Top 20 Albums van 2016

Top 20 albums van 2016

2016 gaat de boeken in als het jaar waarin verschillende grootheden uit de muziekindustrie hun laatste adem uitbliezen. Al vroeg in het jaar moesten we afscheid nemen van muziekkunstenaar David Bowie, gevolgd door de energieke en productieve Prince en tegen het einde van het jaar was het ook gebeurd met de poëet Leonard Cohen. Ook veel artiesten die bepalend waren binnen een specifiek genre overleefden dit jaar niet: oprichter van de country rockband The Eagles Glenn Frey, zowel Keith Emerson als Greg Lake van progrock sensatie ELP, soulzangeres Sharon Jones, countrylegende Merle Haggard en nog vele andere artiesten. Het overlijden van enkele artiesten zorgde voor donkere en ontroerende albums, waarin het naderende einde al werd bezongen. Het was ook het jaar van de geslaagde comebacks, neem David Crosby, Emitt Rhodes, Van der Graaf Generator, Iggy Pop, Radiohead, The Rolling Stones en Santana. Daarnaast werden er in veel muziekstijlen imponerende werken afgeleverd, zo zijn de blues, rock, folk en wereldmuziek goed vertegenwoordigd in de complete top 100. Artiesten die het net niet tot de bovenste 20 wisten te schoppen zijn Matthew and the Atlas, The Neal Morse Band, Swans en Birds of Chicago. Het eindresultaat is een afwisselende jaarlijst, met zowel felle en donkere als aangrijpende en meeslepende albums.

20. Crystal Palace - Dawn of Eternity

20. Crystal Palace - Dawn of Eternity

Crystal Palace - Dawn of Eternity

De Duitse band Crystal Palace werd in 1991 in Berlijn opgericht en heeft sindsdien verschillende personeelswisselingen ondergaan. Na hun instrumentale beginperiode maakte het gezelschap in 2011 een omslag met de toevoeging van een nieuwe gitarist en drummer. Frontman Yenz Strutz bracht de band samen op het podium met de bekende Duitse progrock band RWPL en sindsdien heeft het viertal de weg omhoog definitief gevonden. Op hun laatste album uit 2013 genaamd The System of Events werkte ze onder ander samen met leden van Porcupine Tree en RWPL. Het achtste album Dawn of Eternity kwam tot stand in samenwerking met producer Yogi Lang, die ook duidelijk zijn stempel drukt op het geheel. Het ruim acht minuten durende Confess Your Crime klinkt vanaf begins af aan dreigend, met stevige metal riffs, harde druminslagen en het zware basspel. Toch geeft dit nummer gelijk de voortgang weer die de band heeft gemaakt, want zonder enige moeite stappen ze over naar meer elektronische klanken en harmonieuze zangstukken. Een ander aangrijpend muziekstuk is Any Colour You Need, openend met de keyboardklanken van toetsenist Frank Köhler en de aangrijpende zang van Yenz Strutz. Het nummer is een ode aan hun voormalige drummer en kan worden beschouwd als het hoogtepunt van het album. De opbouw is indrukwekkend, van de zachte en emotionele klanken, naar de zware gitaarpartijen van Nil Conrad. Het hoge niveau weten ze nummer na nummer te behouden, waar de ene keer de focus is gericht op de gitaarpartijen en de andere keer meer op de keyboards en percussie. Verwijzingen binnen hun muziek zijn er zeker, met bands als Porcupine Tree, IQ en Dream Theater. Belangrijk is dat ze een geheel eigen stijl creëren, waarin zowel de stevige stukken als de meer melodieuze gedeeltes floreren. Dawn of Eternity is een gelaagd, melodieus en divers album, waarin de krachtige uitvoeringen de band na bijna 25 jaar een stap hoger op de muziekladder zetten.

19. Richmond Fontaine - You Can't Go Back If There's Nothing to Go Back To

19. Richmond Fontaine - You Can't Go Back If There's Nothing to Go Back To

Richmond Fontaine - You Can't Go Back If There's Nothing to Go Back To

Het was even slikken toen de alt country band Richmond Fontaine bekend maakte er na het album You Can’t Go Back If There’s Nothing to Go Back To mee te stoppen. Na twee decennia van pieken en dalen vond frontman Willy Vlautin het mooi geweest en nu kan hij zich meer gaan focussen op zijn kunsten als schrijver en als onderdeel van de band The Delines. Geen einde voor de band als ze niet nog een keer al hun krachten bundelen voor een fraai slotstuk. Een terugtocht naar de geboorteplaats van de karakters van het album, waar eenzaamheid en het verval van het leven in centraal staan. De karakters die in het verleden een rol hebben gespeeld in de muziek van de band lijken het leven te zijn ontglipt en in een crisis beland te zijn. Muzikaal gezien worden de krachten gebundeld, resulterend in de zwoele klanken van pedal steel gitarist Paul Brainard, de verfijnde percussiestukken van Sean Odham, de doorlopende gitaarpartijen van Dan Eccles en de ondersteunende baspartijen van Freddy Trujillo. Willy Vlautin speelt met zijn teksten en zang opnieuw de hoofdrol in het geheel, van een pijnlijke thuiskomst op I Got Off The Bus of het verval van een relatie op Wake Up Ray. Het donkere A Night in the City is een kunststukje op zich, de donkere en angstige tijden van een mid-life crisis worden verpakt in een muzikaal meeslepend schouwspel. Het overgebleven viertal van Richmond Fontaine haalt samen met enkele gastmuzikanten (Jenny Conlee-Drizos, Paul Brainard) alles uit de kast, om een beladen afscheid van de personages uit de verhalen te combineren met hun intrigerende muzikale vakmanschap.

18. Haken - Affinity

18. Haken - Affinity

Haken - Affinity

De doorbraak voor de uit Londen afkomstige progressive rock/metal band Haken kwam in 2013 met het fijnzinnige album The Mountain. Voor hun vierde album, genaamd Affinity, zijn ze dieper gedoken in de muziek van de jaren 80, waar de muziekstukken van Yes, King Crimson en Toto centraal werden gesteld. Op het album staat de connectie tussen alle levende wezens en hun onderlinge relaties centraal. Initiate geeft de eenheid van de band weer, een zware onderlaag aan drums en bass klinken door in de meeslepende keyboardklanken. Het compacte nummer is het begin van de oorlogsvoering die de mensheid in de greep houdt. Een van de hoogtepunten is het door de muziek uit de jaren 80 beïnvloede nummer 1985. Het nummer kenmerkt zich door de steeds veranderende muzikale lijnen, van krachtige drumpartijen van Hearne tot aan het melodieuze keyboardspel van Diego Tejeida. Ross Jennings weet met zijn hoge zang de melodieën van een fraai randje te voorzien, terwijl Griffiths zware metalriffs door het geheel heen razen. Het epische centrum ligt in de ruim 15 minuten durende track The Architect. Het experimentele karakter draagt de elektronica uit de jaren 80, gecombineerd met de kracht van prog rock en metal. Affinity kan worden beschouwd als een krachtig en meeslepend vervolg op het toch al indrukwekkend oeuvre van de band. Vernieuwingen voeren ze door in hun muziek in de vorm van wave en synths van de jaren 80. De implementatie hiervan binnen de complexe structuren van Haken’s muziek maken van Affinity een verbluffend strakke compositie.

Lees de recensie

17. Car Seat Headrest - Teens of Denial

17. Car Seat Headrest - Teens of Denial

Car Seat Headrest - Teens of Denial

Will Toledo bracht in recordtempo 11 albums uit via Bandcamp, waarna zijn muzikale talent werd opgemerkt door het label Matador. Zijn debuutalbum Teens of Denial staat vol met zware onderwerpen voor deze nog jonge muzikant, zo worden onderwerpen als alcohol- en drugsgebruik en depressies totaal niet vermeden. Zijn alter-ego Joe staat centraal en voert zich door de punk rock klanken van geheel heen. Vanaf de gefrustreerde klanken van opener Fill in the Blank slaan de riffs om je heen. Vincent voert je in de paranoïde openingsklanken naar het leven van een student, boordevol drugs- en alcoholproblemen. Gitaren en blazers voeren je van de psychedelica naar de punk en brengen de angsten van Will’s bestaan in beeld. Drunk Drivers / Killer Whales is een ander overtuigend pareltje, waar de zoektocht naar een nieuwe start er één is met de nodige obstakels. Het nummer bestaat uit twee gedeeltes, die door middel van instrumentgebruik en zang op intrigerende wijze worden samengesmolten, voerend van rake emotionele klappen naar de humoristische kant van zijn muziek. Het epische The Ballad of the Costa Concordia refereert naar het door de kapitein tot zinken gebrachte cruiseschip. Will legt in het nummer een overtuigende verbinding tussen de fouten uit zijn eigen leven met die van de kapitein.  De trompetten voeren het sfeervolle geheel naar hoger vaarwater, waar Dido’s White Flag in bewerkte uitvoering zijn toestand onderstreept. Car Seat Headrest maakt met dit fenomenale studiodebuut Teens of Denial een album waarin tienerproblematiek centraal staat in een humoristische kijk op de wereld, gecombineerd met strakke gitaarriffs, vervreemde effecten en snijdende blazers.

Lees de recensie

16. Katatonia - The Fall of Hearts

16. Katatonia - The Fall of Hearts

Katatonia - The Fall of Hearts

In 1991 begonnen Jonas Renkse and Anders Nyström de band Katatonia als duo. Hun voorliefde voor de death metal bracht hen bijeen, resulterend in twee albums binnen dit genre. Stemproblemen voor Renkse was echter de reden dat de band een muzikale omslag maakte naar de heavy metal en aan het einde van de zero’s zelfs naar de progressive rock. De kwaliteit van hun muziek is echter gedurende al die jaren constant gebleven, te horen in hun atmosferische klanken, gedreven zangpartijen en zowel de zware als subtiele gitaarriffs. Het zijn de kleine muzikale nuances die The Fall of Hearts tot een bijzonder fraai album maken. Deze verschillen zitten vooral in de gelaagdheid van hun muziek, van het donkere Takeover naar het muzikaal intrigerende Old Heart Falls. Emoties overwoekeren de donkere dagen van het bestaan in het schitterende Decima, sfeervol en licht qua toonzetting. Met de vernieuwde lineup (drummer Daniel Moilanen en gitarist Roger Öjersson) voeren ze een aantal nieuwe paden in, waarin vooral de schoonheid van de klanken centraal staat. Renkse’s warme stemgeluid voert onderwerpen als verlies, verandering en verlangen naar hogere regionen. De drumpartijen op The Night Subscriber voeren je mee naar loodzware gitaarriffs, maar ook hier zijn de subtiele klanken nog steeds aanwezig. Dit gegeven maakt dat de nummers op het album erg dicht bij elkaar staan en een constante kwaliteit garanderen. De diepgang van de muzieklandschappen en de wil om veranderingen door te voeren in de muziek maken van The Fall of Hearts een krachtige ontdekkingstocht en maken Katatonia na 25 jaar nog steeds relevant.

15. Suede - Night Thoughts

15. Suede - Night Thoughts

Suede - Night Thoughts

In 1989 werd de alternatieve rockband Suede in Londen opgericht. Gedurende de muzikale veranderingen in de jaren 90 werd de band als belangrijke vernieuwer gezien en werd het een voorloper van de Britpop. Hun tweede album Dog Man Star uit 1994 bracht de wereld van drugsverslavingen, intimiteit en vervreemding angstaanjagend dichtbij, verpakt in de poëtische teksten van Brett Anderson en de experimentele georkestreerde en scherpe klanken van de vijfkoppige band. Na een tijd van tegenslagen maakte het gezelschap in 2013 een verdienstelijke comeback met Bloodsports. Het zevende album Night Thoughts kent een overkoepelend thema. Een familietragedie die niet alleen van grote invloed is op het ouderlijk liefdespaar, maar ook met verraad, romantiek, depressies en pijn het menselijke leven op de kaart zet. Strijkers en synths vormen een belangrijke muzikale inslag op de opener van de plaat. Met de melodieuze gitaarriff van Outsiders zoekt Anderson het verlangen van de mens op in het verslavende aspect naar meer macht. Veranderingen in het menselijk leven maken van Pale Snow een bijzonder mooi juweeltje. I Don’t Know How to Reach You is een ander door emoties en pijn gedreven nummer, waarin verlies centraal staat en Anderson aangeslagen klinkt. Slotstuk The Fur & the Feathers laten de romantiek terugkeren in het fraaie pianospel van Neil Codling, maar de felle gitaarklanken van Richard Oakes laten je in onzekerheid achter. Night Thoughts is een kwetsbaar hoogstandje van Suede, waar de eenheid van de band meer dan tevoren weer aanwezig is. Niet alleen het verhaal ontwikkeld zich op intrigerende wijze, ook de muzikale structuren, zowel in de georkestreerde als gitaarrijke melodielijnen, ontwikkelen zich tot een aangrijpend geheel. Suede laat hiermee zien dat niemand alleen staat in de vragen die ons in het leven passeren.

Lees de recensie

14. Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung

14. Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung

Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung

Vorig jaar maakte de 27-jarige muzikant Ryley Walker indruk met het prachtige Primrose Green (op plek 47 in de jaarlijst), waar de jazz folk uit de jaren 60 een grote rol op speelde. Zijn warme zang en vingervlugge gitaarspel brachten ontspannen muzieklandschappen voort. Voor zijn derde album liet hij zich inspireren door zijn thuisstad Chicago en gaat hij ook muzikaal dichter naar zijn roots. De zwoele muzikale stijl blijft deels behouden, maar zijn teksten kennen een diepgaandere blik op het bestaan. The Halfwit in Me voert je door onbekende straten heen, op zoek naar een plek om je gedachten kwijt te kunnen. Het ritmische aspect ondersteund zijn gitaarspel en tilt de muzikale pracht naar een hoger niveau. De ontwikkeling van verschillende nummers is zeer indrukwekkend, neem het ruim 6 minuten durende Sullen Mind. Bij vlagen zwaar in klank en met sombere gedachten die op je neerdalen, de percussie, gitaren en bas voeren het tempo op en bouwen op naar verschillende climaxen. Een ander hoogtepunt is het schitterende The Roundabout, een nummer waarin verhalen worden uitgewisseld en mensen elkaar ontmoeten, op zoek naar gelijkgestemden en de liefde. Zijn poëtische teksten voeren je in de gestage ontwikkeling van zijn gitaarspel naar verschillende hoogtepunten toe. Het album staat boordevol muzikale invloeden (Tim Buckley, John Fahey), maar worden door zijn gedreven teksten en bijzonder fraaie muzikale composities tot een eigen geheel gesmeden. Ryley Walker maakt grote stappen als muzikant en weet zijn indrukwekkende live shows te vertalen naar deze gouden plaat.

13. Fates Warning - Theories of Flight

13. Fates Warning - Theories of Flight

Fates Warning - Theories of Flight

Fates Warning is de band die aan de wieg stond van de progressive metal. Van de originele bezetting uit 1982 is alleen nog gitarist Jim Matheos overgebleven en hij drukt dan ook nog steeds een duidelijke stempel op de muziek van de band. Hoewel ze nooit het succes hebben mogen ervaren van generatiegenoten als Queensrÿche en Dream Theater hebben ze in de loop der jaren toch een grote schare trouwe fans achter zich weten te krijgen. Na hun evenwichtige comeback Darkness in a Different Light uit 2013 is Theories of Flight alweer het twaalfde studioalbum van de mannen. Ray Alder is als zanger sinds 1987 verbonden aan de band en gitarist Frank Aresti levert een bijdrage aan twee nummers op de plaat. Het zwaar beladen album is kenmerkend voor de stijl van Fates Warning, van snelle metal riffs naar rustige melodieuze gitaarpartijen. Alder weet als zanger te overtuigen met zijn zachte warme stem, waarbij hij op de juiste momenten overschakelt naar een zwaarder stemgeluid. Opener From the Rooftops brengt de donkere gitaarklanken en felle drumpartijen en maakt de mensen bewust van het eenmalige leven, haal er alles uit en laat je angsten achter je. Twee nummers overstijgen de 10 minuten en drukken een duidelijke stempel op de plaat. De composities zijn verfrissend en voeren van zachte subtiele tonen naar gedrukte ontwrichtingen. The Light and Shade of Things brengt een wisselwerking tussen de energieke gitaarsolo’s van Jim Matheos, de krachtige zang van Ray Alder en Bobby Jarzombek’s felle drumpartijen. Samen met de andere lange track The Ghosts of Home voeren de teksten door het verleden van Matheos en hoe zijn kindertijd het leven heeft beïnvloed. Hoewel de hedendaagse progressive metal weinig verrassingen kent weet Fates Warning toch een verfrissend geluid binnen een complex geheel neer te zetten. Het gezelschap straalt een sterke gezamenlijke kracht uit en weet te overtuigen in elke klankstructuur die ze tevoorschijn toveren.

12. Alcest - Kodama

12. Alcest - Kodama

Alcest - Kodama

Twee jaar geleden leken Neige en Winterhalter van de Franse band Alcest de definitieve stap te hebben gemaakt naar de shoegaze muziek. De zomerse klanken van het album Shelter zaten boordevol melodieuze stukken en een lichtgevoeligheid die niet eerder in de muziek van Alcest zo sterk aanwezig was. Met Kodama keren ze echter terug naar de blackgaze, waar de combinatie tussen shoegaze en black metal weer meer zijn vorm uit het verleden aanneemt. Neige liet zich inspireren door de Japanse cultuur en in het bijzonder door de film Princess Mononoke van de regisseur Hayao Miyazaki. De muziek op het album legt de relatie tussen de menselijke en natuurlijke wereld en verwijst daarmee direct naar deze fenomenale animatiefilm. De muzikale stijl op het album is een stuk donkerder en zwaarder dan die van het voorgaande album. De lange tijd die het duo met verschillende muzikanten zowel in de studio als thuis heeft doorgebracht kent zijn uitwerking in de zes nummers van het album. Op de hevige en meeslepende klanken van de titeltrack horen we zangeres Kathrine Shepard op muzikale lagen van gitaren, keyboards en drums. Het enerverende en melodieuze openingsbod voert je direct de tussenwereld in, op zoek naar vragen die het menselijke overstijgen. Eclosion ligt al een stuk zwaarder in het gehoor en voert zich door bulderende drums en zware gitaarlagen heen, Neige waagt zich zelfs weer aan zijn felle uithalen. Een ander uitdagend en zeer fraai uitgevoerde track is Oiseaux de Proie. De dynamische klanken van het nummer worden van diepgang voorzien met de hoge vocale uithalen van Neige, de opbouw doet de boomgeesten uit de film herleven en legt de combinatie tussen het licht en de duisternis. Het is de continue opbouw naar de climaxen die de toon van het album zetten, maar nog meer dan voorheen de relatie met elkaar vinden in het geheel. De metal verweeft zich opnieuw met de shoegaze, zo bevestigd ook de instrumentale afsluiter Onyx nog maar eens. Alcest zet met Kodama een stap vooruit binnen hun toch al indrukwekkende albumreeks. Het is de combinatie tussen het natuurlijke en bovennatuurlijke waar de kracht van het album ligt, het oude en het nieuwe, de vermenging van stijlen. Neige’s muzikale zoektocht is nog niet ten einde, maar hij heeft een goede balans gevonden tussen donkere en zonnige krachten.

11. Joe Bonamassa - Blues of Desperation

11. Joe Bonamassa - Blues of Desperation

Joe Bonamassa - Blues of Desperation

Het verhaal van de Amerikaanse bluesmuzikant Joe Bonamassa is er een die nog elke dag tot verwondering doet spreken. Op 12-jarige leeftijd deelde hij al het podium met blueslegende BB King en sindsdien heeft hij een indrukwekkend oeuvre bij elkaar gespeeld, van de meer traditionele blues, Britse bluesrock tot aan de hard rock. De laatste stap om van coverwerk over te stappen naar zelf geschreven muziek ondernam hij in de samenwerking met onder andere James House, Tom Hambridge en Gary Nicholson. Uiteraard komen kenmerkende bluesverhalen als het geharde leven en eenzaamheid terug op zijn twaalfde album Blues of Desperation. De vermenging van bluesrock en country wordt in opener This Train tentoon gespreid. Van de felle uithalen van Joe, swingende pianoklanken en de soulvolle achtergrondzang van onder andere Mahalia Barnes. Mountain Climbing is een stuk steviger qua geluid en legt met Joe’s gitaarriff de verbinding met de jaren 70, zowel met de bass- als drumpartijen van een behoorlijke impact voorzien. Ook het lichtere werk zoals het zwoele Drive overtuigt in tekst en muziek. De donkere klanken doen zich vermengen met de koude buitenlucht, voordat Joe volledig losgaat in zijn meeslepende solowerk. De titeltrack kenmerkt zich door oosterse klanken, de wah gitaar en stevige gitaarriff. Het is een nummer waarin Joe volledig zijn gang kan gaan en de ene solo na de andere de lucht in stuwt. How Deep This River Runs brengt in de tekstuele zin wat meer poëzie in het geheel. Het rustige ritme wordt opgebouwd tot de krachtsexplosie van het soulvolle refrein. De melodieuze gitaarriff brengt de structuur meer richting de hardrock. Bonamassa’s kenmerkende interpretatie van de blues vermengt hij op Blues of Desperation met moderne invloeden van de hardrock uit het verleden. Hij overtuigd zowel in zijn melodieuze als zware gitaarsolo’s en brengt met zijn rauwe teksten de muziek tot leven. Na Different Shades of Blue uit 2014 weet ook Blues of Desperation met de technische en ritmische diepgang een plek in de eindlijst te veroveren.

Lees de recensie

10. Radiohead - A Moon Shaped Pool

10. Radiohead - A Moon Shaped Pool

Radiohead - A Moon Shaped Pool

Vrij onverwacht verscheen dan toch eindelijk het vervolg op het toch wat tegenvallende The King of Limbs uit 2011. De week voor de release van A Moon Shaped Pool bracht de band Radiohead al twee singles uit, waarna het negende album van de uiterst succesvolle Britse band volgde. Het album bestaat niet alleen uit nieuw materiaal, zo werd True Love Waits al geschreven in 1995 en is opener Burn the Witch al ontstaan in het jaar 2000. Bands uit de jaren 90 hebben het in deze tijd niet makkelijk, veel invloedrijke groepen zijn dan ook ten ondergegaan aan hun successen of zijn in de vergetelheid geraakt. Radiohead heeft hier echter maar weinig last van ondervonden, al werden met elke release de verwachtingen hoger en de kritieken groter. Thom Yorke weet echter op effectieve wijze de critici de mond te snoeren, want A Moon Shaped Pool is een samensmelting van alle muzikale stromingen waar ze gedurende de jaren 90 en 00 doorheen zijn gevoerd. Opener Burn the Witch deelt rake klappen uit met de strijkerssectie van Jonny Greenwood, waarna de percussie het geluid wat meer diepgang geeft. De volumewisselingen voeren de zang van Tom Yorke door de frustraties en vermoeidheid van het bestaan heen, de constante veranderingen die we ondergaan. Hulpeloosheid straalt ook het aangrijpende Daydreaming uit, van de pianoklanken tot aan de angstige strijkerssegmenten. De uitgestrekte vocalen van Yorke putten je uit, de schade die niet meer herstelt kan worden en de pijn die tot in het diepste van je gewrichten is doorgedrongen. Identikit gaat in op het einde van zijn 23 jarige relatie en de vragen die dit gegeven oproepen. Het ritmische geheel van Philip Selway en de felle gitaarklanken voeren het nummer door de pijnlijke naweeën en doet zich meer ontwikkelen als een klassieke rock song. Aan nu bepalende onderwerpen geen gebrek, zo bewijst ook het aan klimaatveranderingen onderhevige The Numbers. De instrumentatie wordt geleidelijk toegevoegd aan het geheel, van stilistische pianoklanken, het akoestische gitaarspel tot aan het meeslepende orkestrale. A Moon Shaped Pool is perfect geproduceerd door hun gebruikelijke producer Nigel Godrich. Het album is rijk aan klanken en geeft haar schoonheid beetje bij beetje prijs, van de synths en door strijkers gedreven melodielijnen tot de door gitaar en drums gedreven rock songs. Het is de ultieme samenkomst van de verschillende stijlen die hun muziek door de jaren heen kleur hebben gegeven.

9. Colin Stetson - Sorrow

9. Colin Stetson - Sorrow

Colin Stetson - Sorrow

De Amerikaanse saxofonist Colin Stetson werd bekend door zijn samenwerking met bands als Arcade Fire, The National, Bon Iver en Godspeed You! Black Emperor. De laatstgenoemde vormt ook een duidelijk inspiratiebron voor zijn derde soloalbum Sorrow. Het is een herbewerking van de uit drie delen bestaande compositie van de Poolse Henryk Górecki. Górecki schreef het stuk in 1977 toen hij zich liet inspireren door de opkomende avant-garde beweging, terug te horen in de experimentele stijl van de compositie. De talentvolle Stetson blijkt de juiste persoon te zijn om dit stuk van zijn eigen signatuur te voorzien. Hij doet dit echter niet alleen, want voor dit complexe geheel verzamelde hij een groep aan veelgeprezen muzikanten om zich heen. Vanaf de eerste toon wordt je vastgegrepen in het emotierijke klankenspel. Stetson weet zijn saxofoonspel op verbluffende wijze in te zetten voor het indrukwekkende geheel. De drie delen zijn elk even aangrijpend, van de klaagzang van Maria aan Jezus, de teksten van een tienermeisje aan haar moeder tijdens de tweede wereldoorlog tot aan de folk song over een dode soldaat. In het eerste deel bouwen de strijkers, blazers en gitaren op naar het vocale gedeelte, gezongen door Stetson’s zus Megan. De instrumentatie bouwt vanaf dat punt weer op naar de volgende climax, waar de percussie, gitaren en blazers samenkomen in een post rock setting. De gelaagdheid van de muziek en de diepgang van elk instrument maken het deel tot een uiterst zorgvuldig samengesteld muziekstuk. Het tweede gedeelte staat meer in het teken van de zang van mezzosopraan Megan en is qua toon een stuk donkerder dan het origineel. De emoties van het stuk worden van een grauwe ondertoon voorzien en verliezen nergens aan kracht. Het slotstuk is een hevigheid aan strijkers, synths en gitaren en duwt richting de metal om uiteindelijk terug te keren in de rust van de blazers, zang en strijkers. Het muzikale vakmanschap van Stetson brengt de harmonieën in de groep samen en laat elk element uit de muziek de verbinding zoeken met een ander deeltje. De herinterpretatie van Górecki’s werk is heviger, bedrukter, maar soms ook subtiel en aangrijpend. Het leed is voelbaar en de thematiek aanwezig, verbitterd en rauw, donker en verdrietig.

8. The Slow Show - Dream Darling

8. The Slow Show - Dream Darling

The Slow Show - Dream Darling

Het debuut White Water van de Engelse band The Slow Show was vorig jaar de grote verrassing in het jaarlijstje (plek 6). Hun aangrijpende nummers kenmerken zich door de bariton zang van Rob Goodwin en de evenwichtige muzikale ondersteuning met blazers, strijkers en piano. Het tweede album Dream Darling wijkt niet veel af van dit concept en kan daarom worden beschouwd als een logisch vervolg op White Water. Vanaf de eerste klank op Strangers Now zijn het de emoties die weer rijkelijk vloeien. Een verbroken relatie doet de pijn in Goodwin’s stem vergroten, waar twee mensen van elkaar vervreemden in de klanken van de piano en blazers. De levens van het vijftal van The Slow Show ondergingen grote veranderingen en dat is op bijna elk nummer van het album te horen. Ordinary Lives biedt een positieve blik op deze veranderingen, hoe moeilijk ze ook mogen zijn het leven gaat verder. Breaks Today is een ander breekbaar pareltje op het album. Door de toevoeging van het koor wordt het verlies verwerkt en de ontroerende muziek brengt de emoties los. Op effectieve wijze weet de band de sferische en aangrijpende verhalen tot leven te wekken, rustpunten waar nodig en de instrumentatie die de emoties in zang aanwakkert. Verbroken relaties, eenzaamheid, verlies, verandering, het zijn onderwerpen die de The Slow Show opnieuw in hun meest aangrijpende toestand brengt. Dream Darling bouwt hiermee voort op de eigen sound van de band en doet de emoties tot in het diepste van de mens opkomen.

7. Anima Mundi - I Me Myself

7. Anima Mundi - I Me Myself

Anima Mundi - I Me Myself

Dat er in Cuba prachtige muziek wordt gemaakt werd in de jaren 90 alom bewezen met het Buena Vista Social Club muziekproject, waarna ook enkele soloalbums van de leden een groter publiek bereikte. Anima Mundi is een klasse apart binnen dit muziekland, de in 1996 opgerichte band maakt namelijk progressieve rock waar ze een eigen muzikale draai aan geven. In 2010 brak de band internationaal door met het indrukwekkende en complexe geheel van The Way. Daarna verliet zanger Carlos Sosa echter de band en met nieuwkomer Emmanuel Pirko Farrath zakte het niveau helaas iets op het vervolg The Lamplighter. Op hun vijfde album I Me Myself horen we de jonge zanger Michel Bermudez, die zich meer in de zangstijl van Sosa heeft verdiept. Het conceptalbum gaat in op de veranderende wereld met haar technologische ontwikkelingen en de manier waarop dit van invloed is op het menselijke bestaan. Hoewel de teksten geen overweldigende rol spelen in het instrumentale geheel zijn ze wel van belang bij het vertellen van het verhaal. De 18 minuten durende opener The Chimney geeft direct de grote muzikale klasse weer van de band, de gitaarsolo’s van Roberto Díaz en keyboardklanken van Virginia Peraza vermengen zich bij vlagen tot de klanken van machines, al blijft het sferische klankenpalet ook een belangrijk onderdeel van hun muziek. De akoestische gitaarklanken en pianolijnen bouwen op naar de zware gitaarsolo’s, om daarna met de saxofoon een meer jazzy gedeelte te introduceren. Een andere enerverende track is Train To Future, openend met de klanken van een passerende trein. De gestage ontwikkeling van het nummer loopt van zacht naar hard en kent een gelaagdheid waar veel artiesten alleen maar van kunnen dromen. Overtuigend is het complete pakket, van het strakke drumritme, de zware bassloopjes, continue veranderende gitaarklanken en vooral de indrukwekkende toetspartijen. Daarnaast wordt het concept voorzien van de nodige ondersteunende geluiden, zoals het neervallen van een atoombom, de slagen van een menselijk hart en het versturen van Morse code. I Me Myself kan worden beschouwd als het echte vervolg op The Way uit 2010, al worden er met de blazers wel extra elementen aan de muziek toegevoegd. Deze toevoegingen verhogen de complexiteit, maar Anima Mundi bewijst keer op keer dat ze volledige controle hebben over hun muzikale stijl. I Me Myself is een ontdekkingstocht, waarbij de schoonheid met elke luisterbeurt wordt verhoogd en het album weet zich daarom ook zonder problemen te scharen bij het beste wat 2016 ons heeft gebracht.

6. Sivert Høyem - Lioness

6. Sivert Høyem - Lioness

Sivert Høyem - Lioness

Sivert Høyem werd bekend door de in 1993 opgerichte alternatieve rockband Madrugada. Het bedroevend mooie Industrial Silence uit 1999 betekende de internationale doorbraak voor de band en frontman Sivert. Aan het succesvolle bestaan van de band kwam plots een einde toen gitarist Robert Burås in 2007 overleed. Na het afscheid van Madrugada in 2008 startte Sivert Høyem een solocarrière, waarvan Lioness alweer het zesde kunststukje is. Het album is donker qua toon en voert zich door een nachtelijke omgeving, vol met droomwerelden en schaduwen, maar ook met een warm licht. De bariton en falsetto stem van Høyem is de basis van de emotionele uitputtingsslag die ook nu weer wordt geleverd. De nachtelijke sferen doen zich direct aan op openingstrack Sleepwalking Maneen door slapeloze momenten gedreven nummer.  In de door strijkers en pianoklanken gedrenkte muziek weet Høyem zich te focussen op de emoties. Melancholische gevoelens omsluiten het door het ritme van Fjordheim ontwikkelde tempo.  De strijd tegen pijn en verdriet doet je verlangen naar de slaapwandelende man, die in alle onschuld en charme een warme gloed op je neer laat dalen. Het album staat vol duistere pareltjes, waarbij de Noorse zangeres Marie Munroe een bijdrage levert aan het nachtelijke complot van My Thieving Heart. Het vrouwelijke personage dat zij vertolkt doet het liefdeskoppel ontwaken in de realiteit. Franzvåg sleept met zijn basspel de meeslepende gitaarklanken van Knutsen aan, om vervolgens in de klanken van bellen te eindigen. Oh, Spider! weet in de gitaarklanken een verbinding te legen met Mick Moss’ Antimatter. Invloeden voeren zich rijkelijk door het oeuvre van Høyem heen, maar vormen nergens een bedreiging voor de muzikale kwaliteiten. De spin kruipt als een sluipmoordenaar door de donkere aanslagen op de gitaar heen. Mysterieus en bevrijdend tegelijk, resulterend in de bombast van drums en gitaren in het refrein. De donkere toonzetting van Lioness wordt door Sivert Høyem met verschillende zangstemmen van de juiste diepgang voorzien. Niet alleen hij draagt het album, maar zeker ook de bandleden, uitblinkend in meeslepende gitaarpartijen, aangrijpend percussiewerk en gevoelige strijkersarrangementen. Het talent dat Høyem bezit om de luisteraars te laten wegzakken in melancholie voert hij op een effectieve manier uit, een prachtige voortzetting op zijn toch al indrukwekkende oeuvre.

Lees de recensie

5. Marillion - FEAR

5. Marillion - FEAR

Marillion - FEAR

Veel invloedrijkere bands binnen de progressive rock dan Marillion staan tegenwoordig niet meer overeind. Het knappe is dat ze zowel in de periode met Fish (1979-1988) als in de periode met Steve Hogarth (vanaf 1989) het hoge niveau hebben weten vast te houden. Als belangrijke speler in het ontstaan van de neo-prog muziek staan ze nog steeds trouw achter hun internationale schare fans. Met hun vaste line-up van al bijna 30 jaar staan ze garant voor een constante kwaliteit, gedragen in hun meeslepende en energieke albums. Hun achttiende album FEAR (Fuck Everyone and Run) kwam opnieuw tot stand door middel van een crowdfunding actie. Hoewel de felle ondertitel misschien anders doet vermoeden staat het album in het teken van de angst voor de veranderende wereld, de manier waarop iedereen zijn eigen hachje probeert te redden en geen oog meer heeft voor zijn/haar omgeving. In opener El Dorado zingt Steve Hogart over het Engeland van weleer, waarna wordt overgestapt naar de gouden tijden. In de huidige tijd zijn het de vluchtelingproblematieken en oorlogen die de mannen bezig houden. De muzikale lagen zijn tot in de details uitgewerkt, van de akoestische gitaar aan het begin, naar de prachtige keyboardklanken van Mark Kelly. Het is een emotionele aanslag, met een reis door de tijd, van het rijke verleden naar de huidige wereldproblemen, met een constante angst voor wat ons in de toekomst staat te gebeuren. Na het logische vervolg Living In F E A R voert het album je verder naar het 20 minuten lange deel The LeaversMet de bellen die om ons heen klinken, voert het nummer je mee op reis met vluchtelingen die hun huis en familie achter zich laten en constant nieuwe steden aandoen. De muzieklandschappen zijn meeslepend, met de zacht gitaarklanken van Steve Rothery en de steeds veranderende toetspartijen. Het derde aangrijpende stuk is The New Kings, waar Hogarth zijn warme en emotievolle stemgeluid opnieuw ten volle benut. De tranen vloeien rijkelijk wanneer de wereldmacht wordt overgenomen door grote bankbedrijven en de uitputting van de politiek, waarna woede en angst de overhand nemen. Muzikaal zijn de mannen zo sterk op elkaar ingespeeld dat elke compositie vertrouwd aanvoelt, maar er toch elke keer weer wat nieuws te ontdekken valt. Het emotioneel beladen en bij vlagen krachtige geheel voert je door aangrijpende gitaarpartijen, afwisselend percussiewerk, meeslepende keyboardklanken en bovenal de prachtige zang. Marillion krijgt het na meesterwerken als Brave en Marbles weer voor elkaar de prachtige composities en bewuste teksten tot een fascinerend geheel te kneden en blijft zich na alle jaren stand houden bij de top van het muziekcircuit.

4. Leonard Cohen - You Want It Darker

4. Leonard Cohen - You Want It Darker

Leonard Cohen - You Want It Darker

Net als bij andere artiesten dit jaar bracht Leonard Cohen een album uit dat vol verwijzingen staat naar het einde van het leven. Alleen was dit bij Cohen al vaker het geval, zoals op de eveneens succesvolle plaat Old Ideas. De poëet wist met zijn debuut Songs of Leonard Cohen uit 1967 direct zijn stempel te drukken binnen de steeds veranderende muziekwereld. Zijn muziek stond in het teken van de diepgaande teksten, maar bleek gedurende de jaren ook muzikale vernieuwingen niet uit de weg te gaan. Hij keerde begin deze eeuw terug in de muziekwereld na een financiële tegenvaller en liet opnieuw van zich spreken met zijn politieke, religieuze en seksueel getinte teksten. You Want It Darker zou het slotstuk worden van zijn rijke carrière, donker, meeslepend en bedroevend mooi. De opener hakt er in met de duistere klanken, de harmonieuze achtergrondzang en de steeds doorlopende beat. Leonard’s bariton zangstem klinkt aangeslagen en zwaar, de teksten voeren hem naar het einde toe met de Hebreeuwse uitingen en een roep aan God (Hineni, hineni, I’m ready, my lord). Op muzikaal vlak doen de orgelklanken, drums en baspartijen de hele gemoedstoestand van een donkere laag voorzien, beangstigend en op productioneel vlak zeer sterk uitgevoerd. De wijze waarop Cohen zijn verhalen verteld zijn aangrijpend en wonderschoon, zo bewijst ook het emotionele Treaty. De pianoklanken voeren je door naar de overeenkomst en de pijn die in het verleden is ontstaan. De strijkers en keyboardpartijen maken de treurigheid van het geheel des te zwaarder. Maar ook een nummer als Steer Your Way weet de wat rustigere klanken een stem te geven. De strijkers voeren je mee door zijn religieuze teksten en melancholische gemoedstoestand. Leaving the Table is veel meer gericht op de gitaarklanken van de pedal steel en akoestische gitaar. De countryklanken sluiten perfect aan bij zijn zware en geleefde stemgeluid, maar ook hier kondigt hij zijn einde aan (“I’m leaving the table/I’m out of the game/I don’t know the people/In your picture frame”). You Want It Darker is een enerverend en compleet album, waarin de muziek in het teken staat van zijn poëtische teksten. Hij praat open over verlies, verlangen, maar bovenal over de waarheid die zo dicht bij hem ligt. Zijn heilige stem grijpt je nog één keer vast, voordat het tijd is om afscheid te nemen van deze grootse muzikant.

3. Jan Swerts - Schaduwland

3. Jan Swerts - Schaduwland

Jan Swerts - Schaduwland

Het jaar 2016 was er op muziekgebied een van verlies, afscheid en pijn. Ook de Belgische muzikant Jan Swerts gaf gehoor aan de donkere en melancholische klanken die ons dit jaar overspoelden. Het was echter niet de eerste keer dat hij de luisteraar in zijn greep vastpakte, al eerder overtuigde hij met de albums Weg en Anatomie van de Melancholie. Met zijn voorliefde voor zombiefilms leek zijn post apocalyptische soundtrack eindelijk te verschijnen, maar een reeks aan pijnlijke gebeurtenissen gooide roet in het eten. Bij zijn zoon Jef werd in 2014 een zware vorm van Gilles de la Tourette geconstateerd, als gevolg hiervan strandde zijn huwelijk en kreeg hij zelf te maken met een spieraandoening. Niet lang hierna stierf zijn moeder na een lange strijd tegen kanker. Al dit persoonlijke leed verwerkte Swerts op zijn eigen manier in de muziek. De docent Nederlands zag voor het eerst de noodzaak in het verwerken van de stroom aan emoties in een steeds zwaarder wordend muzieklandschap, waardoor hij zelf meer in een zombie leek te veranderen. Het resultaat is Schaduwland, een donkere en aangrijpende plaat, waarop hij in vier delen het rampjaar verwerkt. Opener “Rustig, Martha, het Is Allemaal Voorbij.” geeft in de akoestische gitaarklanken nog een vorm van hoop, maar het besef is er al snel dat het verlies niet kan worden vermeden. De omslag is al duidelijk te merken in het door strijkers voortstuwende tweede nummer, de chaos komt opzetten en zijn leven komt op het spel te staan. De steun die Jan krijgt door verschillende klassiek geschoolde muzikanten is duidelijk merkbaar in de toonzetting van het album, van strijkers, blazers tot aan de piano. Pas echt emotioneel wordt het op het trieste en wonderschone “Ik Had Je Nooit Alleen Mogen Laten, Becky.”. De kracht die zowel in de zang als pianoklanken en strijkers ligt is van een ongekende schoonheid. Betoverend is ook het opbouwende “Breng Me Thuis, Raf. Red Me. Red Me.”, van stilistische pianoklanken, naar blazers en drums. Het album eindigt met een punt in bijna volledige stilte. Het totaalplaatje is verbluffend sterk neergezet, de referenties naar zombiefilms, verwerkingsfases van een trauma en een compleet vergane wereld doen alle emoties passeren. Het derde album van Jan Swerts is een meesterwerk die geen luisteraar onberoerd weet te laten, een zoektocht naar troost en de weg om de ontspoorde gedachten van je af te zetten.

2. David Bowie - Blackstar

2. David Bowie - Blackstar

David Bowie - Blackstar

Geen artiest kreeg dit jaar meer aandacht dan de op 10 januari 2016 overleden muziekkunstenaar David Bowie. De muzikant die zich personages eigen wist te maken en vernieuwingen niet uit de weg ging, zorgde twee dagen na het verschijnen van Blackstar voor een schok in muziekland. De personages die hij in zijn leven vertolkte bleken niet alleen zijn successen te omhullen, maar betekende tegelijkertijd bijna zijn ondergang. De combinatie van het overlijden en het uitbrengen van een album die voor een groot deel in het teken stond van zijn naderende dood bracht de ster voor de laatste keer de aandacht die hij verdiende. Drie jaar eerder bracht hij nog het sfeervolle rockalbum The Next Day uit, een album dat hem terug wierp naar de jaren zeventig. Blackstar is een album dat de experimentele wegen niet uit de weg gaat en met bandleider en saxofonist Donny McCaslin de jazz-fusion omarmt. In de aanloop naar het het album toe verschenen er al diverse nummers, zo bracht hij Sue (Or In A Season Of Crime) al in 2014 uit met als B-kantje Tis A Pity She Was A Whore. Een jaar later kwam in samenwerking met de Belgische regisseur Ivo van Hove het toneelstuk Lazarus tot stand, uitgevoerd in New York. Albumopener Blackstar opent in een donkere en grauwe setting, mede gevormd door het drumritme van Guiliana. Het nummer staat bol van de cryptische verwijzingen naar zijn personages, kwakkelende gezondheid en kijk op de hedendaagse wereld. Met de saxofoonklanken van McCaslin voert het nummer zich de jazz-fusion in. Wanneer de buitenaardse klanken met de strijkers en keyboards neerdalen doet Major Tom zijn herintrede. Het personage dat Bowie aanneemt weet zich van het geloof bewust te maken om zijn ware identiteit in delen te onthullen. Het trage ritme smeedt de muzikale gedeeltes in zijn jazzy en funky klanken tot een sfeervol geheel, waarbinnen de orgels, strijkers en blazers een prominente rol innemen. Een ander kunststukje is het aangrijpende en intrigerende Lazarus. Zonder zijn snel naderende dood in acht genomen leek het nummer vooral referenties te maken naar het Bijbelse figuur Jezus, The Man Who Fell To Earth en zijn eigen levensloop. Echter schuilde er in de felle gitaarklanken en de teksten al een gevaar van onheil. De littekens uit het verleden doen David’s gitaarsolo de diepte in werken van zijn personage. Een overweldigende solo van gitarist Donny McCaslin zet het nummer in vuur en vlam. Het nummer dat de verbinding zoekt met de latere dood van Bowie, ontroerend en pijnlijk in zijn tekstuele en muzikale impact. Bowie ten tijde van Low keert terug in de slottrack I Can’t Give Everything Away. De doorlopende beat en de strijkers slepen het nummer naar de afstandelijkheid van het media-circus waar Bowie in zijn carrière door omringt werd. Echter behoudt hij genoeg voor zichzelf om zijn muzikale en kunstzinnige vrijheid te garanderen. Het nummer bouwt zich gestaag op, met een uitmuntende gitaarsolo van Monder en voortdrijvende blazersklanken van McCaslin. Een uiterst fraai slotstuk, waarin Bowie op tekstueel gebied zoveel weggeeft als alleen hij kan permitteren. David Bowie’s creativiteit en eigenzinnigheid vangt hij op in de verpletterende muzikale klanken van het album Blackstar. In zijn cryptische en scherpe teksten geeft hij misschien niet alles weg, maar dat is ook precies waar Bowie zijn kracht ligt. De sterke productie van Tony Visconti komt tot leven in wisselwerking tussen het ritme van de drums en het blaas- en gitaarwerk. David Bowie overleed twee dagen na het verschijnen van het album, maar met Blackstar laat hij nog een keer zien wat voor een ster hij is en hoe hij in zijn lange carrière het licht over ons heeft laten schijnen.

Lees de recensie

1. Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree

1. Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree

Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree

De band die in 1983 rond de Australische muzikant, schrijver en componist Nick Cave ontstond was een voortvloeisel uit de invloedrijke post-punk band The Birthday Party. Met zijn Bad Seeds bracht hij een ongekende reeks aan diepgaande en fascinerende albums uit, waarin zijn poëtisch geladen teksten altijd centraal zijn blijven staan. Drie jaar geleden wist het bloedstollend mooie en aangrijpende Push the Sky Away het tot mijn album van het jaar te schoppen en dat is met het vervolg Skeleton Tree geen ander verhaal. Waar het verhaal wel een andere loop krijgt is de onverwachtse wending die zowel zijn leven als het album beïnvloede. Op zijn meeslepende documentaire 20,000 Days on Earth uit 2014 zagen we hem nog op de bank zitten met zijn tweeling Earl en Arthur. In de zomer van 2015 sloeg echter het noodlot toe toen zijn zoon Arthur van een klif viel en op 14 juli aan zijn verwondingen stierf. De nasleep van het overlijden voert zich tot in het diepste door van het album Skeleton Tree. De dood speelde altijd al een belangrijke rol in de muziek en teksten van Nick, maar nu hij zelf wordt geconfronteerd met verlies klinkt hij kwetsbaarder dan ooit tevoren. Veel van de muziek werd al geschreven voordat de dood om de hoek kwam kijken, maar de bewerkingen die er daarna plaatsvonden zetten alles in het teken van het verlies. Zijn langdurige samenwerking met Warren Ellis voert zich nog dieper voort, met een minder gepolijst geheel als vervolg, waarin elementen uit de alternatieve rock, elektronica en ambient music met elkaar fuseren. De gitzwarte en duistere klanken van Jesus Alone grijpen je vast in de treurnis die hem is overvallen. Nick klinkt aangeslagen en uit zijn stemgeluid komen rauwe emoties voort, pijn en verlies sluipen door in elke klank van het nummer. De synths, piano orkestratie sluipen diep je zintuigen binnen, waarna zijn teksten je niet onberoerd laten (You fell from the sky, Crash landed in a field, Near the river Adur, Flowers spring from the ground, Lambs burst from the wombs of their mothers, In a hole beneath the bridge). Maar ook de wonderschone pianoklanken van Girl in Amber geven veel emoties weg. Nog nooit klonk Cave zo kwetsbaar, in elk woord lijkt hij te breken. De elektronische onderlaag klinkt beangstigend, waarna het achtergrondkoor de gelaagdheid van de pijn blootlegt (I used to think that when you died you kind of wandered the world, In a slumber till you crumbled, were absorbed into the earth, Well, I don’t think that any more). De synth-pop vindt een weg in het enerverende I Need You. Nick barst bijna in huilen uit, maar lijkt steun te zoeken bij zijn vrouw en familie. Zijn teksten vormen een lijn van emoties, waar de onderlaag aan percussie, loops, en synths elk woord van extra kracht voorziet. De laatste twee nummers breken de laatste mensen die nog overeind staan. Distant Sky is een prachtig duet met Else Torp, een ontsnapping aan de realiteit naar een bewustwording van wat hem is overkomen. Ontroerend in de minimalistische instrumentatie van bellen en orgel. Het slotstuk en tevens de titeltrack bouwt zich voort op de klanken van de piano en gitaar en doet Cave ontwaken in de realiteit. Het tragedie is nog niet verwerkt maar het leven gaat verder hoe zwaar het ook is. Nog geen 40 minuten beslaat de ontroerende plaat, maar het is genoeg om je compleet te laten meeslepen in het verlies, de nasleep, de verwerking en de wederopstanding. Zijn gebroken stemgeluid, de kwetsbaarheid en verdriet laten hem de teksten voordragen zoals hij dat nog nooit deed. Een aangrijpend meesterwerk waarin ook de band als geheel het verlies verwerkt, de muzikale ondersteuning staat volledig in het teken van de klap. Alleen Nick Cave kan op deze wijze zijn verdriet verwerken, door het maken van een bedroevend mooie plaat, waarin alleen zijn laatste woorden (It’s all right now) hem nog een sprankje hoop geven.

Bekijk de complete Album Top 100

Lees ook eens

Top 10 Platenhoezen van 2016

Top 10 platenhoezen van 2016

In het jaar 2016 verscheen een grote hoeveelheid aan indrukwekkende platenhoezen. Onder al deze hoezen zijn …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *