Top 10 albums van Neil Young

Top 10: De beste albums van Neil Young

De Canadese muzikant Neil Young heeft gedurende afgelopen halve eeuw een reeks aan invloedrijke albums uitgebracht, waarvan de inhoudelijke kracht een eeuwigheidswaarde heeft. Hoewel begin jaren 60 zijn latere successen nog ver weg bleken te zijn was zijn liefde voor de muziek al op jonge leeftijd aanwezig. Vanaf het einde van het decennium zou het snel gaan met de carrière van de gitaarvirtuoos. Zijn wereldfaam gedurende de jaren zeventig bracht hem uiteindelijk in de experimentele jaren tachtig, om via zijn heropleving in de jaren negentig zijn indrukwekkende muzikale oeuvre uit te breiden gedurende de huidige eeuw. Zijn muzikale veelzijdigheid is in al deze jaren naar voren gekomen in zowel zijn aangrijpende en rustgevende albums als in zijn zwaar beladen en stevige werk. Laat je meevoeren door zijn omvangrijke carrière in de top 10 albums van Neil Young.

10. Tonight's the Night (1975)

10. Tonight's the Night (1975)

Neil Young - Tonight's the Night

Alhoewel Neil Young gedurende zijn carrière heel wat donkere en grauwe albums afleverde spant het in 1975 verschenen Tonight’s the Night op dit gebied toch wel de kroon. Het album ontstond ten tijde van het overlijden van Crazy Horse gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry. Het bepalende gitaarspel van Whitten bleek een diepe impact achter te laten op de eigenzinnige Neil. De Time Fade Away tour was net ten einde en hij belande in een depressie. Juist deze ervaringen brachten hem terug naar de muziek, waar hij aan een opvolger van het veelgeprezen On the Beach werkte. Het album voelt aan als een tergend trage doodsteek, waarbinnen de pijn voelbaar is in elke klank. Alleen al de titeltrack brengt een onderhuidse spanning teweeg, wanneer Neil over zijn vriend Bruce Berry zingt. Muzikaal gezien is het een enerverende trip door de klanken van gitaren, piano en drums. Op het album horen we dan ook zijn kompanen Ben Keith en Nils Lofgren, met daarnaast zijn maten uit Crazy Horse. Naast de donkere toonzetting zit de schoonheid ook in elke klank verstopt, zoals de aangrijpende ballad Albuquerque, waarop de pedal steel gitaar de Amerikaanse landschappen aan ons voorbij laat trekken in een zoektocht naar anonimiteit en rust. Op Borrowed Tune laat hij de emoties weer rijkelijk vloeien, al dan niet extra benadrukt door zijn harmonicaspel. Hij transformeert het materiaal in zijn eigen rauwe expressie van het bestaan. Wanneer de drugs de werelden van personen om Neil heen om zeep helpen slaagt hij met World on a String erin deze dampen van zich af te spoelen in de uiting van frustratie en woede. De verborgen schoonheid in de klankpatronen en breekbare stem van Neil maken van Tonight’s the Night een breekbaar pareltje. Op muzikaal gebied geeft het zijn breedheid weer, van het akoestische werk naar de ruige ontwrichtingen op de gitaren. Bovenal is Tonight’s the Night een zwaar bewogen levensverhaal, van het verlies van vrienden en de frustraties over de wereldse vooruitgang. Neil wankelt, kreunt en zucht, maar laat zich niet gek maken, want zijn verwerkingsproces is alle frustraties en pijn in de muziek stoppen, om daarna zonder morren zijn muzikale pad te vervolgen.

9. Ragged Glory (1990)

9. Ragged Glory (1990)

Neil Young & Crazy Horse - Ragged Glory

De jaren 90 vormen de heropstanding van de eens zo machtige muzikant Neil Young. Waar het decennium ervoor vooral bol stond van de experimenteerdrift van Shakey en zijn constante ruzie met het label Geffen herpakte hij zich al een jaar eerder met het enerverende Freedom. Toen de mannen van Crazy Horse zich weer aansloten bij Neil ontstond opnieuw de muzikale klik die in de jaren 70 al voor een reeks aan hoogstaande albums had gezorgd. Het broeierige gitaargeweld staat centraal op het meeslepende Ragged Glory, aan de vooravond van de opkomst van de grunge gaf Young nog maar eens zijn visitekaartje af. Met Country Home horen we de terugkeer in ruige en melodieuze gitaarklanken, waar de harmonieën de zang naar een hoger niveau stuwen. Zelfs het voor Crazy Horse zeer korte nummer White Line laat een persoon zien die aan een nieuw hoofdstuk van zijn leven begint. De lange klanktonen van gitaren brengen je niet alleen in vervoering, maar zorgen ook voor een breed opgezet muziekpatroon. Zelfs het tot live kunstwerk uitgegroeide Fuckin’ Up breekt compleet met zijn historie, in het nummer ontdoet hij zich van de zware lasten, waar de ruwe en zeer aanwezige elektrische gitaren zich een weg banen in je gehoor. Een heropleving van de jaren 60 psychedelica knalt door de Mansion on the Hill. Neil zoekt een weg door zijn verdriet, om een plaats te zoeken waar de vrede en liefde overwinnen. Hoogtepunt van het album vormt het zwaar beladen Love and Only Love, waarbinnen het gitaarspel van Young en Sampedro uitbundig om elkaar heen kolken. Waar drummer Molina vooral het vaste ritme het nummer indringt brengt Talbot zijn geslepen basspel aan. Het nummer is een bloedstollende trip waarin de liefde geleidelijk de haat verdrijft, net als de muziek zich steeds meer in je macht krijgt. Ragged Glory opent een nieuw hoofdstuk van het muzikale boekwerk van Neil, ruw, aangrijpend en muzikaal diepgaand.

8. Zuma (1975)

8. Zuma (1975)

Neil Young & Crazy Horse - Zuma

In korte tijd veroverde Neil Young de muziekwereld met zowel zijn machtige en geslepen gitaargeweld als zijn ingetogen en aangrijpende akoestische werk. Tijdens de opnames aan zijn zevende album Zuma werd hij wederom geconfronteerd met de dood van Crazy Horse gitarist Danny Whitten. Het is het eerste werk na Everybody Knows This Is Nowhere waarvoor hij weer samenwerkte met zijn oude bandmaten. Frank Sampedro verving Whitten en zou tot op de dag van vandaag deel uit maken van het gezelschap. Zuma kan worden beschouwd als een nieuwe stap in zijn carrière, na zijn Ditch Trilogy, waarin zowel verlies als pijn de hoofdrollen vervulden. Don’t Cry No Tears vormt het openingsschot, waarbinnen het melodieuze werk de opleving van hem als persoon centraal stelt. Het ritmische geheel vult Neil’s aangrijpende zang aan. Toch vormt de heropleving van Crazy Horse een terugkerend patroon op het album. Vanaf Danger Bird zijn het de ontwrichte gitaarklanken die de felle bewoordingen van Neil extra benadrukken. Leugens en gevangenschap maken de eenzaamheid in het stuwende geheel. De folk rock kent een terugkeer in het fraaie Barstool Blues, van geslepen klanken naar een hese Young. Op het album vinden we ook één van de absolute hoogtepunten uit zijn oeuvre terug, Cortez the Killer. Het nummer opent met een onvergetelijke gitaarsolo van Neil. Hernán Cortés zorgde persoonlijk voor het einde van het rijk van de Azteken. Ruim drie minuten duurt het voordat het verhaal van de Spaanse veroveraar losbarst. Drie minuten waarin Neil maar weer eens aantoont waarvoor hij tot de groten uit de muziekindustrie behoort. De liefde vindt zijn weg in een terugblik naar het verleden. Door het wegvallen van het elektrisch circuit komt de gitaarsolo van Neil vroegtijdig ten einde. Zuma toont aan dat ook met het hernieuwde Crazy Horse de bron van inspiratie nog onuitputtelijk was, resulterend in een schitterend schouwspel tussen meeslepende gitaarsolo’s en aangrijpende folk en country werkjes.

7. Rust Never Sleeps (1979)

7. Rust Never Sleeps (1979)

Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps

Eind jaren 70 ontstond een totaal nieuwe muziekindustrie, waarbinnen buiten de begaanbare paden werd getreden met de opkomst van de punk en de elektronische muziek. Neil Young maakte nog maar eens een statement en deed dit in wat voor lange tijd als zijn laatste hoogtepunt zou blijven gelden. Zijn uitingen horen we in het muzikale tweeluik My, My, Hey, Hey (Out of the Blue) en Hey, Hey, My, My (Into the Black), waardoor het volledige album Rust Never Sleeps wordt omsloten. “Rock-n-Roll will Never Die” zingt hij zich bewust voor wat komen gaat, maar onwetend over wat er werkelijk gaat plaatsvinden binnen zowel de muziekindustrie als zijn eigen leven. Voordat hij de plaat hiermee afsluit brengt hij in zijn akoestische openingsnummer al een saluut naar Johnny Rotten van de Sex Pistols, waarna hij zijn onpopulaire “It’s better to burn out than to fade away” ten gehore brengt. De complexiteit van het album ligt vooral gevangen in de songteksten, waar zijn persoonlijke uitvlucht een uitputtingsslag vormen in het bestaan. Thrasher is een wonderschoon en intiem pareltje, waarbinnen metaforen en passages uit het leven voorbij schieten. Het is deze muzikale warmte waarmee ook Pocahontas van een ongenaakbare muzikale schoonheid wordt voorzien. Crazy Horse rockt zo nu en dan ook weer ouderwets, zoals in het aanstekelijke Powderfinger. Niet alleen de gitaarpartijen vormen een belangrijke insteek van dit nummer, maar ook de teksten brengen meerdere betekenissen aan het licht. Als eenheid worden de krachten wederom gebundeld en een aantal van hun meest uiteenlopende muziekpartijen worden hiermee gecreëerd. Het slotstuk vormt een metal-achtige destructie, van bulderende gitaarpartijen en ruig inslaande drumklanken. Het nummer vormt het einde van een tijdperk, maar ook het begin van een nieuw decennium. Rust Never Sleeps toont daarmee aan dat zijn carrière nog steeds van nieuwe impulsen kon worden voorzien, al bracht dat experimentele hem in de jaren 80 in meer problemen dan hem lief zou zijn.

6. On the Beach (1974)

6. On the Beach (1974)

Neil Young - On the Beach

On the Beach verscheen in een periode waarin Neil zoekende was naar zowel zijn eigen identiteit als dat van de wereld. In het middelste werk uit zijn Ditch trilogie moest hij de dood van Crazy Horse lid Danny Whitten nog verwerken en liet de muzikale stijl zich vooral beïnvloeden door de rijke aanwezigheid van drugs. Dit psychedelische sfeertje dient zich vooral aan in het gebruik van de Wurlitzer piano, orgel en gitaren. Neil’s cynische uitlatingen dringt hij op On the Beach direct aan de luisteraar op in een stemmige vorming van folk rock. Alhoewel de vrolijkheid in Walk On nog het merendeel van het catchy ritme waarborgt slaagt hij erin met See the Sky About to Rain de toon te veranderen in de onzekerheid van het bestaan. De klanken van de Wurlitzer piano voeren het tempo aan, waarbinnen de schoonheid zich beetje bij beetje ontwikkeld in de klanken van de steel gitaar en bas. Revolution Blues toont een geheel andere wereld, waarin zowel begrip wordt gevraagd voor de aanjagers als de slachtoffers van de revoluties. Muzikaal gezien speelt het nummer meer in op herhaling, maar ook hier geven de gelaagde gitaarpartijen weer veel van de schoonheid van de productie prijs. De titeltrack zelf is een ander volwaardig hoogtepunt, waarbinnen zelfmedelijden de mens Neil Young in een ander daglicht zet. De drukte van de stedelijke gebieden en mensenmassa’s worden hem teveel en lusteloos laat hij zich terugzakken in zijn eigen nest. De instrumentale kant van het verhaal beslaat de rustgevende gitaarpartijen en het tergend trage drumritme, waarnaast de keerzijde van beroemdheid hem steeds dieper in de depressies brengt. Ook afsluiter en tevens langste werk van echt album Ambulance Blues laat zich niet makkelijk lezen. Een doorgedraaide maatschappij waar geen uitleg aan wordt gevraagd (waaronder journalisten) steekt zich tussen de klanken van de viool, harmonica en akoestische gitaar. Oude tijden worden herleeft in de nostalgie van zijn begindagen, vooral ook prachtig onder woorden gebracht door het vioolspel. On the Beach begeeft zich tussen het verlangen naar het verleden en de onzekerheid over de toekomst en voert zich muzikaal gezien door één van de meest aangrijpende klankpatronen uit Neil’s carrière heen.

5. Sleeps with Angels (1994)

5. Sleeps with Angels (1994)

Neil Young & Crazy Horse - Sleeps with Angels

Neil Young had zich herpakt gedurende de jaren 90, na een toch wat laagdrempelige serie albums in het voorafgaande decennium. Zijn muzikale impulsen en bronnen van inspiratie bleken ook na het grauwe en diepzinnige Ragged Glory en het breekbare en ingetogen Harvest Moon nog niet te zijn uitgeput. Hij probeerde het atmosferische geheel uit begin jaren 70 nieuw leven in te blazen, maar de uitkomst doet zich in alle duisternis neerdalen tot de sfeer van  Tonight’s the Night. De signatuur is overduidelijk dat van Crazy Horse, maar de subtiele veranderingen maken van Sleeps with Angels ook weer een hoogstaand muziekstuk. De openingsklanken van de elektrische piano ondersteunen deze vooruitgang, waarnaast de drums als inslagen fungeren binnen het geheel. Neil klinkt breekbaar, aangeslagen en verpakt zijn teksten in de schoonheid van het muzikale geheel. De emoties vloeien rijkelijk wanneer machinegeweren een einde maken aan mensenlevens, waarnaast de pracht van het akoestische gitaarspel en de piano het verlies des te treuriger maken. In het stroeve en loodzware grungy titelnummer brengt hij een ode aan de net overleden muzikant Kurt Cobain en diens vriendin Courtney Love. Slopend hoe Neil zich door de ontspoorde klankenregen heen worstelt. De subtiele veranderingen tonen echter de schoonheid van het album aan, zo bewijst ook het tweeluik Western Hero/ Train of Love. Muzikaal op eenzelfde wijze, tekstueel totaal verschillend. Het absolute hoogtepunt vormt echter het meeslepende en langgerekte Change Your Mind. Met een klein kwartier niet alleen één van de langste werken uit zijn carrière, maar ook één van de meest enerverende tracks uit zijn oeuvre. Change Your Mind doemt op als een idee dat zich in je gedachten nestelt en niet meer loslaat. De pulserende werking van de herhalende gitaarklanken slepen je mee in veelzijdige solo’s en onverschrokken teksten des levens. In de rustgevende klanken van Trans Am brengt Neil zijn verhaal op vertellende wijze, hoe dieper de melodieën, hoe meer je geraakt wordt door de schoonheid ervan. Afsluiter A Dream That Can Last is met zijn bombast en pracht en praal de perfecte afsluiter van het album. Sleeps with Angels laat zich omschrijven als een aardedonker en tekstueel zwaar werk, maar kent toch ook zijn subtiele en emotionele kanten in de prachtig ontwikkelende melodielijnen en het aangeslagen stemgeluid van Neil. Wat mij betreft dan ook het meest ondergewaardeerde album uit Neil’s omvangrijke carrière.

4. Harvest Moon (1992)

4. Harvest Moon (1992)

Neil Young - Harvest Moon

Tussen de twee epische en bombastische bolwerken Ragged Glory en Sleeps With Angels in verscheen één van de meest tastbare en aandoenlijke albums uit Neil’s oeuvre. Met Harvest Moon liet Neil Young zich terugvoeren naar de tijd van zijn meesterwerk Harvest en de toonzetting van Comes a Time en Old Ways. Wat betreft de vergelijking met de laatste twee straalt Harvest Moon een muzikale en tekstuele kracht uit die deze albums direct doen verbleken. Na zijn tour uit 1991 was hij herstellende van tinnitus en richtte hij zich weer op zijn akoestische werk, resulterende in een bijzonder aangrijpend en melodieus album. De stijl wordt direct onderstreept in de openingsklanken van Unknown Legend, waarbinnen het vrouwelijke schoon zich op avontuurlijke paden begeeft. Niet alleen de sublieme harmonieën, maar ook de tedere aanrakingen op de akoestische en pedal steel gitaar brengen het geheel in beweging. De ultieme rust gecombineerd met Neil’s meest aangrijpende zangstem. De mondharmonica doet op eenzelfde wijze de emoties loskomen in From Hank to Hendrix. De liefdevolle uitingen brengen meer dan alleen de klasse van Neil onder de aandacht, maar zetten ook direct één van de twee uiterste persoonlijkheden die in hem schuilen in de schijnwerpers. Hoewel het nummer live nog meer tot leven komt, zijn ook hier de harmonieën van grote schoonheid. De titeltrack mag tekstueel dan zeer eenvoudig zijn, in de instrumentatie als de vibrafoon en dobro schuilt meer complexiteit. Romantiek in een vorm die Young nog niet eerder prijsgaf. Maar ook de wat grauwere toonzetting van War of Man past uitstekend binnen de muzikale stijl van het album. De eenvoudige kracht van Such a Woman straalt een ongekende dynamiek uit, verpakt in zowel de klanken van de strijkers als Neil’s zang. Slotstuk Natural Beauty is live opgenomen en geeft de folk muziek in al zijn kracht weer, enerverend en diep gedrenkt in emoties. Geen uitbundige gitaarsolo’s, maar juist de impact van de harmonieën en rustgevende instrumentatie blijven hier 10 minuten lang boeien. Harvest Moon toont Neil in zijn meest kwetsbare gestalte en voert zich van de ene aangrijpende parel naar het volgende juweeltje. Met het album behoort Neil ook in de jaren 90 thuis tussen de absolute top op muziekgebied.

3. Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

3. Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere

Begin 1969 was de Canadese muzikant Neil Young nog geen grote naam binnen het muziekcircuit. Ja, hij was één van de namen uit het gezelschap Buffalo Springfield, goed voor drie albums en een grote hit: For What It’s Worth. Zijn solodebuut in januari van het album flopte en werd nauwelijks opgepakt door de media, al zijn de kwaliteiten als muzikant al direct duidelijk in nummers als The Loner en The Old Laughing Lady. Hij vormde voor zijn tweede album een band die gedurende zijn hele carrière een bepalende rol zou blijven spelen. Crazy Horse was de naam en bestond naast Neil Young uit gitarist Danny Whitten, basgitarist Billy Talbot en drummer Ralph Molina. Het album betekende een eerste succesje, maar de impact van het geheel zou pas later doordringen tot de muziekwereld. De pakkende gitaarriff van Cinnamon Girl zet direct de toon voor het album, stevig in klank, maar meeslepend in elke aanhaal op de snaren van de gitaar. Hij schreef het nummer samen met enkele andere klassiekers van het album toen hij herstellende was van de griep, resulterend in een passende liefdeverklaring en harmonieuze samenzang. Het zou de start zijn van een reeks Crazy Horse klassiekers, waarbij het einde van het nummer al een voorproefje geeft van de later lang uitgesponnen gitaarsolo’s. De titeltrack zelf is een country-rock kraker, ontspannen in het gehoor en uitbundig in de uitvoering. De akoestische setting van Round & Round brengt de harmonieën samen met Robin Lane, aangrijpend en wonderschoon. Het nummer vormt de opmars voor een signatuursong uit Neil’s carrière, het zeer fraaie Down by the River. Niet alleen muzikaal is het een waar kunstwerkje, ook tekstueel biedt het wat meer diepgang. Ontrouw en liefdesuitingen verbinden elkaar in de donkere klanken van de bas en de uitvoerig getoonde gitaarsolo’s. De kracht van herhaling wordt ondersteunt door het ritmische gitaarwerk van Danny Whitten. De improvisaties voeren Neil Young naar de bekendmaking van de klasse die hij als gitarist nog jaren lang zou uitstralen. Het vioolspel van Bobby Notkoff op  Running Dry brengt wat meer emoties in het geheel, muzikaal zeer aanstekelijk, maar toch ook met een psychedelisch trekje. Het nummer vormt de laatste snik, voordat Neil opnieuw zijn gitaarkracht ten gehore zal brengen. Cowgirl in the Sand is net als Down by the River een lang uitgesponnen muzikaal spektakelstuk, meesterlijk in beweging gebracht door de stilistische introductie. De bombast van gitaren en drums brengen het geheel in beweging, voordat Young ook maar een woord heeft gezongen. Hoewel de tekstuele referenties nogal uit elkaar lopen, brengt zijn liefde voor het vrouwelijk geslacht het nummer wel in beweging. Hoewel zijn tijd met Buffalo Springfield erop zat refereert hij hier binnen zijn teksten nog wel naar. De akkoordenprogressie zorgt voor de chaotische sferen waarin het nummer dieper lijkt weg te zinken. De kracht van de klanken blijft binnen het gehele nummer merkbaar, van de uitbundige en beweegbare gitaarsolo’s tot aan de ronkende baspartijen. Met het album Everybody Knows This Is Nowhere geeft Neil Young zijn eerste visitekaartje af, in de overdonderende gitaarsolo’s en lang uitgesponnen muziekstukken. Hij doet het op zijn eigen manier, een gegeven waarmee hij later zowel zijn meest gewaardeerde werken uit zijn carrière zou afleveren als de frustraties van bandleden en platenmaatschappijen zou aanwakkeren.

2. After the Gold Rush (1970)

2. After the Gold Rush (1970)

Neil Young - After the Gold Rush

Na Neil’s uitbundige Everybody Knows This Is Nowhere was hij op dreef geraakt als persoon. Hij gaf zijn eigenzinnige manier als muzikant zijnde weer in een aantal lang uitgerekte nummers, waarbinnen zowel zijn kwaliteiten als tekstschrijver en gitarist kenbaar werden gemaakt. Voor het vervolg op het album dook hij eind 1969 alweer de studio in, ditmaal niet alleen met zijn bandgenoten van Crazy Horse, maar ook met zijn muziekvrienden Nils Lofgren en Stephen Stills. Het album wat voortkwam uit deze opnamesessies brengt de emotionele kant van Neil’s muziek onder de aandacht van de luisteraar. De voornamelijke country folk muziek wordt direct hoorbaar gemaakt op het prachtige Tell Me Why, waarin de akoestische gitaren van Young en Lofgren de ontroering in de harmonieën ondersteunen. Melancholie en muzikale tastbaarheid doen zich ook aan in de bedroevend mooie titeltrack. Het is Neil’s uiting van hoe de wereld omgaat met klimaatproblemen, technologische ontwikkelingen en oorlogsdrang. In zijn zang klinkt hij meer aangeslagen dan ooit tevoren, tranen vloeien rijkelijk in zijn pianospel. Wanneer de flugelhorn zich in het geheel mengt worden de hartverscheurende klankpatronen van extra diepgang voorzien. Only Love Can Break Your Heart vervolgt deze weg van emoties, een nummer aan Graham Nash, die net zijn relatie met Joni Mitchell tot een einde had zien komen. Hoe de pianoklanken en akoestische gitaar een diepe ontroering in de mens naar voren weet te brengen, de harmonieuze zangpartijen dragen hier ook een steentje aan bij. Zijn felle gitaaruitingen worden in Southern Man gesmeden tot een roep tegen het racisme in het diepe zuiden, waar later het welbekende Sweet Home Alabama van Lynyrd Skynyrd een antwoord op zou zijn. De kracht van het nummer ligt in het repeterende pianospel en de manier waarop Young zijn gitaarspel over deze muzikale ondergrond heen jaagt. Het album vormt een constante lijn aan hoogtepunten, zelfs het rustgevende en zeer korte Till the Morning Comes ontroerd. Toch zijn het vooral nummers als Don’t Let It Bring You Down die de zintuigen op scherp zetten. Aangrijpend en inhoudelijk zwaar, maar Neil is realistisch en uit zijn ongenoegen over de wereldse praktijken en de mensheid. De akoestische klanken zetten het geheel in beweging, om je vast te houden in de greep van verdriet en pijn. Met zijn roots keert hij terug op het rockende When You Dance I Can Really Love, ruig in toonzetting, maar met een swingend en dansbaar geheel. Het maakt van After the Gold Rush een boeiend en aangrijpend schouwspel, tussen de menselijke emoties en de manier waarop we met onze planeet omgaan. Muzikaal gezien toont het de veelzijdigheid van Neil Young, van meeslepende en zwaar bewogen gitaar- en pianopartijen, naar de aantrekkingskracht van zijn akoestische en ingetogen nummers. Een klassieker waarin de klasse van de muzikant wordt getoond en een onuitputtelijke bron van inspiratie zou vormen voor vele muzikanten.

1. Harvest (1972)

1. Harvest (1972)

Neil Young - Harvest

De jaren voorafgaand aan het verschijnen van Harvest stonden voor Neil Young in het teken van de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young en het herstelproces van een langdurige rugblessure. Tijdens dit herstel ontstond een lange periode van werken aan een nieuw album, waarvoor hij samenwerkte met een stel sessiemuzikanten uit Nashville onder de naam The Stray Gators. Het gezelschap zou in korte tijd een reeks aan songklassiekers opnemen, waaronder Heart of Gold en Old Man. De band bestond naast Neil uit Jack Nitzsche (piano), Ben Keith (steel guitar), Tim Drummond (bas) en Kenny Buttrey (drums). Het album zou zijn grote internationale doorbraak betekenen en een commercieel succes worden, maar na Harvest zou hij zelf een stap terug doen van de hoeveelheid aandacht die op hem werd gevestigd. Het album is een kunststukje op zich, te horen vanaf de prachtige openingsklanken van Out on the Weekend. De mondharmonica bespeelt hij alsof alle emoties in één instrument moeten samenkomen, maar ook de kracht van de steel gitaar brengt de menselijke emoties in beweging. Het langzame ritmische geheel doet de folk en country muziek samensmelten, waar de titeltrack zich moeiteloos bij aansluit. Harvest stuurt je direct het Amerikaanse landschap in de kwetsbaarheid en oprechtheid die Young en de band in zang en instrumentatie naar voren brengen. Het pianospel van John Harris ondersteund de emotionele toonzetting en laat Neil’s zang in alle hoogte opleven. Het aangrijpende A Man Needs a Maid zorgde voor wat ophef ten tijde van het verschijnen van Harvest, hoofdzakelijk door de manier waarop vrouwen in het nummer worden weggezet. Alhoewel de betekenis ook in de tekortkomingen van Neil Young zelf ligt, voeren de teksten je vooral mee in de zoektocht naar de liefde en een levenspartner. De schoonheid van het klankenspectrum wordt gevormd door het London Symphony Orchestra, onder leiding van Jack Nitzsche. De wonderschone klanken van de piano vermengen zich met de bombast van blazers en strijkers. Het van Harvest afkomstige Heart of Gold betekende Neil’s grote doorbraak en is tevens zijn best verkochte single. De aantrekkingskracht van het nummer ligt in de uitingen van liefde en de aangrijpende klanken van de mondharmonica en pedal steel gitaar. Na alle jaren blijft de status van het nummer behouden, mede door de samenzang met Linda Ronstadt en James Taylor. Het meest diepgaande en filosofische nummer van het album verscheen in de vorm van Old Man, waarin een jonge en oude man met elkaar vergeleken worden, maar vooral de overeenkomsten naar voren komen. Zijn akoestische gitaar vermengt zich op bijzonder fraaie wijze met James Taylor’s banjospel. Daarnaast voert Ben Keith de country invloeden aan in zijn werk op de pedal steel gitaar. Net als met veel van zijn werken ontbreekt ook het grauwe gitaarwerk niet, ditmaal in de vorm van het kritische Alabama, als vervolg op zijn Southern Man. Inhoudelijk minder sterk dan zijn voorganger, maar muzikaal gezien weer een kunstwerkje van de grootmeester. Toch kenmerkt Harvest zich vooral door de ontroerende en muzikaal rustgevende pareltjes als The Needle and the Damage Done. In de aantrekkingskracht van zijn tokkelende gitaarspel gaat hij in op ondergang van artiesten door heroïneverslavingen. Het is hartverscheurend om zijn pijn te voelen en het verlies van een vriend te moeten verwerken, terwijl hij kort daarna zowel roadie Bruce Berry als Crazy Horse gitarist Danny Witten zou verliezen door het toedoen van drugs. Het toch vaak als matig afgedane Words vormt zonder twijfel een perfecte afsluiter van het hoogstaande album, juist de wisselwerking tussen de gitaren en piano zorgen voor de interactie binnen het nummer. Zijn zang komt wat minder scherp naar voren maar wordt in de harmonieën prachtig samengebracht in de muziek. Licht psychedelisch en wonderschoon in de soloklanken van Neil’s gitaarspel en de piano van Jack Nitzsche, live uitvoeringen geven echter nog meer van de schoonheid van dit nummer prijs. Harvest vormt samen met After the Gold Rush en Everybody Knows This Is Nowhere een drie-eenheid van grote klasse. Niet alleen verschenen de albums na elkaar, ook inhoudelijk behoren de werken tot het absolute hoogtepunt uit Neil’s carrière. Harvest’s kracht licht voornamelijk in de meeslependheid van de melodielijnen, waarmee de country, folk en rock aan elkaar verbonden worden. De harmonieën en onderlinge interactie tussen de bandleden vormen de diepgang van zowel de teksten als de composities. Neil’s eigenzinnigheid zou hem niet altijd de status geven die hij verdiende, maar ook in de opvolgende decennia zou hij nog heel wat controversiële, aangrijpende en zwaar beladen muziekstukken afleveren.

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Ron Sexsmith - Wishing Wells

Ron Sexsmith – Wishing Wells

Ron Sexsmith is nooit doorgebroken tot het echte grote publiek, maar heeft in de loop …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *