10 abums die je gehoord moet hebben

10 albums die je gehoord moet hebben

De muziekindustrie bevat pareltjes die tot in de kleinste uithoeken van deze aardbol zijn doorgedrongen, maar ook een hoeveelheid aan minstens net zo indrukwekkende albums waar veel minder mensen van gehoord hebben. In deze rubriek lichten we albums uit van deze muzikale grootheden, zodat ze de aandacht krijgen die ze verdienen.

In de eerste editie maken we een reis van de blues van Junior Wells uit de jaren 60, via countryheld Mickey Newbury naar de aanstekelijke popmuziek van Emitt Rhodes begin jaren 70. Plek voor de meer experimentele rock is er met Renaissance, voordat we via een folkklassieker van Bob Carpenter naar de eind jaren 80 punk-rock sensatie NoMeansNo stappen. Junior Kimbrough’s studiodebuut uit 1992 voert de luisteraar terug naar de blues, waarna Adrian Borland ook solo zijn ongekende klasse als muzikant laat zien. Van de Zweedse band Anywhen wordt het verrassende Opiates project uit 2001 besproken, om tenslotte in de donkere wereld van And Also the Trees te stappen.

Junior Wells - Hoodoo Man Blues (1965)

Junior Wells - Hoodoo Man Blues (1965)

Junior Wells - Hoodoo Man Blues

Junior Wells groeide op in het zuiden van de VS, waar hij de mondharmonica als 7-jarige van zijn oom en de blueslegende Sonny Boy Williamson II leerde te bespelen. De blues bracht hem bij artiesten als Muddy Waters en Buddy Guy, met de laatstgenoemde maakte hij ook zijn bluesklassieker Hoodoo Man Blues. De Chicago blues leeft op in de rauwe klanken van zijn harmonica spel, terwijl Buddy Guy het geheel inkleurt met fraaie gitaarpassages. Wells kreeg de muzikale vrijheid van producer Bob Koester om zijn eigen invulling aan het geheel te geven. Het leverde hem niet alleen een opzwepend en strak geproduceerd geheel op, maar ook één van de beste bluesalbums uit de jaren 60. Van het meeslepende Snatch It Back and Hold It, het rustige In the Wee Wee Hours en de kraker Hoodoo Man Blues. Het gitaarspel van Guy vormt zich door de vervormde klanken van het Hammond orgel. Als “Friendly Chap” wijst hij samen met Junior Wells de weg naar de Chicago blues, om vervolgens de muziek tot een hoogstaand werk op te stuwen.

Mickey Newbury - Looks Like Rain (1969)

Mickey Newbury - Looks Like Rain (1969)

Mickey Newbury - Looks Like Rain

De Amerikaanse muzikant Mickey Newbury stond op jonge leeftijd al op het podium met artiesten als Johnny Cash en Sam Cooke. Zijn tenor zang ontwikkelde hij in de groep The Embers, voordat hij als songwriter bij het befaamde Acuff-Rose Music aan de slag ging. Zijn eerste werk Harlequin Melodies uit 1968 stond nog ver af van de sound waarmee hij later meer bekendheid verwierf. Een jaar later was het raak met het prachtige en enerverende concept album Looks Like Rain. Zijn countryklanken vermengt hij hierop met zijn warme en meeslepende zang. Zo horen we in het openingsnummer Write a Song a Song/Angeline  de regen dalen tijdens de sombere nadagen van het einde van een liefdesrelatie. De algehele sfeer voert de luisteraar diep de afgrond in, om je vervolgens in de mysterie gehulde klankenregen op te fleuren in de melancholische en zachte zang. Het is een juweeltje waarop 33rd of August en San Francisco Mabel Joy de toon zetten van verdriet, eenzaamheid en de dood, verpakt in de pure poëzie. Het gebrek aan interesse uit de muziekwereld tijdens het verschijnen van het album, maakt dat het nu tot een zeldzaam mooi muziekstuk uit de country is uitgegroeid.

Emitt Rhodes - Emitt Rhodes (1970)

Emitt Rhodes - Emitt Rhodes (1970)

Emitt Rhodes - Emitt Rhodes

De Amerikaanse muzikant Emitt Rhodes was begin jaren zeventig verantwoordelijk voor één van de meest verfijnde popalbums uit het decennium. De jaren voordat dit debuutalbum, toepasselijk genaamd Emitt Rhodes, verscheen bracht de multi-instrumentalist zijn tijd achtereenvolgens door als ritmische drummer van The Emerals en The Palace Guard en als gitaarspeler en zanger van de door The Beatles beïnvloede band The Merry-Go-Round. Als “one-man Beatles” kreeg hij met zijn debuut niet de aandacht die hij verdiende, ondanks zijn vakmanschap en gestructureerde popsongs. Zijn zachtaardige zang brengt opener With My Face on the Floor tot leven, waarna het prachtige en muzikaal goed gevulde Somebody Made for Me er nog een stapje bovenop doet. Emitt arrangeerde, schreef en produceerde alle muziek zelf in zijn thuisstudio, ongekend en kenmerkend voor de grote klasse van dit unieke talent. Hij behaalde onterecht nooit de successen van zijn generatiegenoten, echter maakte hij vorig jaar (2016) nog wel een geslaagde comeback met het album Rainbow Ends.

Renaissance - Scheherazade and Other Stories (1975)

Renaissance - Scheherazade and Other Stories (1975)

Renaissance - Scheherazade and Other Stories

De Engelse band Renaissance gaat al heel wat jaartjes mee in de muziekwereld, uniek in algehele sound met vrouwelijke zang en invloeden vanuit de rock, folk, jazz en klassieke muziek. Het maakt dat de band de meest uiteenlopende muziekstukken voortbracht, waarvan het experimentele werk Scheherazade and Other Stories tot hun hoogtepunten behoort. Populair werden ze vooral in Noord-Amerika, maar later ontdekte ook veel mensen uit andere landen het vakmanschap van de bandleden. Openingstrack Trip to the Fair ontwikkeld zich als klassiek muziekstuk tot een progressief en symfonische meesterwerk. Orkestrale klanken vormen het begin van de kleine 25 minuten van het veelzeggende Song of Scheherazade. Een nummer waarin de muzikale klasse van de band afspat, naast gitaarpassages, klanken van de percussie en melodieus toetswerk onderstreept de zang van Annie Haslam het veelzijdige karakter. Invloedrijk in vele uithoeken van de muziekindustrie, Scheherazade and Other Stories is een rijk en levendig album, waarvan de schoonheid zich steeds meer onthuld.

Bob Carpenter - Silent Passage (1984)

Bob Carpenter - Silent Passage (1984)

Bob Carpenter - Silent Passage

Silent Passage van de Canadese muzikant Bob Carpenter behoort tot een rijtje van vergeten folkklassiekers. Daar kwam verandering in toen het werk in 2014 opnieuw werd uitgebracht. De opnames zelf dateren uit de jaren 1971-1973 en bevatten onder andere bijdrages van Emmylou Harris en Lowell George. Het album werd verscheidende malen uitgebracht, maar veel succes leverde het niet op. Toch is dit album van een ongekende schoonheid, zowel muzikaal als tekstueel is het aangrijpend en fijnzinnig. Carpenters poëtische teksten vormen een muzieklandschap waarin verdriet, sterfelijkheid en eenzaamheid centraal staan. De arrangementen zijn ondersteunend voor de teksten, van het akoestische gitaarspel, de bedroevend mooie strijkersklanken tot aan de orgels en drums. Het ene hoogtepunt volgt het andere op, van de titeltrack naar de Morning Train, het album wordt bij elke luisterbeurt diepzinniger en aangrijpender.

NoMeansNo - Wrong (1989)

NoMeansNo - Wrong (1989)

NoMeansNo - Wrong

De punk behoorde nog niet tot het verleden, zo bewees het vorig jaar (2016) gestopte muziekgezelschap NoMeansNo. In 1979 opgericht bij de gebroeders Wright, waar de eerste jaren vooral de invloeden vanuit de jazz en prog-rock hoorbaar waren. Later veranderde dit in een bevlogen mix van punk, noise en metal, met donkere en veelzeggende teksten. Hun vele optredens gaven de band na de moeilijke beginjaren alsnog een grote populariteit. Zware gitaarriffs en gitzwarte teksten maken van The Tower een krachtig geheel, waar The End of All Things juist weer een meeslepend en melancholisch gevoel geeft door de bass en aangrijpende zang. Funky en rockend met meerdere zanglagen, zo laat Rags and Bones zich omschrijvingen, terwijl Oh No! Bruno! weer teruggrijpt naar de punkrock van eind jaren 70. De wisselwerking tussen de verschillende muziekstijlen geeft de kracht van de band aan, bevlogen, hard en vooral erg veelzijdig.

Junior Kimbrough - All Night Long (1992)

Junior Kimbrough - All Night Long (1992)

Junior Kimbrough - All Night Long

Junior Kimbrough leerde net als veel van zijn generatiegenoten de blues ronde de Mississippi delta, waar hij opgroeide in het plaatsje Hudsonville. Zijn unieke stijl van herhalende klanken van de bass snaren ontstond in de jaren 50, hypnotisch en enerverend tegelijk. Al maakte hij al vele opnames in de decennia hierna, zijn albumdebuut verscheen pas in 1992.  All Night Long werd geproduceerd door niemand minder dan Robert Palmer en kenmerkt zich door de signatuur van Kimbrough, zijn herhalende klanken. Muzikaal gezien vormen de gitaren een drone-achtig geluid, waarop Kimbrough zijn klassieke bluesstijl laat horen. Stampend en kreunend werkt hij zich een weg door de geharde wereld en vrouwelijke schoonheden heen. Het succes was van korte duur, want 6 jaar later overleed hij aan een hartaanval, maar hij liet zijn energieke bluesgeluid na aan de muziekwereld.

Adrian Borland - 5:00 AM (1997)

Adrian Borland - 5:00 AM (1997)

Adrian Borland - 5:00 AM

Uiteraard doet de naam Adrian Borland bij menig persoon een belletje rinkelen, als frontman van The Sound gaf hij kleur aan de post-punk en new wave muziek van de jaren 80. Commercieel nooit zo succesvol, maar later wel veelgeprezen door critici voor hun pakkende melodieën en aanstekelijke zang. Borland stortte mentaal volledig in, wat in 1988 tot het einde van de band leidde. Zijn schizofrenie en wisselende humeur nam een steeds grotere rol van zijn leven in beslag, maar voordat het einde naderde bracht hij nog een vijftal albums uit. Zijn laatste werk voordat hij een einde aan zijn leven maakte verscheen in de vorm van 5:00 AM. De krachtige productie voert de luisteraar door de donkere wereld waarin hij was verzonken, maar ook een oplevende toon is in het album terug te vinden. Vampiric vormt de duistere krachten van gitaren, harmonieën en drums, waar Baby Moon juist weer de melancholische en zachte kant van zijn werk laat zien. De grauwe klanken van Kissing In The Dark vormen vervaagde melodieën en depressies, maar ook een ongekende aantrekkingskracht. De new wave en alternative rock vermengen zich en Adrian Borland geeft nog eenmaal zijn grootse muzikale klasse aan.

Anywhen - The Opiates (2001)

Anywhen - The Opiates (2001)

Anywhen - The Opiates

 

Thomas Feiner groeide op in het Zweden van de jaren 70 en 80 en vormde met zijn band Anywhen een aangename verrassing binnen de alternatieve rock van de jaren 90. Het zou echter nog even duren voordat het meest in het opspringende werk The Opiates zou verschijnen. Het album kwam tot stand gedurende een periode van zes jaar en kent een schoonheid in de orkestrale klanken en zang. Het proces van de totstandkoming legde echter een immense druk op de band, waardoor de band voor het verschijnen van het album al uit elkaar viel. Inhoudelijk staat het geheel als een huis, vooral gecreëerd door de perfectionistische muzikale visie van Thomas Feiner. Zijn depressies betekende bijna het einde, maar de muziek laat alle jaren van schrijven en opnemen verbleken. Vanaf het diepgaande The Siren Songs, waar orkestrale klanken zich vermengen met de gitaren en drums, voert Thomas je door aangrijpende en bezwerende muziek van het snelle mensenleven. Naast de schoonheid van het geheel, ligt de druk van het opnameproces verborgen in de teksten en emotionele uitingen, waar Mesmerene een duidelijk voorbeeld van vormt. The Opiates is het meesterstuk van Feiner, in 2008 nog in ere herstelt door de vernieuwde versie van David Sylvian (Japan) als The Opiates Revisited.

And Also the Trees - (Listen for) the Rag and Bone Man (2007)

And Also the Trees - (Listen for) the Rag and Bone Man (2007)

And Also the Trees - (Listen for) the Rag and Bone Man

And Also the Trees werd in 1979 opgericht in het Engelse Inkberrow. De broers Jones vormen van begin af aan het centrale duo, waar zowel de vocalen als het gitaarspel van afkomstig is. Hun vriendschap met de band The Cure gaf hen in de jaren 80 al de ruimte om hun muziek tot leven te wekken. Hun post-punk jaren werden in de loop van de tijd verruild voor de alternatieve rock, waarin de donkere klanken een warme basis vormen van hun intrigerende muziek. Zo ook op het zwaar beladen (Listen for) the Rag and Bone Man uit 2007. Het sferische album wordt vormgegeven door de dubbele bass en elektrische gitaar, waar een nachtelijke trip door het platteland zowel de donkere krachten als de sterrenhemel laten opdoemen. The Beautiful Silence onderstreept dit muzikale verhaal met melodieuze gedeeltes, afgewisseld met zware gitaarklanken. Opener Domes is van een opzwepend niveau waarin de angsten binnendringen, met een sterke drang naar de muziek van Nick Cave. Het is diepgaande muziek voor de donkere dagen, een felle ster in het uitdijende heelal.

Lees ook eens

Top 10 Platenhoezen van 2016

Top 10 platenhoezen van 2016

In het jaar 2016 verscheen een grote hoeveelheid aan indrukwekkende platenhoezen. Onder al deze hoezen zijn …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *