Quantcast
Top 10 Albums Pink Floyd

Top 10: De beste albums van Pink Floyd

Pink Floyd begon hun muzikale opmars in 1963 als Sigma 6 en groeide via The Tea Set uit naar de Pink Floyd Sound (vernoemd naar twee bluesmuzikanten). Met de toevoeging van Roger Waters’ jeugdvriend Syd Barrett in 1964 ontstond een formatie, met als andere leden drummer Nick Mason, keyboardspeler Richard Wright en gitarist Bob Klose. Nadat Klose de band in 1965 had verlaten wierp de band zich op in hun psychedelische en lang uitgesponnen muziekstukken, ondersteunt door de nodige lichteffecten. Na hun eerste successen met Arnold Layne en See Emily Play en het debuutalbum The Piper at the Gates of Dawn werd door de zwakke mentale gesteldheid van Barrett (hij verliet de band in 1968) David Gilmour aangesteld als gitarist. Met zijn kracht als gitarist en de schrijverskwaliteiten van Roger Waters groeide de band uit tot één van de populairste bands aller tijden. Hun vernieuwende elementen binnen de progressieve rock, conceptalbums en grootse live shows wierpen Pink Floyd op tot één van de invloedrijkste bands uit de muziekgeschiedenis. Na het gedwongen vertrek van Wright in 1979 en de oplopende spanningen tussen Gilmour en Waters verliet ook Waters de band in 1985. Het overgebleven duo (later weer een trio door de terugkomst van Wright) maakte nog een aantal albums, waarvan het sluitstuk The Endless River in 2014 verscheen.

10. Obscured by Clouds (1972)

10. Obscured by Clouds (1972)

Pink Floyd - Obscured by Clouds

Pink Floyd had voorafgaand aan Obscured by Clouds al enige soundtracks op hun naam gezet, voor onder andere de films The Committee en More. De bandleden waren inmiddels begonnen aan de opnames voor hun album The Dark Side of the Moon toen ze door regisseur Barbet Schroeder werden gevraagd om de soundtrack voor de Franse film La Vallée te maken. Ze namen hierbij verschillende muziekstukken op die in de film konden worden geïntegreerd. De muzikale stijl voert een andere kant op dan de voorgaande albums en met name de opmars van het kunststukje Meddle. Vanaf opener Obscured by Clouds zijn het vooral de heftige klanken van synths en gitaren die het album zijn muzikale kracht geven. Het titelnummer weet zich met de elektronische drums van Mason en David’s verfijnde gitaarspel als één van de hoogstandjes van het album op te werpen. When You’re In heeft een wat progressievere inslag met zijn indringende klanken van het hammondorgel van Wright. Tekstueel gezien is het vooral het harmonieuze Wot’s.. Uh the Deal dat in al zijn schoonheid ontspringt als een verfijnd liefdesliedje. Andere nummers van de soundtrack zoals The Gold It’s in The… en Childhood’s End voeren meer de kant van de bluesrock op. Met name het sterke gitaarspel van David Gilmour is hierin nadrukkelijk aanwezig. Waters uit zijn frustraties van de muziekindustrie in het ritmische Free Four. Op productioneel gebied weet het album zich niet geheel in toom te houden, mede door het snelle mixen van de opnames uit Frankrijk. Obscured by Clouds wisselt wat meer af door de muzikale stijlen dan het latere werk. De pracht van een aantal ingetogen nummers komt hierdoor misschien niet volledig tot zijn recht, maar het album toont de talentvolle bandleden aan het begin van hun hoogtijdagen in een opperbeste stemming.

9. A Saucerful of Secrets (1968)

9. A Saucerful of Secrets (1968)

Pink Floyd - A Saucerful of Secrets

Met de komst van David Gilmour eind 1967 bestond Pink Floyd tijdelijk uit vijf leden. Syd Barrett kende Gilmour al uit zijn studietijd, maar was zelf steeds vaker afwezig tijdens optredens en opnamesessies. Syd’s mentale problemen en drugsverslaving zorgden ervoor dat hij nog tijdens de opnamesessies voor A Saucerful of Secrets de band moest verlaten. De invloed van Syd is terug te horen in de stijl van het album, al leverde hij zelf nog maar een bijdrage aan een drietal nummers. De spacerock vindt zijn weg in albumopener Let There Be More Light, waarin Waters refereert naar Lucy in the Sky en Hereward the Wake. De klanken van gitaren en het orgel drijven het ruimteschip verder van de aarde af. Met de gitaarklanken van Syd gaat Remember a Day in op eerste jaren van een kind. Het enige nummer waar het vijftal op te horen is vinden we terug in Set the Controls for the Heart of the Sun. Het nummer is naast zijn sterke productie een waar juweeltje in zijn diepgaande ruimtelijke klanken, met de geluiden van vogels, inkomende drums en gitaren. In latere live versies werd het nummer zelfs nog opgerekt tot een kleine 10 minuten. In de stijl van The Beatles komt Corporal Clegg tot uiting. Naast de Controls vormen de duistere klanken van A Saucerful of Secrets een ander hoogtepunt van het album. De intrigerende en bij vlagen hevige klanken zorgen voor een krachtige sound. Kenmerkend voor Syd’s humor is Jugband Blues, zijn laatste artistiek bijdrage aan de band. De psychedelische tonen van het debuut van Floyd worden op A Saucerful of Secrets verdrongen door de donkere krachten van de spacerock, waarin lang uitgesponnen instrumentale gedeeltes de toon zetten. Het album bevindt zich tussen twee muzikale tijdperken van de band in en weet zich hierdoor niet even sterk op te richten als het eerdere en latere werk.

8. The Division Bell (1994)

8. The Division Bell (1994)

Pink Floyd - The Division Bell

Het vertrek van Roger Waters in 1985 betekende een periode van meeslepende rechtszaken en spanningen tussen hem en zijn oud-bandleden. De beginperiode van Gilmour’s leiderschap opende zich in 1986 met het matige A Momentary Lapse of Reason, waar Richard Wright als sessiemuzikant terugkeerde in Pink Floyd. Door het gebrek aan Waters creatieve inbreng verliepen de opnames voor dat album moeizaam. Het drietal dook pas in 1993 opnieuw gezamenlijk de studio in voor de opnames van hun veertiende studioalbum The Division Bell. Van grote invloed was de tekstuele inbreng van Gilmour’s nieuwe echtgenoot Polly Samson, die David inspireerde tot het uiten van zijn gevoelens. De problemen van het menselijke leven en de gesprekken die we voeren vormen de basis van het album. Via de instrumentele klanken van Cluster One voert het album zich naar rockballad What Do You Want from Me. Het gitaarspel van Gilmour dringt zich op door het toetswerk van Wright heen. Het verleden van de band komt aanbod in Poles Apart, waarin Syd Barrett en Roger Waters in de teksten voorbij komen. Gilmour toont zijn krachtige gitaarspel in het instrumentele Marooned. Een ander wonderschoon geheel vormt Coming Back to Life, waarin de gitaarklanken en synths het nummer in alle rust laten vorderen. De liefdesuitingen van Gilmour vinden hun weg in zijn gitaarsolo’s en ontspannende drumritme. Keep Talking gaat daarna in op de wijze waarop we met gesprekken onze problemen kunnen bespreken. De ritmische gitaren en de invloeden uit de elektronische muziek worden in het muzikale geheel in goede banen geleid. De technische invloeden zijn terug te vinden in de talkbox en de vervreemde gitaarklanken. Het hoogtepunt van het album vormt het autobiografische High Hopes. Met de invloeden van Gilmour’s vrouw Samson vormen de teksten meer diepgang dan David’s eerdere werk. Met de aanvangende klanken van de kerkklokken en het aangrijpende pianospel van gastmuzikant Jon Carin voert Gilmour je mee naar zijn jeugdige jaren. De muzikale opbouw weet zich met de orkestrale klanken en het emotionele gitaarspel tot diep in de mens binnen te dringen. Gilmour’s vocalen zijn doordrenkt van zijn schoonheid en voeren de teksten terug naar de beginjaren van See Emily Play. Alhoewel The Division Bell over de gehele linie nogal wat zwakke elementen kent, staan er ook een paar van Gilmour’s tekstuele hoogstandjes op. Het drietal krijgt naast een aantal gastmuzikanten de ondersteunende kracht van bassist Guy Pratt. Op vocaal gebied lijkt Gilmour in enkele momenten afwezig en vormen de muzikale uitspattingen minder diepgang dan voorheen. The Division Bell mag zich met de terugblikken op het verleden en de bij vlagen grandioze solo’s van Gilmour het beste werk noemen na het afscheid van Roger Waters.

7. Atom Heart Mother (1970)

7. Atom Heart Mother (1970)

Pink Floyd - Atom Heart Mother

Pink Floyd wist zich op het voorgaande album Ummagumma een weg te banen door de meest experimentele klanken van de band. Met live werk en de bijdrages van elk bandlid staat het album bol van de lang uitgesponnen energieke composities, maar het ontbreekt aan onderlinge verbondenheid. Op Atom Heart Mother zijn de bandleden nog steeds zoekende naar hun weg door de verschillende muziekstijlen. Op productioneel gebied is het echter een hoogstandje met zijn mix voor het geluid van vier kanalen. De titeltrack van het album is de meest spraakmakende compositie, met bijdrages van elk bandlid. De zes delen waaruit het stuk bestaat gaan door klanken van het orkest en diverse solo’s op de gitaren en orgels. David Gilmour toont zijn bedrevenheid op de elektrische gitaar, met de klanken van zijn latere kenmerkende gitaarspel. Richard Wright is in zijn element op de toesten, met onder andere de klanken van de mellotron en het hammond orgel. Het begin en einde van het nummer vormt het omhulsel van het orkestrale thema. Het tweede gedeelte van het album start op met de klanken van Waters folkmuziek. If doemt op in de klanken van The Dark Side om met Summer 68 Wright’s psychedelische harmonieuze geluiden tentoon te spreiden. De invloeden van The Beatles doen zich aan in Gilmour’s Fat Old Sun, met zijn zachtaardige klanken en melodieuze gitaarspel. Het meest vervreemde werk is te vinden in het klaarmaken van het ontbijt op Alan’s Psychedelic Breakfast.  De verschillende gedeeltes houden zich moeizaam vast aan elkaar en drijven vooral op de experimentele klanken van de band. Ondanks de latere ontevredenheid over het album door diverse bandleden van Pink Floyd, bewijst Atom Heart Mother zich op diverse fronten. Zo refereren er diverse muziekstukken naar later materiaal van de band en tonen de bandleden afzonderlijk hun talenten op de diverse instrumentatie die het album rijk is.

6. The Piper at the Gates of Dawn (1967)

6. The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn

Na de beginjaren van Pink Floyd waarin de band meermaals van naam wisselde begon de samenstelling een vaste vorm aan te nemen. Met de successen van hun twee eerste singles Arnold Layne en See Emily Play kwam het debuutalbum The Piper at the Gates of Dawn tot stand. Opgenomen in de EMI studio’s in Londen is het album doordrenkt met de psychedelische muziek van bandleider Syd Barrett.  Lang uitgesponnen instrumentale gedeeltes worden afgewisselt met melodieuze popsongs. Het album opent met de spacerock van Astronomy Domine, waarin de gitaren en het orgel een buitenaards landschap tevoorschijn toveren. De sinistere klanken van Lucifer Sam worden gevormd door de echo’s van Syd’s elektrische gitaar. De kat springt op in een samenzijn van het orgel en de percussie. De nostalgie van de kindertijd vormt de basis voor Matilda Mother, waar de vocalen effecten in Pow R. Toc. H zich laten omringen door het pianospel van Wright. De meest experimentele factor is te vinden in de kleine 10 minuten van Interstellar Overdrive. De psychedelica weet zich op te bouwen in de meest vervreemde klankenpatronen, waarbinnen de rock, avant-garde en jazz met elkaar fuseren. Syd’s humor wordt verwerkt in de wereld van Bike. Klanken van klokken en bellen stuwen de luisteraar de werkplaats in van de LSD. Het album laat niet alleen zijn afdruk in de muziekgeschiedenis achter als één van de verfijnde werken uit de psychedelische muziek, maar ook de krachtige productie ondersteunt door Norman Smith is hoorbaar in de afstelling tussen instrumentatie en zang. Daarmee is The Piper at the Gates of Dawn een hoogstandje uit het psychedelische tijdperk van de mannen.

5. The Wall (1979)

5. The Wall (1979)

Pink Floyd - The Wall

Ten tijde van de opnames voor het album The Wall waren de spanningen in de studio hoog opgelopen. De onvrede over de bijdrage van toetsenist Richard Wright betekende zijn laatste bijdrage aan het werk van de band tijdens het tijdperk Waters. Roger had twee concepten bedacht voor nieuw werk van de band, waar de groep uiteindelijk koos voor de rockopera The Wall. Producer Bob Ezrin werkte nauw samen met Roger Waters om uiteindelijk een 40 pagina’s dik script over het karakter Pink aan de band te laten zien. De hoofdpersoon wordt na een moeilijke jeugd een rockster en bouwt beetje bij beetje een muur rond hem op. Levend in isolement zakt hij weg in zijn depressies en verslavingen om uiteindelijk in zijn schuldige gevoelens de muur weer af te breken en zich te openen voor de wereld. Het verhaal werd in 1982 ook nog op indrukwekkende wijze verfilmt. Het langste album van de mannen vangt aan met In the Flesh?, waar Pink wordt gepresenteerd als rockster in een samenzijn van gitaren, synths en harmonieuze zang. De oorlog waarin zijn vader omkomt krijgt een vervolg met zijn jeugdige jaren in The Thin Ice. Via flashbacks wordt de luisteraar naar het drieluik Another Brick in the Wall geleid. In Waters kritiek op het gehele schoolwezen horen we in de funky klanken een schoolkoor. Het tweede deel kent zijn krachtigste uitkomst, met zijn baslijn van Waters en krachtige drums, gevolgd door de gitaarsolo van Gilmour. Een ander hoogstandje is het prachtige Mother, waarin Pink in gesprek gaat met zijn moeder. Met de vocalen van Waters en Gilmour bouwt het nummer zich op in de klanken van gitaren, orgels en drums. Het prachtige gitaarspel vormt ook de kracht van het angstaanjagende Goodbye Blue Sky, waarin de synths in hun donkerheid opdoemen. Naarmate het album vordert worden we verder in het leven van Pink geworpen, waar zijn mentale gesteldheid achteruit gaat. Na zijn agressieve uitlatingen opent het tweede gedeelte van het album met de gitaarklanken van Hey You. In het nummer is Pink afgezonderd in het totale isolement van zijn opgebouwde muur. De krachtige instrumentale gedeeltes van gitaren en drums vormen samen met de intensieve zang van Gilmour en Waters een waar pareltje op het album. Het tweede gedeelte van het album drijft daarna hoofdzakelijk door de treurnis van het verhaal met het orkestrale en bij vlagen intrigerende Is There Anybody Out There? als één van de hoogstandjes. De pure schoonheid komt echter binnenzetten met Comfortably Numb. De kracht van het nummer zit in de afwisselende vocalen van Waters en Gilmour en de indrukwekkende gitaarsolo’s van Gilmour. Ondersteunt door een dokter wordt Pink van zijn kwalen ontdaan. Het rustige drumritme van Mason en de orkestrale klanken omsluiten de gevoelloosheid van de hoofdpersoon en drijven langzaam af naar het aangrijpende slotstuk. Gilmour is op de top van zijn kunnen wanneer zijn vingers de gitaar bespelen alsof het zijn geliefde is. De terugkerende kracht van Pink zijn bestaanswijze wordt via de bombast van In The Flesh naar de opera van The Trial geleid. De orkestrale klanken laten de opgebouwde muur neerhalen om op Outside the Wall weer de buitenwereld in te stappen. The Wall is een tot in details uitgedacht verhaal, waarbinnen de lange speelduur de grootste vijand is. Op het album zijn een paar van Floyd’s meest verfijnde werkjes terug te vinden, maar staan aan de andere kant ook een aantal zwakkere tracks. Ondanks de oplopende spanningen tussen de bandleden kent het album een muzikaal krachtig geluid, mede door de tientallen gastmuzikanten die deel uitmaken van het geheel. De opnamesessies in diverse studio’s maken het geheel op productioneel gebied afwisselend. The Wall toont vooral de grootse macht van Roger Waters en zijn indrukwekkende schrijverskwaliteiten. Met het aangrijpende verhaal, de vele instrumentale lagen en harmonieuze zang kan The Wall mee in de bovenlaag van het werk van Pink Floyd.

4. Animals (1977)

4. Animals (1977)

Pink Floyd - Animals

Na het succes van Wish You Were Here, met zijn diepgewortelde emoties van het tijdperk van Syd Barrett, was Animals alweer het tiende album van het viertal. Het album is losjes gebaseerd op George Orwell’s politieke verhaal Animal Farm. De nummers vertellen het verhaal van de verschillende klassen uit de samenleving. De strijdlustige honden, de meedogenloze varkens en de hersenloze kudde schapen worden in de kritiek op de kapitalisatie door Roger Waters in beeld gebracht. De invloed van de overige bandleden in het concept zijn hierbij nogal beperkt, alleen Gilmour heeft een bijdrage met zijn Dogs. Dat Roger de leiding pakte gaf onder andere verzet van Gilmour en de onderliggende relaties tussen de vier bandleden kwam daarmee onder spanning te staan. Brian Humphries werd net als het op de voorganger aangesteld als geluidtechnicus, om het gebruik van de breed ingezette instrumentatie in goede banen te leiden. Na de korte introductie met het liefdevolle en rustgevende eerste deel van Pigs on the Wing krijgen in Dogs de zakenmannen ervan langs. Op het juiste moment slaan de honden toe in een wereld waarin de hebzucht naar geld wordt overgenomen. Op muzikaal gebied drijft het ruim een kwartier durende nummer door de funky klanken van de orgels van Wright en de uitspattingen van David’s gitaarwerk. Na het vocale werk in de eerste helft van het nummer neemt Waters het stokje over. Het terugkerende akoestische gitaarpatroon wordt in het tweede gedeelte door de getrainde honden ondersteunt. De verschillende technische aspecten zorgen voor de echoënde geluiden, blaffende honden en harmonieuze gitaarritmes. De varkens die aan de bovenkant van de maatschappij staan worden vormgegeven in de bluesy klanken van Pigs. De koebellen van Mason zorgen voor de landelijke klanken van het vasthoudende ritme van het nummer. De psychedelische aspecten keren terug in de talkbox van Gilmour. De klanken van toetsenist Wright worden in het geheel wat meer naar achter gedreven en laten vooral de gitaren en synths de toon van het nummer zetten. Zijn pianospel komt beter tot recht in opvolger Sheep, waar de hersenloze menigte de grootmachten van de maatschappij volgen. De indringende en wrede klanken van Waters woede doemen op in de synths en elektronische klankeffecten. De woeste menigte valt aan totdat de honden zijn uitgemoord. Het album wordt afgesloten door het vriendelijke omhulsel van Waters liefdesuitingen aan zijn vrouw Carolyne Christie. Animals is met zijn politieke statements en zwaar beladen soundeffecten het meest intrigerende werk van Pink Floyd. Waters leiderschap toont zich in zijn bijna volledige creatie van het album. Het viertal weet echter per persoon een indruk af te leveren in de muzieklandschappen dat het album rijk is. Met zijn bij vlagen terugkerende psychedelische patronen en krachtige productie behoord Animals tot de top van Floyd’s muzikale universum.

3. Meddle (1971)

3. Meddle (1971)

Pink Floyd - Meddle

Na de psychedelische elementen van voorganger Atom Heart Mother vormt Meddle het omslagpunt in de muzikale richting van Pink Floyd, met de progressieve inslag gaat Meddle in op het perfectioneren van The Floyd sound. Ieder bandlid toont zijn invloeden in de zestal composities dat het album rijk is. Het gebrek aan een overkoepelend thema maakt dat niet elk nummer dezelfde muzikale lijn volgt. Openingstrack One of These Days voert zich door de klanken van Waters basgitaar, synths en orgelklanken heen. Het samenspel tussen de vier bandleden leeft op in de experimentele klanken. David Gilmour weet zich als gitarist te ontwikkelen in hoogstaande gitaarsolo’s, waarin de swingende onderliggende laag van percussie en piano het geheel in zijn ritme houdt. A Pillow of Winds voert de luisteraar door de rustgevende en liefdevolle zang van Gilmour. Fearless voert zich met zijn langzame tempo naar de diepzinnige gitaarklanken toe. Het nummer klimt zich beetje bij beetje op tot in de nok van het stadion om You’ll Never Walk Alone te laten weerklinken. Roger’s San Tropez en het gezamenlijke Seamus doen zich afzonderen van de muzikale structuur van de rest van het album. De jazzy en bluesy klanken vormen twee korte nummers die zich nergens echt omhoog weten te werpen. Dit geldt niet voor één van de meest epische muziekstukken uit het werk van Pink Floyd. Echoes is een nummer dat zich opbouwt vanuit complete stilte. Het echoënde begin wordt al snel verruilt voor orgels, gitaren en de meest bizarre soundeffecten. Vanaf zeven minuten slaat de sfeer om naar een funky middenstuk. De klanken van David Gilmour zijn gitaar brullen om zich heen, terwijl Wright snel over de orgeltoetsen heen wrijft. Het buitenaardse bestaan doet zijn herintrede vanaf elf minuten. Gevaar ligt op de loer als de duistere muziek de spanning opzweept.  De vervreemde klanken van krijsende meeuwen zijn het begin van het eind. De gitaren worden op scherp gezet en komen samen met de drums en het orgel opzetten. De teksten lijken de muzikale complexiteit te ondersteunen, maar zijn vooral gericht op de mensen en hun onderlinge relatie. Het onheilspellende van het buitenaardse en de vragen van ons bestaan sijpelen naarmate het nummer vordert steeds verder je gedachten binnen. Vragen die je ver uit de kosmos werpen om je als stofje door een ver bestaan heen te laten zweven. Het einde van het nummer laat je machteloos achter in verwarring. De progressieve elementen van Meddle komen vooral tot hun recht in het opening- en slotnummer. Het krachtige samenspel en de tot in de puntjes uitgewerkte delen van deze twee nummers maken het één van de meest verfijnde werken van Floyd. Op productioneel gebied zijn dit ook de nummers die van de verschillende opnamesessies kwalitatief het beste tot hun recht komen.

2. The Dark Side of the Moon (1973)

2. The Dark Side of the Moon (1973)

Pink Floyd - The Dark Side of the Moon

Pink Floyd wist hun muzikale stijl beetje bij beetje op te bouwen, waar de progressieve elementen van hun muziek in voorganger Meddle al duidelijk aanwezig waren. De complexiteit van opvolger The Dark Side of the Moon ligt zowel op productioneel, muzikaal als tekstueel gebied. Technicus Alan Parsons is verantwoordelijk voor de meest verfijnde opnametechnieken die er begin jaren zeventig voor handen waren. De thema’s van het album voeren zich door het menselijk leven vol conflicten, mentale problemen, de dood en het samenzijn. Het album opent met het geluid van een hartslag in Speak to Me, waarna verschillende nummers van het album in korte geluidsfragmenten voorbij komen. Met de overgang naar Breathe worden de klanken van de pedal steel gitaar bespeeld door Gilmour en de elektrische pianoklanken van Wright hoorbaar. Het instrumentale On the Run is een psychedelische rollercoaster waarin de experimentele geluiden van de synths naar voren komen. De tijdreis van het nummer voert zich verder in het klokkenspel van Time. Het nummer kent met zijn funky inslag een krachtige doorloop in de gitaarsolo’s van Gilmour. De imposante compositie met harmonieuze zang sleept je door het verstrijken van de tijd heen. The Great Gig in the Sky wordt met het hammondorgel van Wright opgedreven naar de vocale solo’s van zangeres Clare Torry. Het tweede gedeelte opent met de single money, de albumversie kent echter de volledige versnelling waar het nummer zich doorheen speelt. Met de saxofoonsolo van Dick Parry en de krachtige gitaarsolo wordt het ritmische patroon van enige afwisseling voorzien. Het meeslepende Us and Them weet hierna de kracht van depressies en isolatie te benadrukken. De progressieve elementen en de jazz fuseren in de ontspoorde wereld waar het nummer doorheen voert. Any Colour You Like bouwt zich hierna gestaag op in de jammende klanken van de synths en orgels. Waters gaat met zijn inspiratie van voormalig frontman Syd Barrett’s in op zijn mentale gesteldheid in Brian Damage. Met de klanken van Meddle’s if en psychedelische invloeden voeren de orgels en gitaren zich door naar de Eclipse. The Dark Side of the Moon sleurt de luisteraar door de fasen van het menselijk leven heen en weet zich met zijn technische snufjes tot een muzikaal spektakel op te bouwen. De opnames op 16 sporen en het gebruik van loops en analoge synths maken van het album een technisch hoogstandje. De vier bandleden weten zich samen te voegen tot een zeer getalenteerd muzikaal gezelschap, waarbinnen de teksten van hoofdzakelijk Waters ver de diepte in gaan. De samenkomst van instrumentatie, de nieuwste opnametechnieken en de verbluffende onderlinge reactie maken het tot één van de meesterwerken uit de muziekgeschiedenis.

1. Wish You Were Here (1975)

1. Wish You Were Here (1975)

Pink Floyd - Wish You Were Here

Na het succes van The Dark Side of the Moon waren de bandleden psychisch en emotioneel moegestreden. Ondanks de moeilijke omstandigheden en onderliggende relaties begonnen de bandleden begin 1975 met het opnemen van opvolger Wish You Were Here. Roger Waters bedacht in de eerste weken van de opnames voor het album het concept rondom kameraadschap, hetgeen sinds het vertrek van Syd Barrett in 1965 langzaam aan het verdwenen was binnen de band. Naast de gevoelens naar het verleden toe staat het album ook vol met kritische noten naar de hongerige muziekindustrie naar commercieel succes. Aangezien geluidstechnicus Alan Parsons zijn eigen succesvolle weg ging, besloten de bandleden Brian Humphries opnieuw aan te stellen. Tijdens de opnames voor het album verscheen Syd Barrett plots in de studio. Niemand van de band herkende hem in eerste instantie door zijn overgewicht en kaal geschoren hoofd. Toeval of niet, ze waren op dat moment met de opname bezig van Shine on You Crazy Diamond, een ode aan Syd Barrett. Shine on You Crazy Diamond is de beste ode die je, je als mens kunt wensen. Het negendelige gevaarte begint met een langdurige opbouw. Een opbouw die bol staat van de geluidseffecten en blazers. Na de introductie van het gitaarspel van David Gilmour ontstaat de kenmerkende melodielijn die door de rest van het nummer heen loopt. De bluesy klanken van Syd’s theme worden ondersteunt door het drumspel van Nick Mason en de klanken van de basgitaar van Roger Waters. Richard Wright zorgt voor de onderlaag met orgel en piano. Gilmour bouwt laag bij laag aan zijn gitaarsolo als na een kleine 9 minuten het zangstuk begint. Waters en Gilmour denken in hun roes terug aan de tijd van de crazy diamond (Syd). Een tijd waarin de humor van Syd de band tot waanzin dreef. De saxofoon neemt de boel over en voegt zijn jazzy invloed toe aan het geheel. Daarna verdwijnen de klanken langzaam aan. De synths voeren de helse muziekwereld van Welcome to the Machine aan. Het warme welkom wordt verstoort door de opkomende lust van de muziekindustrie. De tape effecten en de orgelklanken van Wright vormen een gestage opbouw aan muzikale lagen, waarover Gilmour zijn gitaar doet bespelen. De blues en funk verwelkomen zich op het swingende Have a Cigar. Met de klanken van de elektrische piano en synths wordt de zang van folkmuzikant Roy Harper de lucht in geblazen. De gitaarklanken voeren de synths naar de hebzucht van de muziekindustrie. Roy weet zijn vocalen in volle kracht de geluidseffecten in te werken. De depressies van Syd worden in Wish You Were Here aan de muziekwereld gekoppeld. De radioklanken van het begin gaan over in de sferische klanken van de akoestische gitaar en piano. Meeslepend en bedreven bezingt Gilmour de pijnlijke klanken van een ver verleden. Het tweede gedeelte van Shine on You Crazy Diamond werkt zich door de machtige gitaarpartijen van Gilmour heen. De synths en pianoklanken voegen wat minder diepgang toe dan in het eerste deel, maar slaan na vier minuten terug naar Syd’s theme. De funky klanken van Wright’s keyboard worden ondersteunt door de minimoog synthesizer en de clavinet. De klanken van de sluitingsmars sterven langzaam uit zoals Syd zijn laatste adem uitblies in 2006. Op Wish You Were Here weten de bandleden zich nog één keer volledig op te laden, gedreven in de emoties van een ver verleden. De experimentele krachten van de VCS3 synths, keyboards, percussie en gitaren slepen zich door het meest verfijnde werk van de Floyd. Met pijn in het hard wordt het fijne juweeltje herdacht in de tot in de puntjes uitgedachte composities. De vele opnamesessies leverden uiteindelijk het ultieme product op uit het tijdperk van Pink Floyd. De samenkomst van de technische hoogstandjes, het perfectionisme, de emotionele teksten en de zwaar beladen instrumentele gedeeltes maken Wish You Were Here tot het meest complete meesterwerk uit de muziekgeschiedenis.

Lees ook eens

Top 5 muziekdocumentaires uit 2015

Top 5 muziekdocumentaires uit 2015

De laatste jaren verschijnen er in steeds grotere aantallen muziekdocumentaires over zowel muzikanten, platenzaken als opnamestudio’s. …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *