Jeff Lynne’s ELO Alone in the Universe Tour

Jeff Lynne’s ELO Ziggo Dome Amsterdam

Afgelopen november verscheen na 15 jaar het langverwachte nieuwe album van de Electric Light Orchestra (ELO), onder aanvoering van producer, arrangeur, zanger en multi-instrumentalist Jeff Lynne. Alone in the Universe deed de successen uit de jaren 70 herbeleven en bleek de opmars voor een tour die Jeff langs de podia in de Verenigde Staten, Engeland en enkele op het Europese vaste land brengt. Een goed gevulde Ziggo Dome was de plek waar Jeff en zijn 12-koppige band, met als enige lid uit de begintijd keyboardspeler Richard Tandy, op zondagavond 1 mei de tot klassiekers uitgegroeide hits van de band ten gehore bracht.

Aan de Engelse rockband The Feeling de taak om het publiek deze avond op te warmen met nummers van hun vijf studioalbums. Frontman Dan Gillespie-Sells verschijnt in opperbeste stemming ten tonele en laat het publiek vervolgens proeven van hun fijne mix van pop en rock. De overdaad zit hem tijdens het optreden vooral in het hoge volume, een gegeven wat wel vaker een rol speelt bij het voorprogramma van een grote act. Ondanks dat de oren het één en ander te verduren krijgen pakken de live versies van nummers as Sewn en Fill My Little World prima uit en laat het vijftal weinig steekjes vallen.

Na het voorprogramma kan het publiek zich nog zo’n drie kwartier vermaken met de muziek van de Traveling Wilburys, George Harrison en Tom Petty, allemaal artiesten waar Jeff mee heeft samengewerkt. Iets later dan gepland arriveert het ruimtevaartschip in de openingsklanken van Tightrope. Opvallend is het visuele spektakel, compleet met 3d beelden en kleurrijke lichtstralen. Het spelplezier van de band daalt al snel op het publiek neer, waar het van begin tot eind een avond van de herkenning zou gaan worden. De muzikanten die Jeff rond zich heeft verzameld blijken vanaf de opening over de kracht te bezitten de muzikale samenhang tot in de puntjes te perfectioneren. Bij Evil Woman wordt de ondersteunende waarde van de visualisaties nog eens extra belicht, de vurige kleuren en de vrouwelijke beelden brengen de teksten van het nummer wat dichter naar de mensen toe. De symfonische kant van de muziek wordt volledig beheerst door het vrouwelijke strijkerstrio. Met een leeftijd van 68 jaar mag de stem van Jeff wat dunnetjes zijn geworden, maar met de mannelijke en vrouwelijke achtergrondzang worden de gaatjes die hij laat vallen prima opgevuld.

Jeff Lynne's ELO - Evil Woman

Van het album On the Third Day komt Showdown al vroeg in de set voorbij razen, waarna het muzikale vuurwerk op de wereldbol van All Over The World op het scherm tot ontploffing wordt gebracht. Van het nieuwe album Alone in the Universe, waar ook de naam van deze tour aan is ontleend, blijft het aantal nummers beperkt tot één. De rust waarin het nummer When I was a Boy begint komt in de live versie op ontroerende wijze tot ontwikkeling. Jeff laat zich even terugvoeren naar zijn jonge jaren, waar hij op 15-jarige leeftijd zijn eerste stap in de wereld van de muziek zette. Op Livin Thing mag violiste Rosie Langley even de aandacht op haar vestigen, met een plekje vooraan op het podium. Waar de strijkerssectie ook daadwerkelijk in de liveshow aanwezig is komen de klanken van het trompetgeschal uit de keyboards. Als vervanger van het toch zeker niet onbekende Can’t Get It Out of My Head wordt deze avond Strange Magic gespeeld. Voor de strijkers een pittige klus, maar het samenspel komt bijzonder fraai uit de verf. De achtergrondzangeres Melanie weet met haar stem een prima invulling te geven aan de vrouwelijke zangstukken. Een hoofdrol is er voor haar weggelegd in de rockopera Rockaria. De blues en rock ‘n’ roll worden met de beelden van het ruimteschip van een nostalgisch randje voorzien. Iain Hornal mag als achtergrondzanger verschillende zangstukken voor zijn rekening nemen en weet daar zonder problemen een krachtige invulling aan te geven. Met Jeff’s donkere bril en kroezige haar is er weinig veranderd aan de persoon die we vanaf zijn jonge jaren van ELO kennen. Erg spraakzaam is hij vanavond ook niet, op de woorden dat het weer goed is terug te zijn in Amsterdam na begeeft hij zich vooral onder de andere bandleden.

Het oudste nummer uit het rijke oeuvre van Jeff volgt deze avond in de vorm van de 10538 Overture, kenmerkend met de progressieve opbouw en de pakkende gitaarriff. Het experimentele karakter van zijn eerste albums blijft ook hierbij in de live versie behouden. Naast Jeff zijn altijd zuivere gitaarspel mag ook gitarist Milton McDonald meermaals zijn kwaliteiten laten horen in de korte solo’s. Zoals verwacht komt het meeste materiaal van A New World Record en Out of the Blue, grote afwezige is het symfonische meesterwerk Eldorado. De wat filmische klanken van Secret Messages blijken vooral een rustpunt in de set, wat voornamelijk komt doordat het de rij aan hits even doorbreekt. Bij het aanvangen van Shine a Little Love heeft het voornamelijk oudere publiek er genoeg van aan de stoeltjes vastgeklampt te zitten en kunnen de voetjes los van de vloer. Op Wild West Hero toont Jeff hierna toch aan nog prima bij stem te zijn, al heeft hij gedurende de hele set in de hogere noten de steun van het vocale duo nodig. In dit nummer zijn de beelden van woestijnlandschappen een pakkende ondersteuning van de teksten. De harmonieën in zang laten de kracht van de band als geheel horen en zorgen ervoor dat ook het publiek steeds meer van zich laat horen. Het prachtige Telephone Line volgt hierna als de opmars van de muziekfinale. De telefoonklanken en de kracht van de opbouw van het nummer worden extra belicht door de prachtige visualisaties. De overgang tussen de verschillende segmenten waaruit het nummer bestaat blijken ook live door elk bandlid zonder problemen te worden ingevuld. 

Jeff Lynne's ELO

Wanneer de stenen bij Turn to Stone in de rondte vliegen wordt de kracht van Out of the Blue steeds meer onder de aandacht van het publiek gebracht. Alle mensen op de vloer zijn inmiddels gaan staan en het samenzijn van de band lijkt met elk nummer sterker te worden. De visualisaties nemen net als de muziek qua impact toe en worden op Don’t Bring Me Down met een kleurrijke bol op de maat van de muziek gebracht. De inslagen van de drums en de rock ‘n’ roll van de gitaarklanken brengen het publiek dieper in de macht van de muziek. Op Sweet Talkin’ Woman mag het strijkersensemble weer even los, voordat Lynne zich aan de liefdesperikelen waagt. Afsluiter van de hoofdset is, hoe kan het ook anders, de klassieker van Out of the Blue, Mr. Blue Sky. Bij het aanvangen van de pianoklanken gaat de toon van herkenning door de zaal. Veel visueel geweld is er niet nodig om dit nummer live tot grote hoogte te laten stijgen. Van de gitaarsolo van Lynne tot aan de door Richard Tandy gebrachte woorden Mister Blue Sky, het nummer is overladen door nostalgie en de opleving van Electric Light Orchestra. Na de versnelling en de sfeervolle samenzang neemt de band afscheid, om na enkele minuten terug te keren voor de toegift. Roll Over Beethoven mag als nummer met de langste speeltijd als een mooie afsluiting van het concert worden benoemd. Pure rock ‘n’ roll, met een hoofdrol voor elk bandlid, naar voren komend in de gitaar- en keyboardsolo’s en het strijkerstrio, dat de 5e symfonie van Beethoven brengt. Een waardig slotstuk van de kleine anderhalf uur die de band met hun muziek vulde. Na een selfie met het publiek verdwijnt de band weer van het podium en staat het publiek nog na te genieten van deze nostalgische avond.

Ook al is er een kleine naamsverandering aan voorafgegaan het ruimteschip van ELO herrees vanavond, om het publiek te laten overspoelen met fraaie visualisaties en de muzikale hits van de band. Jeff Lynne had de perfecte band om hem heem gevormd om zowel de rock symfonieën als de pakkende popsongs op geslaagde wijze tot leven te wekken en zo nu en dan de benodigde steun in de zangpartijen te krijgen. Zijn composities blijken ook 40 jaar na dato nog prima overeind te staan binnen het alsmaar veranderende muzieklandschap. Het totale plaatje klopte vanavond, van de zinderende strijkersklanken en synths van Tightrope tot aan de rock ‘n’n roll van Roll Over Beethoven, nostalgie in zijn puurste vorm.

Jeff Lynne's ELO

Foto’s: Bullet-Ray

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Rewire Festival 2015

Rewire Festival 2015 Dag 2

Dag 2 van het Rewire festival vangt in de vroege middag aan met verschillende workshops en …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *