Paul McCartney Ziggo Dome

Paul McCartney in Ziggo Dome Amsterdam

Na een afwezigheid van drie jaar stond Sir Paul McCartney twee avonden achter elkaar in een uitverkochte Ziggo Dome. Voor de laatste keer dat hij in Amsterdam op het podium stond moeten we 43 jaar terug in de tijd gaan. In 1972 stond hij met zijn band Wings in het concertgebouw en liet hij kort na de break-up met The Beatles hun nummers grotendeels links liggen. Hoe anders is dit in 2015, waar de 72-jarige Paul zonder moeite een kleine drie uur met vooral Beatles nummers, materiaal van Wings en wat van zijn nieuwe plaat ten gehore bracht.

Zoals gebruikelijk verschijnt er voordat Paul en zijn band het podium betreden een langdurige film waar foto’s van de verschillende periodes uit zijn leven aan ons voorbij trekken. De volledig gevulde Dome staat lange tijd de beelden met bijbehorende muziek van de ‘The Fab Four’ te bekijken als er na twintig minuten een einde aan komt. Het niet te stoppen applaus bij de opkomst toont de populariteit aan van deze man, die in zijn muzikale carrière een invloed is geweest voor vele collega muzikanten. Na een korte introductie met “Hallo Mokum” als hoogtepunt vangt Paul aan met Eight Days a Week. Een goede binnenkomer op een set waar nog vele Beatles nummers zullen volgen. Door de ervaring van alle jaren dat Paul op het podium staat heeft hij de perfecte setlist in elkaar weten te smeden. Het publiek langzaam opwarmend aan het begin van de avond, waarna er volledig los wordt gegaan met meezingers en andere welbekende nummers. De bandleden die Paul om zich heen verzamelt heeft zijn goed op elkaar ingespeeld en tonen dit gelijk aan in Save Us, afkomstig van zijn laatste album New. De afwisseling tussen nieuw materiaal en de welbekende hits houden de aandacht van het publiek erbij, al is het aan het begin van de avond nog even inkomen. Na Got to Get You into My Life speelt hij zonder moeite een betoverende versie van Listen to What the Man Said (Wings). Een vreemde eend in de bijt is Temporary Secretary, een nummer uit 1980 die hij dit jaar pas voor het eerst live ten gehore brengt. We lijken rechtstreeks het elektronische tijdperk in te waaien in dit Kraftwerk-achtige nummer. Even later lijkt het publiek zijn draai ook steeds beter te vinden en tovert Paul hier en daar een woordje Nederlands tevoorschijn. Regelmatig vraagt hij dan ook even of hij het er een beetje goed afbrengt met de Nederlandse taal. Meezinger Paperback Writer en Let Me Roll It zitten al vroeg in de set en worden uit volle borst meegezongen door de kleine 17.000 aanwezigen.

Paul McCartney Ziggo Dome
Foto: Raymond van Olphen

Voor zijn vrouw Nancy zing hij het prachtig uitgevoerde My Valantine. Van het emotionele nummer springt hij als een jonge man achter de piano voor The Long and Winding Road. Op dit Beatles nummer is er wel enige slijtage aan de stem van Paul te horen, vooral de hoge uithalen kosten hem moeite. Het is Paul vergeven, want op zijn leeftijd zet hij een indrukwekkend optreden neer. Zijn grapjes en korte verhaaltjes over de totstandkoming van sommige nummers smeden jong en oud in de zaal tot een eenheid. In het publiek loopt dan ook alles door elkaar van bouwvakker tot zakenman en van kind tot student. Na Nineteen Hundred and Eighty-Five van Wings nemen de nummer van The Beatles steeds meer de overhand. Op We Can Work It Out zingt iedereen mee om even later te luisteren naar de rustgevende klanken van And I Love Her. Op Blackbird komt het podium dan los van de grond en stijgt Paul op tot grote hoogtes. Here Today is een ode aan John Lennon en het ingebeelde gesprek op het nummer werd 2 jaar na het overlijden van John uitgebracht. Misschien nog wel indrukwekkender is de ode die hij aan George Harrison brengt met de ukelele aan het begin van Something. De overgang naar de elektrische gitaren laat het publiek volledig uit zijn dak gaan. Voor de kinderen vliegen de knuffelbeestjes aan ons voorbij op All Together Now. Vanaf dan gaat alles in een treinvaart en zijn Lovely Rita en Being for the Benefit of Mr. Kite! van Sgt. Peppers nog tamelijk rustige nummers. Lady Madonna en Eleanor Rigby worden van mooi filmmateriaal voorzien, waarbij de beelden extra emotionele kracht aan de nummers geven. Op Ob-La-Di, Ob-La-Da blijft het publiek langdurig door zingen en de kracht van de opbouw van Band on the Run wordt vanavond nog maar eens extra benadrukt.

Paul McCartney

Inmiddels is de mensenmassa niet meer te houden en wordt er naar de finale toegewerkt. Het onvermijdelijke Let It Be wordt op een regenboogachtige piano gespeeld en laat de mensen niet onberoerd. Paul lijkt oprecht te genieten, ook al herhaalt hij zijn korte wijsgebaartjes en gekke dansjes keer op keer. Op Live and Let Die vliegt het dak er dan ook nog bijna daadwerkelijk vanaf als de vuurkanonnen het publiek laten zweten. Een vuurwerkshow is het gevolg en de kruitdampen omringen ons al snel. Niet dat het enig persoon wat uitmaakt, want Paul maakt er een waar feestje van. Zijn band is niet voor niets in de huidige samenstelling tot stand gekomen, want de gitaarsolo’s en het drumwerk gaan vlekkeloos. Waar Paul af en toe wat moeite heeft met de hoge noten en de uithalen wordt hij zonder moeite bijgestaan door zijn bandleden en het publiek. Er is maar één slotnummer mogelijk en dat is ook dit keer niet anders. Hey Jude wordt uit volle borst meegezongen en lijkt tot in het oneindige door te gaan. Met ‘Nu de jongens, the boys’ en ‘Nu de meisjes, the girls’ worden de zangkunsten van het publiek door Paul nog even op de proef gesteld. Terwijl de bandleden het podium al afgelopen zijn galmt het ‘Na, na, na, na na na na, na na na na, Hey Jude’ nog door de zaal heen. Bij de eerste toegift mag een vrouw uit het publiek na 42 concerten Paul eens een keer een stevige omhelzing geven, waarna Can’t Buy Me Love wordt ingezet. Paul rent dan ook nog even op het podium met de Nederlandse vlag en gaat bij de tweede toegift op de emotionele toer met Yesterday. Op Helter Skelter bewijst hij dat hij de flinke uithalen op zijn leeftijd nog steeds aankan. Het nummer toont zijn waarde in het ontstaan van de hardere rockstijlen, oorsuizingen gegarandeerd. Het slotstuk Golden Slumbers, Carry That Weight, The End maakt een einde aan deze indrukwekkende avond.

Paul McCartney Ziggo Dome

Paul is een echte showman en liet dit ook vanavond zien in zijn maniertjes, interactie met het publiek en zijn grapjes. Hij geniet echter op zijn leeftijd met volle teugen van elk moment dat hij op het podium staat. Zijn overleden Beatles collega’s eerde hij met prachtige uitvoeringen van klassieke songs. Paul geeft alles en wil met een optreden van een kleine drie uur het publiek niets te kort doen. Een visueel spektakel en vuurwerk bleken ook weer een doeltreffende waarde aan het concert toe te voegen. Of we hem nog een keer zullen zien? zo fris als hij vandaag op het podium stond zal het niks verbazen als hij over een paar jaar weer een geweldige show in ons land neerzet.

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Ron Sexsmith - Wishing Wells

Ron Sexsmith – Wishing Wells

Ron Sexsmith is nooit doorgebroken tot het echte grote publiek, maar heeft in de loop …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *