Top 20 Albums van 2015

Top 20 albums van 2015

Zo aan het eind van 2015 maken we de balans op van een waardig muziekjaar. Het jaar waarin oudgedienden als David Gilmour, Neil Young en Brian Wilson van zich lieten horen, ook al was dat niet altijd in de positieve zin van het woord. Het was zeker ook het jaar van de samenwerkingen tussen artiesten, zoals het vocaal sterke EL VY en de bluesrock van The Dead Weather. En dan waren er nog een aantal zeer geslaagde comebacks van artiesten waar we al langere tijd niet van gehoord hadden, met Jeff Lynne’s Elo en The Chills als hoogtepunten. De opleving van de britpop kwam er met nieuwe albums van Blur en Noel Gallagher’s High Flying Birds. We hebben het dan nog niet eens gehad over de langdurende albums van Kamasi Washington en Swallow the Sun. Maar het was toch vooral het jaar van de hoogwaardige folk, progrock en blues, waarbij artiesten als Sean Taylor, Gazpacho en Barock Project net te kort kwamen voor een plekje bij de bovenste 20.  Mislukkingen waren er ook, zo drijft Coldplay steeds meer af van hun noemenswaardige eerste albums en slaan Mumford & Sons de plank volledig mis door afscheid van hun geliefde banjo te nemen. Allemaal artiesten die met hun albums de eindlijst niet hebben gehaald, welke albums wel tot de top 20 van 2015 behoren kan je hieronder lezen.

20. Mystery - Delusion Rain

20. Mystery - Delusion Rain

Mystery - Delusion Rain

In de jaren negentig kon bandleider Michel St-Père met veel moeite zijn project Mystery van de grond krijgen. Pas echt succesvol werd de Canadese band toen ze in 2007 een geslaagde comeback maakte. Delusion is alweer hun vierde album sinds de band hun weg hervatte. Hoewel de samenstelling van de band nogal eens verschilt blijft multi-instrumentalist Michel St-Père de constante factor en drijvende kracht in de samensmelting van de progressieve en symfonische rock. Delusion Rain laat de breedte aan muziekstijlen horen, waarbinnen de klankvolle composities tot een éénheid worden gesmeden. Zanger Jean Pageau weet de teksten van een emotionele laag te voorzien en krijgt daarbij steun van breed opgezette melodielijnen met uitgebreide instrumentatie. De pure kracht van Wall Street King, de herhalingen in Delusion Rain en de tempowisselingen van A Song for You maken het album tot één van de hoogtepunten van de band.

Lees de recensie

19. Daniel Norgren - Alabursy

19. Daniel Norgren - Alabursy

Daniel Norgren - Alabursy

De Zweedse muzikant Daniel Norgren heeft zich sinds zijn debuutalbum in 2007 tot één van de meest ontroerende muzikanten binnen de folk en rock opgewerkt. Zijn muziek draagt een massa aan emotionele diepte en met zijn album Beck uit 2013 wist hij zich meer tot het Zweedse muzieklandschap door te dringen. Alabursy is een sfeervolle plaat, waarbinnen de breekbare vocalen van Norgren een ongekende droefenis laten horen. De klanken van zijn akoestische gitaar, piano en orgel vormen de rustgevende sfeerpatronen, waarin de bosrijke omgeving van zijn Zweedse huisje tot leven komt. Daniel heeft niet meer dan de ondersteunende instrumentatie nodig om zijn zang naar een hoger niveau te tillen. Het aangrijpende Why May I Not Go Out and Climb the Trees? en de accordeon op Everything You Know Melts Away Like Snow laten een man zien die door zijn sterk aanwezige emoties de dagen doorbrengt. Een klein juweeltje in een succesvol jaar voor de Zweed.

18. Jason Isbell - Something More Than Free

18. Jason Isbell - Something More Than Free

Jason Isbell - Something More Than Free

Jason Isbell maakte furore met de hoogwaardige rock van de Amerikaanse Drive-By Truckers, maar besloot in 2007 voor eigen succes te gaan. Dit pakte goed uit met twee jaar geleden het meesterwerk Southeastern als bekroning op zijn harde werken. De singer-songwriter laat op Something More Than Free opnieuw horen dat zijn kracht als tekstschrijver zich niet alleen beperkt tot de alom bekende liefdesperikelen. Zijn poëtische teksten voeren zich door alle kanten van het leven, van het leven bij de dag op 24 frames tot aan de vermoeidheid van het vele werken op Something More Than Free. De toevoeging van een breed scala aan instrumenten, zoals gitaren, fiddle en orgel, geven een muzikale diepte waarin zowel de country ballads als de stevige rock zich aandoet. Maar wat het album vooral naar een hoger niveau tilt zijn de vocalen van Jason, soms doortastend en rauw en op andere momenten vol emoties en helder, maar altijd met een deep southern touch. Misschien dat het niet de krachtige impact heeft van Southeastern, maar Jason Isbell laat horen dat hij een blijvertje is binnen de top der singer-songwriters.

17. Buddy Guy - Born to Play Guitar

17. Buddy Guy - Born to Play Guitar

Buddy Guy - Born to Play Guitar

Van veel blueslegendes hebben we inmiddels afscheid moeten nemen, zo stierf in mei dit jaar de muzikale grootheid BB King. Eén van de meesters uit de Chicago blues is gelukkig nog in ons midden, Buddy Guy is zijn naam. De invloedrijke Amerikaanse muzikant kan worden gerekend tot de beste gitaren van de wereld en zijn kunstjes staan op Born to Play Guitar weer gerant voor het beste wat de blueswereld teweeg bracht. Vooruitstrevend als hij is toont de 79-jarige Buddy aan vernieuwing binnen het genre niet uit de weg te gaan, zo horen we de stevige bluesrock in combinatie met het harde werk van ZZ Top’s Billy Gibbons op Wear You Out. Andere samenwerkingen op het album zijn onder andere die met Kim Wilson en Joss Stone. De klassieke blues is alom aanwezig in de titeltrack en nummers als Crazy World. Toch zijn het vooral die kleine vernieuwende klanken in nummers als Thick Like Mississippi Mud en Whiskey, Beer & Wine die de pionier uit de blues laten schitteren. De dood van BB heeft Guy niet onberoerd gelaten, zo toont de prachtige ode Flesh & Bone in samenwerking met Van Morrison. Buddy Guy toont wederom aan waarvoor hij op deze wereld is gebracht, Born to Play Guitar.

16. Dave Gahan & Soulsavers - Angels & Ghosts

16. Dave Gahan & Soulsavers - Angels & Ghosts

Dave Gahan & Soulsavers - Angels & Ghosts

Het Britse producersduo Soulsavers ging in 2012 voor het eerst de samenwerking aan met Depeche Mode’s frontman Dave Gahan. Het tweede album zet de zanger volledig neer in de muzikale samensmelting van de gospel en blues. De samenwerkingen met verscheidene muzikanten brengt het album in een breed geluid, waarbij gitaren en orkestrale klanken centraal staan. Neem het bluesy ritme van de openingstrack Shine, waar de gospel de weg naar vergeving weergeeft. De vrijheid van het woord kent zijn kracht in de power van You Owe Me en de treurnis van One Thing. De orgelklanken vormen de donkere kracht van het hoogtepunt All of This and Nothing. Soulsavers leveren de perfecte muzikale ondersteuning om de misstappen van Dave’s bestaan aan het licht te brengen en zijn zonden te doen vergeven.

Lees de recensie

15. Richard Hawley - Hollow Meadows

15. Richard Hawley - Hollow Meadows

Richard Hawley - Hollow Meadows

Richard Hawley maakte op zijn voorgaande album Standing at the Sky’s Edge een omslag naar de wat stevigere kanten van de rockmuziek. Op Hollow Meadows pakt hij terug naar een rustiger geluid met de akoestische gitaar en de toevoeging van de strijkers. Het zijn vooral de diep doordringende vocalen en de teksten die teruggrijpen naar Sheffield en zijn weg des levens waar de pure kracht van Hawley in schuilt. Openingstrack I Still Want You weet dit op een bijzonder fraaie wijze bloot te leggen, maar ook de indringende klanken van Heart of Oak laten de grote klasse van Richard zien. Je volledig neerzetten in verdriet doet het aangrijpende Tuesday pm. De troubadour weet zich hiermee als de man van zijn generatie neer te zetten.

14. Asaf Avidan - Gold Shadow

14. Asaf Avidan - Gold Shadow

Asaf Avidan - Gold Shadow

De Israëlische muzikant Asaf Avidan wist zich in de kijker te spelen met zijn folk rock band The Mojos en scoorde in 2012 onverwachts een hit met de mix van zijn One Day. Gelukkig laat Asaf niet nogmaals zijn muziek op een matige wijze de kracht ontnemen, want een groot talent mag hij op 35-jarige leeftijd nog steeds genoemd worden. Kenmerkend is zijn fragiele en kwetsbare stemgeluid, waarmee hij zonder moeite zijn poëtische teksten bij je laat binnendringen. Op Gold Shadow weet hij dit te vermengen met de meest uiteenlopende instrumentatie. De funky klanken van The Jail That Sets You Free weet in het ritmische geheel de moeilijke persoon die hij is in het licht te zetten. Een ander muzikaal hoogstandje is de bombast van Little Parcels of an Endless Time, rauw en aan de andere kant ook heel swingend. Het ware juweeltje komt echter in de vorm van de titeltrack, intrigerend, ontroerend en beangstigend zijn termen die hier bij opdoemen. Waar de piano een nummer kan dragen vormt ook de toepassing van het orkest met strijkers en blazers en zijn gitaarspel een welkome aanvulling op het album. Als het tweede gedeelte net zo krachtig was als het eerste had Asaf zich in de absolute top van de lijst kunnen plaatsen, maar net als zijn voorganger Different Pulses is Gold Shadow een meer dan noemenswaardig album.

Lees de recensie

13. Noah Gundersen - Carry the Ghost

13. Noah Gundersen - Carry the Ghost

Noah Gundersen - Carry the Ghost

De keuze van de Amerikaanse muzikant Noah Gunderson om op zijn tweede solo album voor een voltallige band te kiezen pakt wonderbaarlijk goed uit. Het oud-lid van The Courage kijkt op Carry the Ghost terug op de afgelopen jaren als muzikant en liet zich onder andere inspireren door Neil Young’s Tonight’s the Night. Deze invloeden zijn zeker terug te horen in zijn rauwe gitaarspel, maar hij weet ook zijn eigen kracht als muzikant volledig tot ontplooiing te laten komen. De verbroken liefde in een nummer als Slow Dancer weet zich op indrukwekkende wijze om de luisteraar heen te sluiten, aangevoerd met het pianospel en ontwikkeld naar de aangrijpende gitaarklanken. Nummers als Halo en Heartbreaker tonen aan wat de gitaarkunstenaar teweeg kan brengen in zijn solo’s en voeren zich terug naar de persoonlijke kwellingen uit Noah’s verleden. De donkere en ruige laag afgewisselt met de meer ingetogen klanken maken Carry the Ghost tot een bijzonder fraai muziekstuk van dit jaar.

Lees de recensie

12. Benjamin Clementine - At Least for Now

12. Benjamin Clementine - At Least for Now

Benjamin Clementine - At Least for Now

Het levensverhaal van de pas 27-jarige Benjamin Clementine kent diepe dalen in de tijd van het leven in armoede in de straten van Parijs. Het muzikale talent wist zich echter in de muziek te laten opleven en werd gelukkig ontdekt door iemand uit de muziekwereld. Na twee EP’s geeft hij op zijn albumdebuut een aangrijpend inkijkje in zijn vocale bereik als spinto tenor en zijn levensloop in zijn jonge dagen. De climaxen bouwen zich op in zijn vocale diepte, goed voor opera’s en net zo geschikt om zijn levensverhaal te dragen. En dat doet hij met verve, neem het verhaal van Winston Churchill’s Boy, aangrijpend en met de pianoklanken en strijkers van een ongekende diepte voorzien. Zijn expressies en poëtisch getinte nummers vormen een aanknopingspunt met de beste vocalisten uit de muziekindustrie. Zelfs een doorlopende melodielijn als in London weet hij in volle glorie op te pakken in zijn vocale vermogen. De bombast van de uitspattingen en de aangrijpende klanken van strijkers en piano verbinden zijn zang net zo zeer met de klassieke muziek en opera als met de pop en soul. Zo kent Condolence een ritmisch geheel en weet Cornerstone de eenzaamheid van het bestaan de hoogte in te werpen. Als Benjamin deze weg weet te vervolgen gaan we nog veel plezier beleven aan dit muzikale talent.

Lees de recensie

11. Israel Nash - Israel Nash's Silver Season

11. Israel Nash - Israel Nash's Silver Season

israel Nash'S Silver Season

De Amerikaanse Israel Nash heeft zich sinds zijn debuut in 2009 door de countrymuziek naar een meer psychedelisch en atmosferisch geheel ontwikkeld. Een verschillend geluid, maar allebei effectief om zijn wonderlijke sferen de hoogte in te werken. Op zijn Silver Season weet hij zich met de band het Texaanse landschap, waar ook zijn studio ligt, in te spelen. Het zijn de poëtische teksten, harmonieën in zang en de verfijnde melodielijnen die de nummers op bijzonder fraaie wijze vormgeven. Parlour Song richt zich op als herdenkingstocht na de tragische schietpartij in Sandy Hook, verpakt in psychedelische klanken en fijnzinnige harmonieën. De vrienden die komen en gaan vormen de muzieklandschappen op Strangers en de reislustige mens vangt Nash op in zijn aangrijpende zang op Mariner’s Ode. Het album vormt de perfecte afwisseling tussen de countrymuziek en de psychedelica en laat Nash met zijn band een toonbeeld van warmte neerzetten.

Lees de recensie

10. Anna von Hausswolff - The Miraculous

10. Anna von Hausswolff - The Miraculous

Anna von Hausswolff  - The Miraculous

De Zweedse zangeres en multi-instrumentalist Anna von Hausswolff begon ooit in alle rust op de piano, voordat ze zich op Ceremony het orgel op indrukwekkende wijze eigen maakte. Op haar derde album The Miraculous pakt ze het zelfs nog groter aan, ze reisde speciaal af naar het Zweedse plaatsje Piteå om daar het machtige 9.000 pijpen tellende kerkorgel te bespelen. De plaats waar The Miraculous over gaat wordt gekenmerkt door de schoonheid, maar tevens het aangrijpende verleden en dat is te horen op de plaat. Zo zorgen de orgelklanken, drums en gitaren voor een bij vlagen hevig geluid op Discovery, maar toont het nummer ook het imposante bereik van vier octaven van Anna. De kracht van haar stem vermengt met de hevigheid van de drones en gitaren doen het tegen de metal aanduwen, maar op andere momenten weet ze te verrassen met loepzuivere akoestische gitaarklanken en haar uiterst secure stem. De fantasiewereld weet zich op schitterende wijze op te bouwen in het ruim 10 minuten durende Come Wander with Me / Deliverance. Het zwaar beladen album toont de melancholie, maar toch ook de angstaanjagende werkelijkheid van wat de magische plek ooit was.

Lees de recensie

9. Antimatter - The Judas Table

9. Antimatter - The Judas Table

Antimatter - The Judas Table

In de begintijd van het bestaan van Antimatter waren het nog Duncan Patterson en Mick Moss die de sferische en beladen progrock van de band ontwikkelde, maar sinds het vertrek van Patterson in 2005 heeft Moss stapje voor stapje het niveau van Antimatter omhoog getild. Het derde album onder zijn hoede kan worden gezien als het kalmere broertje van het in 2012 verschenen Fear Of A Unique Identity. De persoonlijke teleurstellingen in het leven van Moss slaan in als een bom in zijn aangrijpende zang en diepgaande melodielijnen. Zo vormt albumopener Black Eyed Man zich op meeslepende wijze rondom het donkere bestaan van het leven en weet de elektrische piano op Killer een zwaar beladen geheel vorm te geven. Het dreigende gitaarspel is alom aanwezig en de bijdrages van sessiemuzikanten als Glenn Bridge en Rachel Brewster weten de nummers van extra kracht te voorzien. Een ander schitterend opgebouwd nummer is Stillborn Empires, dat vol met pijnlijke herinneringen staat en de duistere kant van het leven naar voren haalt. The Judas Table is geen ligt verteerbaar album, maar het absolute hoogtepunt van het levenswerk van Mick Moss.

Lees de recensie

8. Kurt Vile - B’lieve I’m Goin Down…

8. Kurt Vile - B’lieve I’m Goin Down…

Kurt Vile - B'lieve I'm Goin Down...

Het is alweer zes jaar geleden dat Kurt Vile afscheid nam van het inmiddels zeer succesvolle The War on Drugs. De Amerikaanse muzikant zat ondertussen niet stil, want hij bracht al vijf soloalbums uit, waarvan zijn voorlaatste werk Wakin on a Pretty Daze zijn groei als tekstschrijver op indrukwekkende wijze weergaf. Op B’lieve I’m Goin Down laat hij opnieuw de ontwikkeling zien die hij heeft doorlopen, om met zijn donkere humor en nette gitaar- en pianospel de klanken tot leven te laten komen. Of hij nou voor de spiegel in Pretty Pimpin kijkt naar de man wie hij ooit was, of op Life Like This in een doorlopende cyclus terecht komt, zijn kijk op het leven brengt hij als een klankrijk gedicht. Het album kent een krachtige productie, waarop zelfs de banjo uiterst fraai uit de hoek komt. Op het album zijn het toch ook de herinneringen aan zijn muzikale held Neil Young die een nummer als Wild Imagination als een prachtige afbeelding laten ontwikkelen. Met een knipoog naar de huidige wereld en zijn rustgevende gitaarspel doet Vile niet onder voor The War on Drugs, sterker nog hij blijft groeien als muzikant en heeft daar geen voltallige band voor nodig.

Lees de recensie

7. Iron Maiden - The Book of Souls

7. Iron Maiden - The Book of Souls

Iron Maiden - The Book Of Souls

Iron Maiden is een band die zichzelf al lang en breed bewezen heeft als belangrijke kracht in de ontwikkeling van de metal gedurende de jaren tachtig. Sinds frontman Bruce Dickinson eind jaren negentig terugkeerde in de band wisten de mannen eens in de paar jaar weer een nieuw album uit te brengen. Hun album The Book of Souls is niet zomaar een plaat, het is met zijn 92 minuten het langste werk van de band en kent ook een aantal nummers die de 10 minuten ruimschoots overschrijden. De lange speelduur doet echter niets af aan het meeslepende en krachtige geheel. De muur aan gitaarklanken en de oude vertrouwde stem van Bruce brengen The Book of Souls tot een hoogwaardig muziekstuk. Al zijn hier en daar de lijntjes dun naar de muziek uit het verleden, een nummer als The Red and the Black houd je 13 minuten in de greep. De afwisseling tussen rustmomenten en versnellingen ontwikkeld zich in het nummer tot een geweldig schouwspel. De titeltrack is een ander aangrijpend muziekstuk, beginnend in de klanken van de flamenco en ontwikkelend naar melodieuze gitaarsolo’s in een zoektocht naar het bestaan. Het slotstuk Empire of the Clouds is van uitzonderlijke klasse, zelfs de piano bespeelt Dickinson met verve. Het verhaal van het machtige luchtschip de r101 neemt een tragische wending, maar het secure gitaarspel weet een fraaie ode te vormen. Iron Maiden toont zich met The Book of Souls nog lang niet moegestreden en ze leveren één van hun meest aangrijpende albums af sinds Dickinson’s return.

Lees de recensie

6. The Slow Show - White Water

6. The Slow Show - White Water

The Slow Show - White Water

Sporadisch verschijnt er een debuutalbum waarmee een band in één klap een ongekend hoog niveau toont. De Engelse band The Slow Show krijgt het voor elkaar op het aangrijpende White Water. De band kon al op enige aandacht rekenen door in het voorprogramma van Elbow te staan en speeltijd te krijgen op de Britse radio, maar met hun debuutalbum wordt hun talent pas echt duidelijk. Hoe een nummer als Dresden zich in de klanken van een kerkkoor opbouwt tot een sfeervol sprookje, zanger Rob Goodwin weet met zijn diepgaande zang het beste uit de muzikale wegen te halen. Een ander nummer dat van begin tot eind weet overtuigen is het sprankelende, maar ook uiterst fragiele Bloodline. Doordrenkt met emoties en zowel in de opbouw als dragende kracht van Rob Goodwin’s vocalen een  levenslijn die blijft doorlopen. In de muziek is zeker een link te leggen naar het hoogstaande werk van The National, maar nergens ligt dit in de weg voor de indrukwekkende ontwikkeling van het klankenspel van The Slow Show. Niets minder dan lof voor dit debuut van de band.

Lees de recensie

5. Anekdoten - Until All the Ghosts Are Gone

5. Anekdoten - Until All the Ghosts Are Gone

Anekdoten - Until All the Ghosts Are Gone

Muzikanten uit Zweden lieten in 2015 in grote getale van zich spreken, zo ook de sinds 1990 bestaande progrock band Anekdoten. Ooit begonnen als King Crimson cover band groeide ze uit tot een constante kracht binnen het genre, totdat het na 2007 stil werd rondom een nieuw studioalbum. De mannen zijn terug en opereren op een niet te misstaan niveau, de mellotron en intrigrerende gitaarriffs brengen en machtig muzikaal spel teweeg. Zo legt opener Shooting Star de link met de hoogtijdagen van de progrock in melodieuze structuren en fascinerende solo’s. Jan Erik Liljeström heeft zich meer en meer ontwikkeld als zanger en na de lange tussenstop bewijst hij dat zijn zang prima aansluit bij de muzikale keuzes. Waar het echter vooral omdraait zijn de ingenieuze solo’s op de mellotron door Anna Sofi Dahlberg en de gitaarpartijen van Nicklas Barker. Een nummer als Writing on the Wall is van pure schoonheid en weet de verbinding te leggen met de hedendaagse progrock. Op Our Days Are Numbered staan de instrumenten volledig centraal en doet men zelfs de hoogtijdagen van Crimson herleven. De acht jaar dat we hebben moeten wachten worden in de melodieuze, hevige, uitgestrekte en meest fascinerende klankpatronen volledig goedgemaakt.

Lees de recensie

4. Unreal City - Il Paese del Tramonto

4. Unreal City - Il Paese del Tramonto

Unreal City - Il Paese del Tramonto

Italiaanse progrock, het doet ons vooral herinneren aan de hoogtijdagen van Premiata Forneria Marconi (PFM) en Banco del Mutuo Soccorso. Toch zijn er ook in de hedendaagse muziekwereld nog artiesten actief die de tijden van deze grootmeesters nieuw leven inblazen. Neem het hoogwaardige debuut La Crudeltà Di Aprile van de Italiaanse band Unreal City uit 2013 en je weet dat er sporadisch nog van die pareltjes verschijnen in het Italiaanse progrock landschap. Het kwartet weet gesteund door enkele gastmusici een ruim 1 uur durend meesterwerk neer te zetten. Het is de grote hoeveelheid aan instrumentatie die zowel de wisselingen in tempo als in melodielijnen teweeg brengen. De ouverture waarmee het album start is nog maar een klein voorproefje op wat komen gaat. De mengeling van klanken van de mellotron, moog, strijkers, percussie en gitaren vormen een structurele complexiteit die alleen met het grootste perfectionisme tot een krachtig geheel kan worden gesmeden. En dat is dus precies wat de Italiaanse opera van Emanuele Tarasconi teweeg brengt, om nog maar niet te spreken over het epische 20 minuten durende slotstuk. Het album Il Paese del Tramonto doet het beste uit de Italiaanse progrock vermengen met de hedendaagse invloeden en kneed dit tot een weerzinwekkend geheel.

Lees de recensie

3. Daniel Norgren - The Green Stone

3. Daniel Norgren - The Green Stone

Daniel Norgren - The Green Stone

De Zweedse muzikant Daniel Norgren levert een ongelooflijke prestatie af door binnen een halfjaar twee totaal verschillende en hoogwaardige albums af te leveren. Op de 19e plek stond Alabursy, maar met The Green Stone komt het absolute hoogtepunt voor het jaar van de Zweed. Opgenomen diep in de Zweedse bossen zijn het de persoonlijke verhalen van Daniel die zich tot in het binnenste van de ziel doordringen. De orgelklanken en het ondersteunende gitaarspel brengen aangrijpende muzieklandschappen teweeg, waarbinnen de emoties de overhand nemen. Are We Running Out of Love? is zo’n diep bedroevend pareltje waar de kwetsbare stem van Daniel gevaarlijk dichtbij komt. Ook de meer zonnige klanken op een nummer als I Waited for You overtuigen op elk moment, het wachten op die ene persoon drijft de liefde naar hogere sferen. Geen nummer doet het album tekort, van de blues van My Rock Is Crumbling weet hij zonder enige moeite je sprakeloos achter te laten in het orgelspel op Beyond Words. De warme klanken van Daniel’s stem doen vriendschappen in Everlasting Friend tot grote hoogtes stijgen. Het jaar 2015 staat voor altijd in mijn geheugen gegrift als het jaar van de uitmuntende prestatie van Norgren.

Lees de recensie

2. Riverside - Love, Fear and the Time Machine

2. Riverside - Love, Fear and the Time Machine

Riverside - Love, Fear and the Time Machine

De Poolse band Riverside opereert vanaf het debuut Out of Myself uit 2003 op zo’n constant hoog niveau dat je bij elk nieuw album je twijfels hebt of het weer zal lukken. En ja ze krijgen het weer voor elkaar op Love, Fear and the Time Machine. Het zijn opnieuw de fraaie muzikale composities die uit het brein van frontman Mariusz Duda neerdalen op ons, zei het in een iets rustigere setting dan de voorgangers. Vanaf opener Lost is het raak in de muzikale keuzes en de warme zang van Mariusz. Piotr is de man die de meest indrukwekkende gitaarsolo’s uit zijn vingers tovert. Het album voert je van beangstigende gevoelens naar een uitweg in de benauwde omgeving van het menselijk bestaan. De muzikale lijn wordt getrokken door een strak geregisseerd concept, waarbinnen zowel de gestage opbouw op de drums als de melodieuze klanken van het hammond orgel voor een volwaardig geluid zorgen. De kracht van de warme klanken nemen een nummer als Addicted mee in de online verslaving van de hedendaagse wereld. Een nummer die de gedrevenheid van de band in volmaakte vorm laat zien is Caterpillar and the Barbed Wire, het geheel van gitaren, synths en percussie bouwt zich op in een sferische en kleurrijke wereld. Discard Your Fear weet als steviger nummer, met de inbreng van Joy Division en The Cure, de angsten van het album om te zetten in positivisme met het oog op de toekomst. Riverside vindt de weg naar nieuwe hoogtes in de warme klanken, poëtische teksten en aangrijpende gedachten, goed voor een 2e plaats in de albumlijst van 2015.

Lees de recensie

1. Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase.

1. Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase.

Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase.

Het was eind februari toen de man achter de successen van Porcupine Tree, Blackfield en No-Man met zijn vierde soloalbum kwam. De perfectionist en multi-instrumentalist Steven Wilson liet zich voor Hand. Cannot. Erase. inspireren door het fascinerende verhaal van Joyce Carol Vincent, een 38-jaar oude vrouw die twee jaar dood in haar appartement lag zonder dat ook maar iemand haar had gemist. Vanaf de openingsklanken van het instrumentale First Regret wordt je meegezogen in het ruim één uur durende meesterwerk. De kracht van het album ligt in het tot in de details uitgewerkte verhaal, waarbinnen verschillende passages uit het leven van de vrouwelijke hoofdpersoon van emotionele waarde worden voorzien. Het is niet alleen Steven die zowel op de mellotron, gitaar, keyboard, banjo en tal van andere instrumenten de meest complexe muziekstukken van diepgaande melodielijnen voorziet. Guthrie Govan weet als gitarist van de bovenste plank de meest sublieme solo’s uit zijn gitaar te toveren. Neem het diep bedroevende 3 Years Older, waarin het gevoel dat niemand om je geeft op angstaanjagende manier wordt neergezet. Zelfs de poppy klanken van titeltrack Hand Cannot Erase weten van begin tot eind te ontroeren. Pure schoonheid vindt men in Routine, een intrigerend nummer waar de dagelijkse bezigheden muzikaal worden vastgelegd in aangrijpende pianoklanken en melodieuze gitaarsolo’s. Al is het bijna niet meer mogelijk dit te overtreffen, dan weet Steven met Ancestral nog een ongekend spektakelstuk neer te zetten. Het intrigerende begin met een welkome fluitsolo van Theo Travis, de doorlopende beat, orkestrale klanken en de overname met de gitaarsolo van Govan, ontwikkelend tot de krachtsexplosie van het duistere einde. Het zijn niet alleen de muzikale keuzes, maar zeker ook de krachtige productie en het oog voor details die van het album een absoluut meesterwerk maken. Het ultieme vakmanschap van Wilson weet zich de gevoelens van de luisteraar eigen te maken en ruim een uur te fascineren, emotioneren en te choqueren in het verhaal en zijn visie op de hedendaagse wereld. De verschillende muzikanten vullen de nummers perfect in, met doordachte solo’s in het samenzijn van de vele melodielagen. Steven Wilson levert hiermee een meeslepend en hoogwaardig kwaliteitsalbum af, dat niet alleen tot het beste van dit jaar en het huidige decennium behoort, maar zeker ook tot de absolute top van de 21ste eeuw.

Lees de recensie

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

No-Man - Only Rain

No-Man – Only Rain

Nog voordat zijn muzikale carrière met de progressive rock formatie Porcupine Tree goed van de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *