Wylde gaat vanaf de eerste toon hevig tekeer. Zakk zijn ervaring in de band van Ozzy Osbourne vertaalt zich naar het podium. Op zijn gitaar ragt hij er verscheidene solo’s doorheen en ook bassist John DeServio weet zich prima te vermaken op zijn gitaar. Een uurtje raggen lijkt er voor het grootste gedeelte van het publiek niet in te zitten. Veel mensen staan het concert in alle rust te aanschouwen of zijn er maar weer eens bij gaan zitten. De temperatuur drukt inmiddels tegen de 20 graden aan en een enkele regendruppel die naar beneden komt lijkt voor weinig afkoeling te zorgen.

Black Label Society

In de tent is het de beurt aan festivalbeest Danko Jones om zich tussen het rockgeweld naar voren te werken. Zijn verhaaltjes tussendoor lijken vooral zijn ego te strelen en veel opzienbarende nummers mogen we deze middag niet verwachten. Bassist van het eerste uur John Calabrese blijft toch wat meer op de achtergrond en weet een prima optreden neer te zetten. Het gitaargeluid overwoekerd de complete tent en veel mensen nemen hun moment van rust dan ook tussendoor. Het laatste album Fire Music is met een drietal nummers het focusalbum, maar daarnaast komt er van bijna elk album wel een nummer voorbij. Danko uit zijn agressie vooral op de gitaar en weet zo een prima show neer te zetten. Een momentje van rust, zo lijkt het optreden van Jools Holland halverwege de dag te zijn neergezet. Even geen wilde gitaren, maar de bekende presentator en pianist met zijn R&B orkest. De zon lijkt zelfs nog even door te breken als de warme noten van het blazers ensemble door de lucht klinken. Naast de ontspannende muziek van de band zijn het de gasten die het geheel vandaag aanvullen. De nodige jamsessies gaan over in een handvol soulnummers en enkele bekende tracks. De komst van Marc Almond (Soft Cell) zorgt voor een moment van opleving in het publiek. Met de bigband speelt hij een kleurrijke versie van Tainted Love. De leden van de band worden elk even in het zonnetje gezet met geslaagde solo’s.

Jools Holland

Na het uurtje ter ontspanning is het weer zweten geblazen als de Deense rockband Dizzy Mizz Lizzy de tent afbreekt. Ongekend populair zijn ze in eigen land vanaf de jaren negentig. Na een korte comeback in 2009 zijn ze sinds 2014 opnieuw bij elkaar. De mannen kunnen het nog steeds, snoeiharde rock van hun twee albums laten horen. Dat de band al 20 jaar dezelfde nummers speelt is vandaag nauwelijks merkbaar. Ze gaan er stevig in en slaan zich in een treinvaart door het uur heen. Op het hoofdpodium zien we inmiddels de naam Europe op een groot doek prijken. Het succesvolle gezelschap uit de jaren tachtig is alweer ruimt tien jaar bezig aan een geslaagde comeback. Met een vijftal nieuwe platen in deze periode doen ze het ook in de studio niet rustig aan. Hun laatste album War of Kings is het affiche van deze show. Het publiek wordt echter op hun wenken bediend met klassiekers als als Rock the Night en Carrie. De bekertjes bier vliegen dan al door de lucht als het nog wachten is op die ene welbekende track. Bij de beginklanken van The Final Countdown gaat het publiek als een wilde tekeer. Frontman Joey Tempest maakt er een showtje van met zijn rondtollende microfoonstandaard en zijn iets te opvallende glimlach. De oude mannen rocken nog steeds en ook de nummers van War of Kings klinken krachtig en stijlvol.

Europe

Een andere oudgediende is de Britse hardrock band Thunder. Met als enige afwisseling in de geschiedenis de basspeler zijn de mannen een strak gezelschap. De Wonder Days komen vandaag ook weer voorbij in een harde en sprankelende show. Darry creëert met zijn zware uithalen een optreden waarin het gehoor het weer zwaar te verduren krijgt. De drukte is wedergekeerd als de mannen van Dream Theater het hoofdpodium op komen. Alleen al het altijd opvallende drumstel doet het publiek opleven. Deze avond zetten de mannen een opvallend afwisselende set neer. Elk nummer komt dan ook van een ander album en roept bij het publiek weer andere emoties op. Zanger James LaBrie geeft gelijk aan dat het in een uur zoveel mogelijk materiaal erdoor heen wilt loodsen en het aantal woorden tussendoor wilt beperken. Deze belofte komt hij na, want hij laat de menigte volledig aan de muziek over. Metropolis Part 1 maakt plaats voor Burning My Soul en al snel zingt het publiek Take Me As I Am mee. Het drum- en gitaargeweld doet het toegestroomde publiek volledig uit hun dak gaan. Jordan Rudess maakt er op de rijdende keyboards een ware show van. Bassist John Myung laat zoals altijd zijn gitaar spreken met de zware klanken die worden aangevuld met de gitaarsolo’s van Petrucci.

Dream Theater

Na de snelle en indrukwekkende show van Dream Theater puilt de tent inmiddels uit voor het optreden van Anathema. De band heeft gedurende de laatste 20 jaar heel wat indrukwekkende albums uitgebracht. De gebroeders Cavaragh brachten vorig jaar nog het met elektronische muziek beïnvloede album Distant Satellites uit. Langer terug in de tijd dan 2010 gaan we vanavond niet. De drie albums waarvan nummers worden gespeeld zijn elk een pareltje op zich en het is ook moeilijk kiezen uit alles wat ze hebben uitgebracht. De zang van Vincent in combinatie met die van Lee blijkt vandaag ook weer het hoogtepunt. In de schitterende melodieën ontbreekt het vandaag aan de klanken van de gitaren. De afstelling in de tent blijkt niet ideaal, maar de band weet zich er zonder al te veel moeite door heen te werken. Untouchable en Anathema worden prachtig uitgewerkt en leven met hun zang op naar de instrumentale gedeeltes.

Terwijl de laatste klanken van Anathema nog door de lucht klinken heeft het publiek plaats genomen op het grote veld voor de slotact van het festival. Steven Wilson is misschien wel de meest opvallende naam van allemaal. Normaal gesproken geeft hij concerten in binnenpodia die met hun akoestiek je ten volle kunnen laten genieten van zijn muziek. Bij deze uitzondering haalt niemand het echter in zijn hoofd om al vroegtijdig het festival te verlaten. Tegen elven horen we de introklanken van zijn laatste meesterwerk Hand. Cannot. Erase. door de lucht klinken. Het gelach van de kinderen en de woonwijken die het scherm vullen ondersteunen vanaf het begin af aan de muziek met beelden. Onder luid applaus komen Steven en zijn live band het podium opgelopen. Na First Regret klinken al snel de klanken van 3 Years Older. Direct wordt het duidelijk wat een genie Steven zowel in de studio als op het podium is. Elke klank moet perfect worden uitgevoerd om hem in vervoering op het podium zijn gang te laten gaan. De sterke opbouw van 3 Years Older komt ook live uitstekend uit de verf.

Steven Wilson

Het intieme Hand Cannot Erase en het ijzersterke Routine volgen in de set. Het knippen met de vingers is het begin van de grauwe openingsklanken van Index. Het nummer van Grace for Drowning ontspoort halverwege in een geweld aan geluiden. Het vervolg met Home Invasion laat de grond onder ons flink schudden en op Regret #9 zijn het de spacy klanken die ons omhullen. Porcupine Tree wordt vandaag ook niet vergeten met het prachtige Lazarus en als toegift Sleep Together. Naast Harmony Korine en Ancestral is het vooral Routine dat er vanavond uitspringt. Ondersteunt door een prachtige animatie komen de woorden nog harder binnenzetten. De opbouw is verbluffend en met Happy Returns wordt er naar het einde met Ascendant Here On… toegewerkt. Steven is totaal in zijn element als hij vol overgave elk nummer tot in de puntjes toe perfectioneert. Vanavond geeft hij weer een verbluffend inkijkje in zijn werkkamer. Steven kan het echter niet zonder zijn sterke liveband die één voor één uit uitmuntende muzikanten bestaat.

Steven Wilson

De zondag van Bospop begon regenachtig en grauw, maar naarmate de dag vorderde steeg de temperatuur en werd de muziek indrukwekkender. Het Nederlandse bandje Pauw mocht alvast iets van hun nieuwe album weggeven en bleek de opmaat voor een lange rij aan gerespecteerde artiesten en gitaargeweld. Na de korte tussenstop met Jools Holland en zijn Rhythm & Blues band waren het de stevige klanken die de lucht vulden. Het laatste drietal (Dream Theater, Anathema en Steven Wilson) bracht een ijzersterke afsluiting van het festival voort. De trommelvliezen kregen geen rust vandaag, maar het was het allemaal meer dan waard.

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Rewire Festival 2015

Rewire Festival 2015 Dag 2

Dag 2 van het Rewire festival vangt in de vroege middag aan met verschillende workshops en …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *