Top 20 Albums van 2017

Top 20 albums van 2017

In 2017 verschenen er tal van noemenswaardige albums in de meest uiteenlopende gebieden van de muziek. Toch moesten we ook dit jaar afscheid nemen van een aantal grote namen uit de muziekindustrie, zoals Chuck Berry, Glen Campbell, Chris Cornell, Tom Petty en Sharon Jones. Van laatstgenoemde verscheen in november zelfs nog een album dat het tot de top 100 van de jaarlijst weet te schoppen. Waar 2016 het jaar was dat de overleden artiesten de top van de lijst domineerden, zo is 2017 het jaar dat de eindlijst uitblinkt in de muzikale diversiteit. Zo zijn de blues, folk, rock, jazz, ambient, neoklassiek en metal vertegenwoordigd in de bovenste regionen van de lijst. Sommige artiesten konden de hoge verwachtingen niet waarmaken. Zo wist Steven Wilson met To the Bone, als de opvolger van het album van 2015 (Hand. Cannot. Erase.), het hoge niveau niet vast te houden. Andere artiesten die met hun nieuwe album hun voorgaande werk niet wisten te benaderen zijn onder andere Asaf Avidan, Beck, Elbow, José James en Queens of the Stone Age. Daartegenover staan tal van artiesten die dit jaar gewoon weer verder gingen waar ze mee bezig waren, kwaliteitsmuziek afleveren. Een aantal artiesten die daarbij net te kort kwamen voor een plekje in de top 20 zijn Mike Oldfield, Sam Baker, Margo Price en Valparaiso. Deze artiesten zijn allemaal terug te vinden in de complete top 100. De top 20 albums van 2017 wordt gevormd door diep ontroerende muzikale kunstwerken, meeslepende en complexe pareltjes en zware en veelzijdige meesterwerken.

20. Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio

20. Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio

Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio

De Amerikaanse roots van Slaid Cleaves zijn hoorbaar in de meeslepende Americana en folk muziek die hij al ruim drie decennia maakt. Met zijn liefde voor de Amerikaanse muzikanten uit het verleden (Woody Guthrie, Tom Petty, CCR en Chuck Berry) legt hij de basis voor zijn muzikale uitingen. Deze uitingen voeren je op zijn album Ghost on the Car Radio naar de frustraties, teleurstellingen en worstelingen van verschillende personen. De nummers wisselen muzikaal gezien tussen de folk, country en rock. Hoewel zijn muziek per album weinig vernieuwingen kent weet hij ook nu weer muzikale kunstwerkjes af te leveren. De harmonieën in zang doen nummers als If I had a Heart en Take Home Pay stralen in de bezongen teksten. Ouderdom, de impact van grote bedrijven en armoede zijn een aantal onderwerpen die hij behandeld in zijn aanstekelijke nummers. Met zijn muziekvrienden draagt hij de teksten over naar de akoestische en elektrische gitaar. De warmte en menselijkheid die hij in de karakters van de nummers legt maken Ghost on the Car Radio tot een zeer geslaagd album.

19. Gentle Knife - Clock Unwound

19. Gentle Knife - Clock Unwound

Gentle Knife - Clock Unwound

Het gezelschap dat schuil gaat achter de naam Gentle Knife bestaat uit maar liefst 11 multi-instrumentalisten. Geen kleine groep en dat is te merken op het gelijknamige album waarmee de Noren in 2015 debuteerden. De klasse en de inspiratie werd meteen op dit album duidelijk gemaakt. De bandleden hebben namelijk een voorliefde voor de vroege prog van eind jaren 60/begin jaren 70. Hierbij dient gedacht te worden aan King Crimson, Jethro Tull, Strawbs en Van Der Graag Generator. Op hun tweede album bouwen ze voort op de gelaagde muziek van hun eerste album. Ondanks de nodige personeelswisselingen loopt de band over van de kwaliteit en dat is goed hoorbaar in de complexe muziekculturen. Waar tijdens de prelude de kracht van het orgel en de flügelhorn de toon zetten zit in het ruim een kwartier durende titelnummer de intensiteit verpakt in dubbele gitaarlagen en bijzonder fraaie toetspartijen. De constante afwisseling aan instrumentatie maakt het album niet eenvoudig om volledig te doorgronden. Maar met elke luisterbeurt onthult zich de schoonheid wat verder. Tekstueel gaat het album in op de snelle voortgang en de teleurstellingen waar we in ons leven mee te maken krijgen. De emoties lopen uiteen van woede tot blijdschap en van verdriet tot vreugde. Waar de ene keer de scherpe gitaarklanken de gevoelens naar boven brengen, worden op een ander moment de blazers ingezet om de emoties naar de oppervlakte te krijgen. Ieder individu blinkt op het album uit in het bespelen van zijn/haar instrument. Net zo divers als de instrumentatie zijn de zangpartijen, van prachtige harmonieën tot aan meeslepende gesproken teksten. Het tien minuten durende slotstuk Resignation geeft op indrukwekkende wijze weer hoe het opbouwende een nummer naar grote hoogtes kan stuwen. De progressieve rock vermengt zich moeiteloos met de jazz en het album sluit af in het pikkedonker. Gentle Knife bewijst met Clock Unwound dat ze nu al alle verwachtingen kunnen waarmaken. De toekomst zal uitwijzen of ze op dit hoge niveau kunnen blijven acteren.

18. Cameron Graves - Planetary Prince

18. Cameron Graves - Planetary Prince

Cameron Graves - Planetary Prince

De jazzmuzikant Cameron Graves heeft de laatste jaren vooral bekendheid verworven door zijn bijdrage als pianist op Kamasi Washington’s meesterwerk The Epic (2015). Op dat album blinkt hij uit in zijn enerverende en ontwikkelende toetspartijen. Een gegeven dat hij verder heeft uitgewerkt voor zijn eerste soloalbum Planetary Prince. Een album waarop de jazz fuseert met de rock in een samenzijn van talentvolle muzikanten. Het is namelijk niet alleen Cameron Graves voor wie er een hoofdrol is weggelegd op het album. Naast zijn bandmaat Kamasi Washington op de saxofoon horen we namelijk Ryan Porter op de trombone, Stephen “Thundercat” Bruner op de bas, Ronald Bruner op de drums en Philip Dizack op de trompet. Dit gezelschap weet op intrigerende wijze de jazz fusion naar de oppervlakte te krijgen. Niet alleen tempowisselingen vormen een belangrijk uitgangspunt van hun klankrijke posities, ook de wisselende solo’s maken een belangrijk onderdeel uit van het ruim vijf kwartier durende geheel. Graves blinkt vooral uit in zijn zeer diverse pianopartijen, in de maat gehouden door de drums en bas. De energie spat continu van zijn toetswerk af en de andere muzikanten sluiten zich hier moeiteloos bij aan. Cameron slaagt er in zijn voorliefde voor de klassieke muziek, progressive rock en jazz fusion met zijn spirituele en kosmologische ideeën te vermengen. Het buitenaardse is dan ook voelbaar in de muzikale reis waarop Graves ons meeneemt. Al luisterende naar Adam & Eva, Andromeda en Isle of Love worden zijn inspiraties steeds duidelijker. Als componist, arrangeur en musicus laat hij blijken dat de rol als bandleider hem zeer goed ligt. Mede door de voortreffelijke instrumentatie van dit hoogstaande jazz ensemble wordt elk detail uitgewerkt tot de meest virtuoze en meeslepende compositie. Met Planetary Prince laat Cameron Graves dan ook horen dat we nog veel van hem mogen verwachten in zijn komende projecten.

17. Max Richter - Three Worlds: Music from Woolf Works

17. Max Richter - Three Worlds: Music from Woolf Works

Max Richter - Three Worlds Music from Woolf Works

De in Duitsland geboren componist Max Richter heeft zich de laatste twee decennia ontpopt als een musicus van groots formaat. Niet alleen groot zijn de muzikale richtingen waar zijn composities naar uitwijken, van het minimalistische tot het neoklassieke, maar ook de hoeveelheid aan materiaal dat hij elk jaar aflevert mag er wezen. Dit alles doet geen afbreuk aan de complexiteit, ontroering en het verhalende dat hij in zijn muziek verwerkt. Voor Music from Woolf Works liet hij zich inspireren door het dansstuk van Wayene McGregor uit 2015, gebaseerd op de drie boeken van de Engelse schrijfster en feministe Virginia Woolf. De muziek die Max voor dit stuk componeerde is van de oorspronkelijke 2 uur teruggebracht tot een plaat van ruim een uur. Het album kent een indeling in drie stukken, elk gerelateerd aan een boek van Woolf. De verschillende composities leggen de emoties aan de oppervlakte en brengen het verhaal tot leven. Met het strijkorkest en het onderliggende orgelspel weet Richter met de War Anthem de voelbare pijn te verwerken in de tragiek van de oorlog. Stukken met gesproken teksten leggen de basis voor het verhaal waaraan een nummer verbonden zit. Het ruim 20 minuten durende slotstuk The Waves verwijst zo naar het gelijknamige boek en legt de ultieme relatie tussen het muzikale en het verhalende. Elk instrument weet een perfecte rol te vervullen in de het vertalen van de woorden en teksten naar de diepere lagen van de muziek van Richter. Herinneringen en verwijzingen naar het verleden zorgen ervoor dat Woolf de ode krijgt die zij verdiend. Max laat je ademloos achter in de diepe ontroering van zijn kunstwerk.

16. Barock Project - Detachment

16. Barock Project - Detachment

Barock Project - Detachment

Sinds begin jaren 70 is al het duidelijk dat de Italiaanse muziek op progressief gebied heel wat te bieden heeft. Er ontwikkelde zich zelfs een geheel aan deze muziek ontleend genre, de Rock Progressivo Italiano (RPI). De laatste jaren zijn er verscheidende bands geweest die deze Italiaanse muziek nieuw leven wisten in te blazen. Barock Project is een van deze bands, al slaan ze met hun muziek veelvuldig nieuwe paden in. Zo ook op hun zesde album Detachment. Met de nodige personele wijzigingen weten ze op het album de verbinding te leggen tussen de jazz, klassieke muziek en de progressive rock. Frontman en toetsenist Luca Zabbini is het meesterbrein achter de gestructureerde nummers die op het album staan. Vanaf de eerste noot wordt het dynamische aspect van de muziek naar voren geschoven. Toetspartijen vormen nog steeds een belangrijk onderdeel van de enerverende klankpatronen, maar de gitaren en drums spelen ook een rol van betekenis. Peter Jones (Camel) neemt op twee tracks de zang voor zijn rekening. Zowel de afwisseling in zangpartijen als de muzikale structuren maken het album tot een steeds weer nieuwe ontdekkingsreis. Verwijzingen naar progressieve bands van weleer zijn aanwezig, maar de moderne insteek laat ons horen dat ook vernieuwingen zich op het album aandoen. Kleurrijk, multidimensionaal en meeslepend zijn termen die nauw verbonden zijn aan de pracht die Barock Project met Detachment tot de luisteraar brengt.

15. Black Country Communion - BCCIV

15. Black Country Communion - BCCIV

Black Country Communion - BCCIV

In 2009 ontstond een bijzondere samenwerking tussen de muzikanten Glenn Hughes en Joe Bonamassa. Allebei populair om hun muzikale talenten en ervaringen binnen de blues en hard rock. Met de aanvulling van drummer Jason Bonham en toetsenist Derek Sherinian werd het viertal als de Black Country Communion gepresenteerd. Vanaf het eerste album uit 2010 komt hun muzikale klasse duidelijk naar voren, met zijn vieren laten ze de classic rock van bands als Led Zeppelin en Deep Purple weer tot leven komen. Na een korte onderbreking wegens de drukke solocarrière van Joe Bonamassa en het bekvechten met Hughes gingen ze in 2016 de studio in voor het werken aan hun vierde album. Onder het toeziend oog van vaste producer Kevin Shirley heeft de band weer een bijzonder fraai album in elkaar gezet. De basis ligt nog steeds in de blues en hard rock, maar de composities doen inhoudelijk veel meer genres aan. Zo wordt er met de banjo en violen in The Last Song for My Resting Place een slag gemaakt naar de folk muziek. Het album hangt tegen hoop en vrees aan, maar laat de menselijke angsten het nooit winnen van het vertrouwen. Opvullers zijn er niet op BCCIV, elk nummer is volledig uitgedacht en voorzien van klankrijk gitaargeweld. Luisterend naar Awake doen de opbouwende drumpartijen en prachtige toetspartijen zelfs een diepere complexiteit aan. De krachtige uitlatingen en de verscheidenheid aan verhalen die ze in hun nummer verwerken maken het tekstueel gezien ook een zeer interessante plaat. Van een ode aan violist Wallace Hartley, welke ten onder ging toen de Titanic zonk, tot aan The Cove, met daarin een rol voor het uitmoorden van zeldzame diersoorten. Black Country Communion bewijst met het album dat het niet langer een supergroep in wording is, maar een supergroep die tot de huidige muzikale top behoort.

14. Lunatic Soul - Fractured

14. Lunatic Soul - Fractured

Lunatic Soul - Fractured

De Poolse multi-instrumentalist Mariusz Duda is een druk baasje. Naast zijn werk voor de veelgeprezen progressive rock band Riverside en samenwerkingen met verschillende artiesten is hij ook al enige jaren actief met zijn soloproject Lunatic Soul. In 2014 verscheen het indrukwekkende Walking On a Flashlight Beam, gevolgd door één van de meest in het oog springende releases uit 2015: Love, Fear and the Time Machine met Riverside. Met Fractured herrijst Lunatic Soul uit zijn as, ditmaal ontwaakt hij na de persoonlijke tragedies uit zijn leven. Het overlijden van zowel Riverside gitarist Piotr Kozierdadzk als zijn vader in 2016 zijn gebeurtenissen die hij op het album een plek probeert te geven. Deze verwerking legt hij neer in de mysterieuze en donkere klanken van de ambient, synthpop en rock. Het is een weldoordachte keuze, want inhoudelijk staat het album als een huis. Het repetitieve wordt verwerkt in de pianopartijen op opener Blood on the Tightrope. De opbouw van de nummers staan daarbij centraal op het album. Ruim 12 minuten klokt het langste en tevens meest in het oog springende nummer A Thousand Shards of Heaven. De compositie is doordrenkt van de emoties, vastgelegd op een herhalende gitaarlijn. De verbinding wordt in het nummer gelegd met het werk van Riverside. Met zijn zachte en ontroerende zang weet Mariusz je mee te slepen door de moeilijke fases die hij heeft meegemaakt, maar ook de wederopstanding van zijn levenslust. De synths vormen de donkere ondergrond voor de rijke instrumentatie op de nummers, op twee tracks zelf ondersteund door het Poolse Sinfonietta Consonus Orkest. Hiermee worden de muzieklandschappen vormgegeven met strijkers en blazers, maar ook gitaren en keyboards. De samenkomst van alle gebeurtenissen uit Mariusz zijn leven maakt Fractured niet alleen tot een zeer persoonlijk album, maar ook tot een album waarin al zijn muzikale interesses op indrukwekkende wijze bijeen komen.

13. Rodney Crowell - Close Ties

13. Rodney Crowell - Close Ties

Rodney Crowell - Close Ties

Countryheld Rodney Crowell is al sinds de jaren 70 actief binnen de muziekwereld, maar lijkt op zijn nieuwe album Close Ties pas echt zijn draai te hebben gevonden. Muzikaal gezien bevindt Crowell zich al jaren tussen de country en blues, altijd aangevoerd door zijn rauwe stemgeluid en aanwezige gitaarspel. Je dient altijd voorzichtig te zijn met het terugkijken op je eigen leven en het kijken naar de dingen die je anders had kunnen doen. Op Close Ties is Crowell klaar met vooruitkijken en voert hij de luisteraar naar zijn persoonlijke geschiedenis toe. De herinneringen die hij ophaalt brengen hem in vervoering, zo horen we wanneer hij over zijn jeugd zingt in opener East Houston Blues. Het zijn de nummers die hem terugbrengen naar verloren personen (Life Without Susanna, Forgive Me Annabelle) en zijn eerste dagen in de muziek business (Nashville 1972). Op het album horen we naast Crowell ook de vertrouwde stemmen van Rosanne Cash en Sheryl Crow. De humor laat hij niet links liggen, zo is te horen op het aanstekelijke It Ain’t Over Yet. Tweede kansen en worstelingen met zijn eigen gedachten gaan prachtig samen met de mondharmonica en het akoestische gitaarspel. Een ander pareltje vinden we in de vorm van I Don’t Care Anymore. In het nummer beschrijft hij hoe hij zich niet langer bezighoudt met het commerciële succes en trekt hij lering uit zijn eigen fouten. Het zijn de vragen waar hij geen antwoord op geeft, maar met het verhalende laat hij weten aan wie of wat het heeft gelegen. Met Close Ties maakt Rodney Crowell duidelijk dat hij ouder en wijzer is geworden, maar zijn liefde voor de muziek nooit verdwenen is. Crowell’s openhartigheid en de muzikale diversiteit van het album maken het misschien wel tot het beste werk uit zijn lange carrière.

12. Wobbler - From Silence to Somewhere

12. Wobbler - From Silence to Somewhere

Wobbler - From Silence to Somewhere

Lars Fredrik Frøislie is het meesterbrein achter de uit Noorwegen afkomstige formatie Wobbler. De band werd al eind jaren 90 opgericht maar het debuut Hinterland verscheen pas in 2005. Sindsdien heeft de band nog twee albums uitgebracht, waarvan het laatste alweer uit 2011 dateert. Het vervolg From Silence to Somewhere toont aan waar de kracht en inspiratie van deze band ligt, de jaren 70 prog rock van grootheden als Camel, Gentle Giant en Yes. Nergens vormen deze inspiraties echter een blok voor hun muzikale uitingen. Direct in de eerste track van het vier nummers tellende album wordt je teruggevoerd naar begin jaren 70. Het retro gevoel is zowel terug te vinden in de complexe muzikale passages als de aanstekelijke zang. Zoals ze het zelf noemen een enigmatisch en avontuurlijk brouwsel in de oude ketel. 21 minuten telt het titelnummer maar liefst, met een constante afwisseling in stijlen, instrumentatie en zang. Het nummer voelt aan als een achtbaanrit door de prog van de jaren 60 en 70, waarbinnen ook de renaissancemuziek een rol speelt. Keyboards, orgels, windinstrumenten en percussie voeren je van de ene naar de andere muzikale passage. We gaan van Yes naar King Crimson en van Banco del Mutuo Soccorso naar Emerson, Lake and Palmer. De indrukwekkende tocht wordt na een korte muzikale intermezzo voortgezet met Fermented Hours. Het thema van metamorfose waar het album om draait komt hier volledig tot uiting. Het hammond orgel speelt een hoofdrol, maar wordt aangevuld met de mellotron en gitaarlijnen. Daarnaast zorgt het klokkenspel voor een fijne verbinding tussen de vocalen en muzikale lagen. Het slotstuk tikt de 13 minuten aan en geeft nog maar eens aan uit welke bodemloze put de bandleden hun instrumentale passages halen. In dit laatste nummer wordt het geheel wat zwaarder en aandoenlijker, maar de kracht van de vele melodieën blijft behouden. From Silence to Somewhere is hiermee een geslaagde en klankrijke comeback van de band. Als de band zes jaar nodig heeft om tot dit resultaat te komen dan hopen we dat we ze in 2023 weer mogen verwelkomen met een nieuw album.

11. Amenra - Mass VI

11. Amenra - Mass VI

Amenra - Mass VI

Het Belgische Amenra begon in 2003 met het uitbrengen van een succesvolle reeks albums onder de naam Mass, verwijzend naar de christelijke eucharistie. De intensiteit van hun sludge metal en doom snijden tot diep in de ziel en dat is er met de jaren niet minder op geworden. Na een akoestisch uitstapje en tal van ander succesvolle projecten waar de bandleden albums mee maakten (Wiegedood, Oathbreaker) verscheen na vijf jaar dan eindelijk het zesde album in de reeks. Teleurstellen doen ze niet, want op dit album komt alles tezamen. Mass VI is een zeer intense belevenis, waarbinnen rustgevende passages worden afgewisseld met zware donderklappen. Niet alleen op muziekgebied halen de mannen van de Church of Ra het beste in zichzelf naar boven, ook met de afwisseling in verschillende talen (Nederlands, Frans en Engels) van de zang (clean en scream) tonen ze hun diversiteit aan. Albumopener Children of the Eye laat direct horen waarvoor deze band zo populair is in binnen- en buitenland. Het is de manier waarop ze persoonlijke gebeurtenissen verwerken in de donkere krachten van hun muziek. Elk nummer sluit moeiteloos aan op het voorgaande nummer, waarbij de dubbele gitaarlagen de interactie opzoekt met de drums en zangpartijen. De emotionele rit is zwaar beladen en zit vol verlies, verdriet en teleurstellingen. Het elf minuten durende slotstuk Diaken is een track van uitmuntende klasse, met een prachtige opbouw naar hun fameuze wall of sound. Mass VI is een zwaargewicht welke je niet iedere dag even opzet. Zodra je echter de tijd neemt en het album tot je laat komen dan valt er niets anders te concluderen dat het album tot de top van de sludge metal behoort.

10. Soup - Remedies

10. Soup - Remedies

Soup - Remedies

De Noorse band Soup heeft zich sinds 2005 gestaag ontwikkeld tot een naam van formaat binnen het alternatieve rock circuit. Op elk album combineren de mannen hun dynamische en melancholische klanken weer met andere invloeden. Zo klonken op hun voorlaatste release The Beauty Of Our Youth (2013) de invloeden van de klassieke muziek en elektronica door in het geheel. Voor Soup hebben ze zich laten inspireren door de prog uit de jaren 70 en de post-rock en indie muziek van de jaren 90/00. Dit alles komt op wonderlijke wijze samen in de vijf nummers van het album. Alleen al kijkend naar het fantastische artwork (verkozen tot de mooiste platenhoes uit 2017) wordt de impact en ontroering van wat zich onder de oppervlakte bevind duidelijk. De intensieve jamsessies waarmee een groot deel van de muziek van het album tot stand kwam komen vooral in de vier lange tracks volledig tot leven. Inhoudelijk doet de band de sombere hoeken van de menselijke psyche aan. Vanuit de zang wordt dit vertaald naar langgerekte gitaarpartijen, waarbij de drums het ritme bepalen. Invloeden van tal van bands worden geïntegreerd binnen hun meeslepende en wisselende muziekstukken. Na het aanstekelijke en vrij ingetogen Going Somewhere volgt het hoogtepunt van het album, The Boy and the Snow. Het melancholische begin gaat over in de intensiteit van de gelaagde gitaarpartijen, waarna met de zang het verhaal in alle schoonheid tot leven komt. De track wordt afgesloten met een epische finale, waarin de kracht van de post-rock zich aandoet. Sleeper telt de langste speelduur (ruim 13 minuten) en leunt wat meer op de psychedelica en progressive rock. Van de rust met fluit en al wordt er overgestapt naar swingende basspartijen. Daarna wordt het nummer langzaam aan doorontwikkeld tot de vervreemding van de psychedelica en tenslotte laat de band je in verwarring achter. Eenzaamheid, angsten en nostalgie brengen de ontroering in beweging. De manier waarop deze ontroering wordt gecombineerd met de muzikale invulling maakt Remedies tot een zeer geslaagd album.

09. Dig Deeper - In Central European Time

09. Dig Deeper - In Central European Time

Dig Deeper - In Central European Time

Dat Noorwegen veel noemenswaardige bands en artiesten voortbrengt is de laatste jaren wel gebleken. Ook dit jaar deden zich weer nieuwe en noemenswaardige ontdekkingen aan. Een band die zeker in dit rijtje thuishoort is Dig Deeper. Hoewel de band al in 2010 werd opgericht zou In Central European Time weleens de definitieve doorbraak kunnen vormen voor de mannen. Dit alles hebben ze te danken aan de aangename combinatie van de alternative country, psychedelica en southern rock die in hun muziek verwerken. Het album geeft gehoor aan de ontoelaatbare vluchtelingproblematiek, machtsverhoudingen tussen landen en de onderliggende spanningen. Op albumopener How Can I Be Certain gaat de band in op de barre tochten die vluchtelingen moeten doorstaan. Dit alles wordt verwerkt in het repeterende van de kraut- en space rock, met referenties naar de muziek van Thurston Moore en The War on Drugs. In elk nummer worden andere muzikale landschappen aangedaan, zo is Stars Tonight (Have You Seen) een tocht door de country en psychedelica en wordt in Don’t Ask Too Much de southern rock aangedaan. Dit alles wordt bijzonder fraai ingevuld door de langgerekte gitaarklanken, ontspannen drumritmes en intrigerende baspartijen. Slotstuk Sky Brown Sky is een ruim tien minuten durend muzikaal spektakel. Een Indiase raga waarbinnen de repeterende tonen van de sitar het ritme vormen waarop de steeds ruiger wordende klankpatronen zich tentoonspreiden. Het nummer vertaald zich vrij naar de roep van zowel vluchtelingen om een veilige overtocht als van de bevolking voor het tot rust laten van de politieke spanningen. De personages die zanger Einar Kaupang op het album tot leven wekt worden op effectieve wijze geïntegreerd binnen de muzikale stromingen. De band verrast daarmee niet alleen, maar weet zich ook te nestelen in de bovenste regionen van het huidige muziekjaar. Een prestatie waarbij de productie, de muzikale keuzes en de aansluitende teksten voor het prachtige eindresultaat zorgen.

Lees de volledige recensie

08. Kant Freud Kafka - Onírico

08. Kant Freud Kafka - Onírico

Kant Freud Kafka - Onírico

Kant Freud Kafka is het project van de Spaanse drummer, zanger en componist Javi Herrera. Met een naam die ontleend is aan drie filosofen, maar tevens als grap is gekozen, verwacht je minimaal een album dat rijk is aan instrumentatie en complex genoeg is om niet zomaar even te doorgronden. Dit is dan ook precies wat Javi met de opvolger van het in 2014 verschenen No Tengas Miedo probeert te bewerkstelligen. De eerste ideeën voor het album ontwikkelde hij al eind jaren 80, maar deze ideeën werden de laatste paar jaar pas verder uitgewerkt. Met Onírico verkent hij de droomwereld in zowel haar schoonheid als gevaren. Net als op het eerste album springt het gebruik van vele instrumentatie naar voren bij aanvang van het album. Van klassieke passages op de piano, folkse klanken van de dulcimer en bouzouki tot aan het tropische van de tapdans. Dit alles wordt vermengt met een flink staaltje progressive rock, te horen in de drumrolls, gitaarsolo’s en toetspartijen. De gastmuzikanten die meespelen zijn allen talentrijk in de uitoefening van bepaald instrument. Zowel in de productie als muzikaal en tekstueel staat dit album als een huis. De droomwereld komt volledig tot leven in de verschillende muzikale passages en de gevoelens die naar de oppervlakte worden gebracht. Honderden jaren aan muziekgeschiedenis vliegen aan ons voorbij wanneer we de steeds weer wisselende akkoordenschema’s en instrumentatie horen. Van onheilspellende nachtmerries tot aan overweldigende sprookjeswerelden, met de rijkheid aan klanken kan elke fantasie worden ontworpen. De harmonieën, details en contrasten maken het album met elke luisterbeurt tot een ware belevenis. Javi Herrera had er een crowdfundingcampagne voor nodig, maar hij laat horen dat het investeren van geld in zijn projecten het meer dan waard is. Op prog gebied behoort Onírico tot de meest verfijnde werken uit 2017.

07. Joe Henry - Thrum

07. Joe Henry - Thrum

Joe Henry - Thrum

Al ruim dertig jaar is de Amerikaanse muziekkunstenaar Joe Henry actief in de muziekindustrie. De ervaringen die hij in alle jaren heeft opgedaan geven zijn albums met elke release meer kleur. Op zijn veertiende soloalbum Thrum laat hij deze ervaring blijken uit de diversiteit van zijn muziek. Zijn albums zijn niet makkelijk in een hoekje in te delen en ook voor dit album geldt dat zowel de blues, jazz, rock, folk en country onderdeel vormen van het rijke geheel. Zijn verhalende vorm van zingen blijft de kracht van de muzikale composities. Of hij nou over Billy the Kid zingt of over vergeten liederen des levens, de sprankeling en muzikale lust springen er vanaf. Het poëtische vermengt hij moeiteloos met het verhalende. De instrumentale diversiteit ligt in het gebruik van zowel de traditionele instrumenten, zoals de viool en klarinet, en de wat ruigere elektrische gitaren en drums. Het avontuurlijke verwerkt Joe in nummers zoals Now and Never en The Glorious Dead. Het is echter niet alleen Henry die op het album een hoofdrol vertolkt, zijn vaste begeleidingsband toont zich van hun beste kant. Pianist Patrick Warren legt het verhalende vast in zijn ontroerende pianostukken, terwijl blazer Levon Henry (zoon van) zich uitleeft op de saxofoon. De kracht van het album als geheel is dat het mysterieuze altijd aanwezig blijft in zowel de doorleefde stem van Joe als in de grauwe muzikale lagen. Het meeslepende Hungry is hier een perfect voorbeeld van, intrigerend en wonderschoon tegelijk. Thrum is het volgende paradepaardje in een kwaliteitsreeks aan albums, waarvan het einde gelukkig nog lang niet in zicht is.

06. Ralph de Jongh - Breath of Live

06. Ralph de Jongh - Breath of Live

Ralph de Jongh - Breath of Live

Aan talent en inspiratie heeft Ralph de Jongh geen gebrek, zo blijkt wel uit de hoeveelheid materiaal dat hij dit jaar uitbracht. De Nederlandse bluesmuzikant bracht maar liefst drie studioalbums plus een live album uit in 2017. Door de jaren heen ontwikkelde hij zich als de opvolger van de bluesheld Harry Muskee. Voor zijn werk haalt hij niet alleen inspiratie uit de gehele bluesgeschiedenis, maar ook de soul, rock ‘n’ roll en gospel vormen een belangrijke invloed. Voor de opnames van Breath of Live werkte hij samen met de Poolse violiste Ewa Pepper. Het is een samenwerking die zeer goed uit pakt. Pepper weet namelijk de juiste muzikale richting mee te geven aan de door emoties aangewakkerde nummers. De Jongh klinkt rauw en breekbaar, daar waar de onderwerpen van de nummers ook alle reden voor geven. Het album ken de emotionele kracht van de aloude Mississippi blues en de schoonheid van de Engelse folkmuziek. Met bijna 2 uur aan songmateriaal is het een constante ontdekkingstocht, want ook de harp en Ralph zijn kenmerkende akoestische gitaarspel zijn veelvuldig aanwezig. Een aantal eerder uitgebrachte nummers zijn van een nieuw en passend jasje voorzien, waarbij langgerekte passages eerder regel dan uitzondering zijn. Luister naar Feel Me, A Better Man Not a Bitter Man en Harry en je merkt al snel genoeg dat de emoties moeilijk onder controle kunnen worden gehouden. Het is de combinatie van het prachtige vioolspel, de ontroerende gitaarklanken en de schitterende zang waardoor Breath of Live tot het beste werk uit 2017 behoort.

05. Offa Rex - The Queen of Hearts

05. Offa Rex - The Queen of Hearts

Offa Rex - The Queen of Hearts

De Amerikaanse indie, folk en rock band The Decemberists brak in 2006 definitief door in de muziekwereld met het prachtige The Crane Wife. De Engelse folk zangeres en multi-instrumentalist Olivia Chaney wist in 2015 met haar debuut The Longest River het talent dat ze beschikt te tonen. Decemberists frontman Colin Meloy zocht als groot liefhebber van haar debuutalbum contact met Olivia. De samenwerking (onder de naam Offa Rex) die hierop volgde resulteerde in het prachtige  The Queen of Hearts. Het is een album waarop de muzikale inspiraties van de band en zangeres moeiteloos samengaan en de harmonieën in zang het beste in Colin en Olivia naar boven halen. Het album leunt zwaar op de traditionals uit de Engelse en Ierse muziek. Deze zijn opgepoetst en voorzien van indrukwekkende instrumentale partijen. Wanneer je naar het titelnummer, tevens albumopener, luistert dan wordt direct de schoonheid van hun muziek blootgelegd. De harpsichord gaat moeiteloos samen met de elektrische gitaar, maar het nummer komt pas echt tot bloei wanneer Olivia gaat zingen. Haar stemgeluid doet denken aan folkzangeressen van weleer, denk aan Sandy Denny (Fairport Convention) en Jacqui McShee (Pentangle). De magie van het gehele album zit verpakt in de zeer gedetailleerde melodielijnen, waarbij mandoline, harmonium, orgels, violen en gitaren continu met elkaar communiceren. Zo is de traditional Willie o’ Winsbury een diep ontroerend stuk waarbij de basspartijen ondersteuning bieden aan Olivia’s zang. Ook het zwaardere werk wordt niet vermeden, de bulderende gitaarriff op Sheepcrook and Black Dog zet het geluid van de vroege Led Zeppelin in werking. Offa Rex is de ultieme samenwerking tussen band en zangeres en hopelijk krijgt dit prachtige debuut dan ook een verdiend vervolg.

04. Bell Witch - Mirror Reaper

04. Bell Witch - Mirror Reaper

Bell Witch - Mirror Reaper

In 2012 verscheen het debuutalbum van de in Seattle geboren doom metal band Bell Witch. Nu vijf jaar later leveren ze hun meesterwerk af, met een album bestaande uit één nummer van 83 minuten. Sinds de dood van drummer en oprichter Adrian Guerra in 2016 hebben de twee overgebleven bandleden een moeilijke tijd moeten doorstaan. De pijn en verdriet verwerkte ze in de opnames voor Mirror Reaper, waar tevens een muzikale passage speciaal een Guerra gericht is. Het duo brengt de wereld van geesten tot leven in de twee kanten waaruit het nummer bestaat. Het tegenovergestelde is namelijk alleen volledig met zijn tegendeel. Het is een concept dat zich vertaald naar de kolossale, alles overwoekerende en intense muzikale en vocale passages die de band laat horen. Wordt de weg naar de geestenwereld de eerste twee minuten nog in alle rust ingeluid, daarna wordt de donkere en angstaanjagende kant van het leven in inslaande drumklanken en zware baspartijen naar voren gebracht. Het is de intensiteit waarin de emoties van verlies en woede verpakt zitten. Het trage ritme en de kracht van het voortgaande voeren je in het eerste deel naar dood en verderf. De sludgy doom en gutturals van drummer Jesse Shreibman zijn effectief in de totstandkoming van het verhaal. Het album kenmerkt zich echter ook door rustige passages, waarbij de melancholie in de melodie te vinden is. In het tweede deel van het album (vanaf 48 minuten) neemt Dylan Desmond de zang voor zijn rekening. Het is de verwerking van het verlies en een ode aan hun vriend en bandmaat Guerra waarbij we in het tweede deel stilstaan. Wanneer een orgel zich bij het geheel voegt worden de emoties vanuit het binnenste van de mens aangewakkerd. De laatste tien minuten pakt de band nog een keer terug op hun zware doom, dit keer overwoekerd door melodieuze en kwetsbare baspartijen. Daarmee kent het album een gewogen schoonheid tussen het leven en de dood, prijsgegeven in de verschillende kanten van hun muziek en zang. Het is geen licht verteerbaar album, maar als de pracht beetje bij beetje tot uiting komt dan is de waardering des te groter.

03. Cameron Blake - Fear Not

03. Cameron Blake - Fear Not

Cameron Blake - Fear Not

In 2009 debuteerde de getalenteerde Amerikaanse muzikant en orkestleider Cameron Blake met En Route, een op de pop, folk en klassieke muziek geschreven album. Inmiddels zijn we acht jaar verder en heeft Blake zowel als muzikant als in zijn persoonlijke leven het nodige meegemaakt. Van diepe dalen gedurende een bijna zenuwinzinking tijdens zijn studie viool, tot aan de piek in de vreugde van het vaderschap. Het zijn gebeurtenissen die hem gevormd hebben als muzikant en zijn talent als songwriter alleen maar meer hebben aangewakkerd. Teksten schrijven kan hij namelijk als de beste en dat vertaald zich op het album Fear Not in een reeks aan nummers waarin hij de strijd aangaat met zijn angsten. Dit doet hij niet alleen, want het begeleidende orkest bestaat uit bijna 50 muzikanten. En dat is te horen in zowel de diversiteit van het muzikale geheel als de vele muzikale lagen die onder de oppervlakte borrelen. In het titelnummer weet Blake de luisteraar direct in vervoering te brengen. Zijn warme zang en bewonderenswaardige visie op het leven brengen hem ertoe de angsten uit zijn leven te verdrijven. Dit alles wordt ondersteund door het aanstekelijke pianospel, de schittering van de strijkers en een harmonieus koor. Het zijn de poëtische teksten die zijn nummers naar de hogere regionen duwen. Zoals Blake zelf benoemd is het album met liefde gemaakt, als tegengif voor de angsten. Zelfs aan de onlangs (2014) overleden acteur Philip Seymour Hoffman brengt hij een ode. Net zo veelzijdig als de vele personages die deze acteur speelde is de muziek waardoor het korte nummer ondersteund word. Een ander hoogtepunt vorm het verhaal over de tank man die tijdens de protesten op het Tiananmen Square in 1989 de weg blokkeerde. Niet alleen de orkestrale klanken weten de verbinding te leggen met het verhaal, de zangpartijen doen de teksten naar een hoger niveau tillen. Het maakt van Fear Not een ontroerend en glansrijk album, waarmee Blake de angsten uit het leven weet de verpakken in zijn muziek en teksten. De positieve toon van het album zorgt ervoor dat Blake de angsten weet te verdrijven en de liefde en vreugde laat overwinnen.

02. Roger Waters - Is This the Life We Really Want?

02. Roger Waters - Is This the Life We Really Want?

Noem Roger Waters en bij de meeste mensen zal direct de naam Pink Floyd naar de oppervlakte komen drijven. Niet geheel vreemd, want twintig jaar was hij de man die de tekstuele koers bepaalde in deze legendarische muziekgroep. Hoewel de jaren van zijn deelname aan deze band inmiddels alweer ruim dertig jaar achter ons liggen speelt de muziek van Floyd nog altijd een prominente rol in zijn leven. Hij toert geregeld de wereld over met zijn fameuze The Wall. Dat hij voor het eerste in 25 jaar met een nieuw album komt mag dan ook wonder heten. Al is dit wonder mede tot stand gekomen door de hedendaagse spanningen in een wereld waar terreur, vluchtelingenproblematieken en oorlogen nog steeds tot de orde van de dag behoren. Tijd dus voor de 73-jarige Water om de studio in te duiken en zijn bevindingen te verwerken in zijn teksten en muziek. Het resultaat mag er zijn. Is This the Life We Really Want? verwijst niet alleen naar de huidige toestanden in de wereld, maar ook naar de tijden van Pink Floyd. Het prachtige en ontroerende Déjà Vu slaagt erin de strijkers en piano te verbinden aan de politieke onvoorspelbaarheid en het gevaar van de technologische ontwikkelingen. Het zijn onderwerpen die meermaals terugkeren op het enerverende album. De klanken voelen zo nu en dan oud en vertrouwd, alsof ze rechtstreeks uit het universum van Pink Floyd komen. Neem Smell the Roses, waarbij direct Have a Cigar naar voren komt. Ondanks deze verwijzingen heeft het album een eigentijds gevoel, vooral te danken aan de scherpe observaties van de heer Waters. In The Last Refugee wordt bijvoorbeeld een vluchtelingenkind gevolgd met zijn moeder, verwijzend naar het Syrische jongetje Alan Kurdi. De synths en keyboards vormen een magisch geheel rondom de enerverende baspartijen. Een andere uitblinker is het op de soundscapes van Pink Floyd gebaseerde nummer Picture That. De verschrikkingen volgen zich in hoge snelheid op en worden gekoppeld aan gebeurtenissen van de laatste jaren. Het absolute hoogtepunt wordt gevormd door de titeltrack, beginnend met een geluidsfragment van een toespraak van Trump. De spanningsopbouw en het intrigerende gitaarspel voeren je naar de diepste angsten van de mens toe. Is dit het leven waar we op hebben gewacht, vol van oorlogen, misdaden en terreur. Het zijn vragen waar Roger niet direct antwoord op geeft, maar wel oproept bij de luisteraar. Hij beantwoord de hoofdvraag dan ook indirect, in zijn muzikale uitingen en opgeroepen emoties. Hoewel de emotionele toonzetting het merendeel van het album beslaat, is er tegen het einde aan toch nog een sprankje van hoop aan de horizon te bespeuren. Is This the Life We Really Want? mag misschien wel het slotstuk zijn van de rijke carrière van Waters, het is wel een einde om u tegen te zeggen.

Lees de volledige recensie

01. Ralph de Jongh - Dancing on a Volcano

01. Ralph de Jongh - Dancing on a Volcano

Ralph de Jongh - Dancing on a Volcano

Het jaar 2017 zal zonder twijfel de historie van Platendraaier ingaan als het jaar van de Nederlandse bluesmuzikant Ralph De Jongh. Met maar liefst drie albums in de top honderd, waaronder een zesde plaats voor Breath of Live, heeft hij het onmogelijke voor elkaar gekregen. In februari verscheen zijn trilogie Dancing on a Volcano. Een absoluut meesterwerk bestaande uit tweeënveertig nummers, met een totale speelduur van bijna drie uur. De vulkaan die op uitbarsten staat, zo begint het verhaal van de nu al legendarische Nederlandse bluesmuzikant Ralph de Jongh. Na zijn eerste stappen in de muziekindustrie in 1996 mocht de uit Roosendaal afkomstige muzikant in 2004 in het voorprogramma van Harry Muskee en de Cuby & The Blizzards staan. De leermeester gaf het stukje over aan zijn leerling, al raakte De Jongh al op zijn vijfde onder de indruk van de bluesmuziek. Door de jaren heen ontwikkelde hij zijn vakmanschap tot ook de gospel, rock en soul werden opgeslokt door zijn muzikale lust. En dat horen we terug op het veelzijdige album. Niet alleen zijn talent, maar ook dat van de muzikanten die hun invulling geven aan nummers op het album zorgen voor het hoogwaardige eindresultaat. Noem een Roel Spanjers, Maarten Ouweneel en Arend Bouwmeester en we weten dat we het niet over de kleine jongens hebben. Op het eerste album (Highway Man) valt direct het titelnummer op, een heerlijk swingend, bluesy en friool spektakel. Het live gevoel wordt opgeroepen door de losse productie. Ralph klinkt alsof hij afkomstig is uit het een van de zuidelijke staten van de VS. Zijn zangpartijen zitten vol levenslust, ervaringen en fraaie uithalen. Burden of Man Funk is een ander pareltje van het eerste deel. Funky en meeslepend met prachtige klanken van het hammond orgel, op een steeds doorgaand ritme. De swamp blues komt tot leven op Everywhere, met Ralph op de bluesharp in de hoofdrol. Harmonieën in zang laten de gospel herrijzen. Het tweede deel (Bemuse Me) laat een totaal andere kant van Ralph horen. Met meeslepende gitaarpartijen doet hij de rock aan, maar tevens laat hij blazers toe in het geheel. Op dit tweede deel zijn een aantal van de meest ontroerende nummers van het album te vinden. Neem het prachtige China, waarin zijn liefde voor de oosterse cultuur naar voren komt. Aangrijpend is ook het nummer Still a Fool, een ballad waarbij hij precies de juiste snaar raakt. Hurrying By geeft zelfs aan hoe ontroering en perfectie hand in hand gaan. Het laatste album (Misty Train) laat zich moeilijk in een hoekje drukken, mede door het grote aantal nummers (19) dat op dit gedeelte staat. Naast een heerlijke live versie van Highway Man voert Ralph je in nummers als Goodnight Girl en Lay My Burden Down direct terug naar de Mississipi Delta van de jaren 20/30, waar grootmeesters als Blind Lemon Jefferson, Lead Belly en Robert Johnson de blues tot leven wekten. De folk muziek is aanwezig in de pracht van een nummer als Dear mama en de vrolijke noot van afsluiter Songdust. Ruim tweeënhalf uur op een constant muzikaal hoog niveau presteren, het is maar weinig muzikanten gegeven. Ralph de Jongh krijgt het echter voor elkaar met zijn ondoordringbare liefde voor de muziek, de muzikanten om hem heen en zijn levenslust. Hij verdient dan ook meer lof voor zijn talent en kundigheid, want een veelzijdiger, klankrijker en emotioneler album dan Dancing On A Volcano ga je hedendaags nauwelijks aantreffen.

Lees de volledige recensie

Bekijk de complete Album Top 100 van 2017

Over Hugo van den Bos

Hugo van den Bos
Als muziek- en vinylliefhebber ontwikkelde ik in 2011 de site Platendraaier, om een overzichtelijk platform te bieden met informatie over platenbeurzen, platenzaken en bijzondere hoezen. In de loop van de jaren zijn hier diverse onderdelen bijgekomen zoals een concertagenda, een lijst van poppodia en een overzicht van verschenen muziekdocumentaires. Eind 2013 startte ik de muziekblog, waarop door mij geschreven albumrecensies, concertverslagen, muzieklijstjes en artikelen over platenzaken te vinden zijn. Andere activiteiten: ontwerpen en programmeren van websites, backpacken door verre oorden, bekijken van complexe films, actief meedenken bij tv quizzen, kilometers vreten op de mountainbike en als wandelaar, drinken van kwaliteitskoffie, smikkelen van de binnen- en buitenlandse keuken en genieten van speciaalbieren.

Lees ook eens

Zamla Mammaz Manna - The Forge

Zamla Mammaz Manna – The Forge

Terug naar de jaren 80, waar de post-punkbeweging de muzikale macht bepaald en de synthesizers …

Een reactie

  1. Hele mooie top 20! Zitten zeker wat aanraders tussen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *